A walk in the park, a step in the dark

Zondag moest een typische luierdag worden, maar het uitzonderlijke weer in onze contreien noopte de lui er weer tot beweging en actie, dus trokken ook wij erop uit voor een wandeling te velde. Zonder planning of richting voor ogen, maar puur met het vrijblijvende nattevingerwerk, al dan niet gedragen door de wind, en toch wel met een mogelijke sanitaire slempstop in het achterhoofd, stapten we resoluut de Patattenstraat in. Uiteraard had bibi weer niet de reflex om de gelijknamige camera op zak te steken, zodat een visuele voorstelling van gebouw, mens en dier die we langs de kronkelende veldwegels mochten begroeten geheel en al aan de fantasie van de lezer dient te worden overgelaten, maar o.a. de Koevoetmolen, een gevlekt paard, Lippelobos en Hof te Melis passeerden respectievelijk het netvlies. We kwamen uit het Oosten, en het was dan ook onvermijdelijk dat we in Lippelo In de Wandeling moesten terechtkomen, wat zo goed als het eindpunt kon worden beschouwd, ware het niet dat we na de pannenkoeken en de Geuze nog de laatste rechte lijn huiswaarts dienden te volbrengen in het halfduister.

De dag werd bekroond met een sappige homemade Chateaubriand annex gestoofd witloof en gratin dauphinois. Klinkt ingewikkeld, maar is in feite een fluitje van een cent. Voor wie toch twijfelt over hoe het aan te pakken, is er nog altijd dit standaardwerk, dat hoger genoemde molen en kasteelhof ongetwijfeld ook hebben zien passeren:

Book of Days

Tijdens één van de nocturnes gingen we nog eens een kijkje nemen op de Boekenbeurs, om onze dorst naar boeken te kunnen laven, en de gaten in de kast te kunnen aanvullen. Maar, het moet gezegd, we bleven een beetje op onze honger zitten. De aandacht lag enorm op kinderboeken, onderwijsmateriaal, en de "kaskrakers" voor de grote massa. Als koopboeken hebben we liever klassiekers in huis, eerder dan de Dimitri Verhulsten en Erwin Mortiers van deze wereld, over wiens "spectaculaire" boeken binnen enkele jaren geen haan meer kraait. Kijk maar hoe het Brigitte Raskin is vergaan. ("Wie?")

Natuurlijk kan je het niet laten, en ga je nooit met lege handen naar huis, wat ook nu weer het geval was, maar als je niet zit te wachten op een handtekening van deze of gene literaire superster, kan je beter rustig een beetje gaan snuisteren in een degelijke boekhandel, want echte prijsklappers zijn er niet zoveel te vinden, en je moet dan nog 8 euro per kop betalen om ze te mogen kopen ook. Wie Engelstalige literatuur op de kop wil tikken aan een degelijke prijs, kan beter even naar Brussel rijden voor een bezoekje aan Waterstone's.

Ondertussen thuis is het de laatste dagen alweer één en al leven in de brouwerij. Het wit konijn is terug in onze tuin, en blijkbaar levendiger dan ooit. De wortels die voor hem geregeld klaarliggen kunnen er voor iets tussen zitten, maar onze tuin blijkt voor een groot deel van de dag zijn vaste stek te zijn geworden. En gisteren kreeg hij overigens nog gezelschap van twee roodharigen. Nog even en we moeten ook toegangskaarten gaan verkopen.

Picture Perfect

Om naast de hormonen ook de geest een beetje te stimuleren in de aanloop naar onze eerste IVF, trokken we naar Gent voor een bezoek aan de tentoonstelling van Stephan Vanfleteren, die een mooi overzicht biedt van de portretten die hij maakte van bekende en minder bekende mensen tijdens de laatste 20 jaar. Vooral de markante koppen à la Bomenaar Roland Van Campenhout, Jan Decleir, Eddy Merckx enz. worden, door zijn zwart-wit techniek met centrale scherpte en heldere ogen, getoond hoe ze werkelijk zijn, maar je wordt bv. ook geconfronteerd met een haast onherkenbare, door ziekte geteisterde Johan Anthierens. Een hele mooie tentoonstelling, hoewel ik qua hoeveelheid portretten een beetje op mijn honger bleef, aangezien er ruim plaats was geweest voor meer. Maar daar kan je wellicht voor terecht op zijn website of in het bijhorende boek. Overigens is de locatie op zich, het Circus Mahy, ook al best de moeite waard voor een bezoek, en op zich ook heel fotogeniek. Haast niet te geloven dat de stad Gent enkele jaren geleden als enige bestemming voor dit gebouw de afbraak ervan voor ogen had.

Vervolgens kwamen we terecht in het enige etablissement in de buurt dat we op een druilerige herfstzondag open vonden: de koffiebar Barista, huis van de winnares van het Belgische Baristakampioenschap in 2008, Melanie Nunes. En dat was nu net wat we nodig hadden om het allerheiligenweer door te spoelen... Een honey cappuccino en een caramel macchiato, vergezeld van een chocolademoelleux en een echte Halloween-pumpkin pie!

Terug thuis vingen we de laatste glimp op van het wit konijn, dat ondertussen omwille van de toegenomen koude en ondanks het beschikbare kot annex verse wortelen, het hazenpad heeft gekozen, zijn kat heeft gestuurd, of misschien zelfs wel de konijnenpijp aan Maarten heeft gegeven. We zullen het wellicht nooit weten, en gingen dan maar aan de slag met onze nieuw verworven broodbakmachine. Onze broodjes zullen nu wel rap gebakken zijn.