Harvest Moon

Door de aprilgrap die de Rode Duivels vandaag weer uit hun hoed toverden zouden sommige mensen aan de seizoenen kunnen gaan twijfelen, maar het is een feit: nog even en zomer 2009 zit er ook weer op.

Hoewel de maand augustus traditioneel als oogstmaand moet doorgaan, wordt er nog heel wat binnengehaald in de maand september. Ondanks de bijzonder strenge winter die in diverse tuinen groene slachtoffers eiste, was de oogst - vermoedelijk dankzij de fraaie temperaturen die we in het voorjaar en tijdens de zomer mochten optekenen - bijzonder vruchtbaar. Eerder deze week werd in de eigen tuin al het gros van de oogst binnengehaald, voor zover dat nog niet door de wespen soldaat was gemaakt. De peren hadden we al taartgewijs naar binnen gespeeld; voor de appeltjes, waar menig boze heks jaloers zou op zijn, dient nog een bestemming te worden gezocht.

En na een bezoekje aan 'ons ma', kwam er nog meer eetbaars op tafel: haar hazelaar kende een nooit eerder geziene recordoogst, en haar daarvan afhelpen was niet zo'n harde noot om te kraken (al was dit uiteraard maar een fractie van wat er voor het grijpen lag):

Hoewel het vandaag al iets grijzer was - vermoedelijk zeer tot ongenoegen van al diegenen die op deze iconische datum in het huwelijksbootje stapten - was de temperatuur wat mij betreft nog steeds perfect voor een doorsnee Belgische zomer. Dus leek een fietstochtje mij een goede manier om de gedachten even te gaan verzetten, kwestie van ze bij de aanvang van mijn vakantie komende zaterdag iets gemakkelijker op nul te kunnen afstemmen. Her en der bleek duidelijk dat bij de buren rondom de oogst ook nog voor de deur stond, en dat leverde een paar mooie plaatjes op.

En aangezien iedereen zijn graantje wil meepikken, zal de oogst dit jaar niet overal even groot zijn...

Nog één bijkomende primeur: vanaf heden zijn wij de trotse bezitters van de gewichtige Atlas Ferraris, zodat de herkomst van al die lapjes grond ook nog eens in detail kan worden bekeken!

Als de rook om je hoofd is verdwenen

Mijn werkzaamheden van de voorbije weken hebben ervoor gezorgd dat het bloggen er weer is bij ingeschoten, alle goede voornemens van eerder dit jaar ten spijt. Maar als je al een hele dag achter de computer zit om het reilen en zeilen van andermans agenda, alsook dat van de verschillende evenementen die het kantoor organiseert, te organiseren, een job die de laatste tijd vlotjes twee mensen aan de slag zou kunnen houden, dan bekruipt me 's avonds niet meer de lust om achter het draagbare lichtkastje te kruipen, doch veeleer om in alle rust met een glaasje voor mijn neus van de laatste zonnestralen in de tuin te genieten. Niet alleen het bloggen, maar ook mijn maag is onder de werkdruk bezweken, waardoor ik enkele dagen buiten strijd ben, wat dan weer extra blogtijd oplevert, kwestie van de gedachten eens te verzetten (helaas zonder het hoger vermelde glaasje).

De eerder vermelde retreat in Gent is goed verlopen, de veelvuldige vertragingen die de discussierondes en vergaderstondes opliepen niet te na gesproken. Het toepasselijke hotel Monasterium Poortackere heeft ongetwijfeld alle verwachtingen ingelost, en bleek voor vele buitenlandse collega's een reden om eens naar Gent terug te keren. Achter de hoek van Sint-Michiels, op een boogscheut van het oude centrum, biedt het de perfecte uitvalsbasis voor een weekendje Gent, waarbij je toch afgescheiden van de stadsdrukte kan verblijven, met mooi gerenoveerde kamers, fantastisch mooie mezzanines met spanbalken, en een groene binnentuin die zich perfect leent voor een zomers ontbijt, als je tenminste niet liever in de gezellige kapittelzaal eet. Een speciale vermelding ook voor het restaurant, want hoewel de hotelkeuken voor groepen doorgaans niet om over naar huis te schrijven is, waren de (vis)schotels hier niet alleen kraakvers, maar bovendien tot in de clichématige puntjes verzorgd en om spreekwoordelijke - maar ook letterlijke - duimen en vingers af te likken. Zelfs als je niet 'strop' wil zitten in de Gentse binnenstad, is een etentje in hun restaurant zeker een aanrader. Voor mij persoonlijk staat Gent al enkele keren per jaar op mijn bezoeklijstje, en wij hebben er nu ook weer een trekpleister bij.

De retreat werd afgesloten met een 'teambuilding'-event, onder de vorm van een stadsrally. Aan het team waarin ik zat viel in ieder geval nog een hoop te bouwen, want enkele prominente figuren (waaronder mijn eigen baas) beschouwden het allemaal een beetje als tijdverlies, en muisden er dan ook bijtijds vanonder, waardoor we de rally nog met amper 4 ploegleden beëindigden. Gelukkig konden de collega's in de andere teams het opzet wel op prijs stellen, zodat het niet helemaal parels voor de zwijnen of een maat voor niks was.

Afgelopen zondag stond dan weer in het teken van de jaarlijkse reunie van de Dutréclan, die dit jaar bij ons zou plaatsvinden ter introductie van ons Liezels huis, zij het dan met één prominent lid minder (cfr. blog 23 april). Een barbecue is uiteraard de best mogelijke oplossing om een grote bende hongerigen efficiënt te spijzen, en als bij wonder mochten we genieten van de mooiste dag die de voorbije week qua weer te bieden had. Terwijl de kinderen de gezichten rood renden in het groen, werden de glazen en de gaatjes bij regelmaat gevuld, en de zon zakte al achter de bomen toen de keuvelende volwassenen voldaan de dag afrondden. Het was weer mooi geweest.

Money makes the world go around

Na mijn laatste blog zijn de dagen weer voorbijgevlogen als een bromvlieg op speed, en voor je het weet zijn de mooie zomerliedjes weeral uit. Althans, dat is voor de andere man in de straat die netjes zijn vakantie neemt in het zog van de grote massa tijdens de maanden juli en augustus, omdat baas, vrouw (bij sommigen verenigd in één persoon) en kinderen hen daartoe nopen. Gelukkig zijn er bij ons minder belemmeringen. Ikzelf ben perfect vervangbaar; bij Bruegel wordt er vrolijk verder ver- en onderzocht als ik er niet ben, en als voor mijn eega de tweede zit met zijn stamelende studentjes er ook weer op zit, kunnen we met een zucht de deur achter ons dichttrekken en op onze beurt ergens gaan uitrusten, genieten, schransen, zwemmen, wandelen, feesten of wat een mens zo allemaal nog behoort te doen op een vakantie. We tellen dus af naar twee zaterdagen verder, wanneer het voor ons eigenlijk eens mag gaan beginnen, terwijl het voor de rest onherroepelijk is gedaan.

De vakantieperiode vermocht niets aan de allesoverheersende crisis; ze is niet weggesmolten in de zon, verzopen in de zee, of verbrand op de BBQ, en dus dient er op het werk eerst nog één en ander op punt worden gesteld alvorens ik met mijn krent in de Corsicaanse zon kan gaan liggen.

Vooreerst is er de grootse lancering van de “Memo’s aan de nieuwe Commissie”, waarin Bruegel z’n steentje wil bijdragen aan het politieke beleid op Europees niveau voor de komende vijf jaar. Op dinsdag 1 september, als alle bloedjes bleitend de schoolpoort of moeders rokken vastklampen met de nodige weerzin voor wat komen gaat, wordt in Brussel door Bruegel onverschrokken de nieuwe Commissarissen een aantal schoonheidsbeleidstips aan de hand gedaan. Of ze er iets mee doen, dat is hun eigen zaak, maar een aantal bekende namen van de grote politieke families vonden het alvast de moeite waard om bij de lancering van het bijbeltje te worden betrokken.

Vervolgens vertrekken we dezelfde avond voor een mini-retreat (het is nl. crisis, natuurlijk) van 1 nacht en 1 dag naar de Stroppenstad. Nadat alle plannen zijn gesmeed voor de onderzoeksstrategie van het komende werkingsjaar, de professionele plooien zijn gladgestreken, de knappe koppen bij elkaar zijn gestoken en de nerd-neuzen in dezelfde richting wijzen, is er ook tijd voor het wat luchtigere werk, bij wijze van een teambuilding in de stad. Het kader voor onze retreat werd alvast heel zorgvuldig gekozen...

Daarna volgen het eerste nazomerse Finance Focus Breakfast rond de vraag of de Chinezen massaal zullen gaan investeren in Europese bedrijven, een grote (doch interne) vergadering van het IMF te onzer kantoren om te onderzoeken of haar steunprogramma’s in de nieuwe EG-landen al iets hebben uitgehaald, en een grootse conferentie in Rome om te kijken hoe Europa en Amerika elk de financiële crisis hebben aangepakt.

En dan... dan mag bibi eindelijk op vakantie vertrekken, om zelf haar steentje bij te dragen aan het oplossen van diezelfde crisis. Want geld moet rollen. En zo komt het allemaal wel weer in orde met die crisis.