What’s going on

 

Een mens kan enkel maar eens mijmerend terugdenken aan het ontbijt in de ochtendzon, de wandeling langs het glinsterende water bij de avondbries, en het zweet ons aanschijns bij het gloeiend heet opdienen der gegrilde sardines, want enkele weken later lijkt het alweer alsof we in een andere wereld zijn terechtgekomen. Terwijl die gelukzakken van Portugezen onder hun droge hete luchten mogen blijven zitten, moeten wij ons hier alweer door een waterige voortzetting van de herfst worstelen.

En als het daar dan maar eens bij bleef.

Waar zij gemakshalve hun stoeltje op straat zetten om, net als onze (over)grootouders, met de wereld als schouwtoneel, elke avond het nieuwe spektakel te mogen aanschouwen dat zich voor hun deur ontrolt, en zij niet – zoals wij – elke keer voor de hartverscheurende keuze staan of we nu naar Eén, Vier, Vijf of Acht moeten kijken, en bovendien datgene wat we niet bekijken dan nog eens moeten opnemen, met de druk om dat opgenomene twee avonden later nog eens met uitstel te bekijken, wordt ons leven vreselijk bemoeilijkt door een verpletterende digitale diversiteit en keuzeverplichting. 2be or not 2be? Jaaa, wij hebben het nakijken met de tijdsbesteding van die Portugezen!

Neem nou ook hun huizen. Zij slagen erin om op zo’n beperkte plaats hun interieur zo strak, zo “zen” te houden, dat je je soms afvraagt of er in zo’n huisje überhaupt nog iemand woont: menig interieurarchitect zou er jaloers op zijn. Geen moeilijke levensvragen over waar ze de nieuwe bibliotheekkast-annex-trapladder plaatsen, of de nieuwe Amerikaanse koel-slash-wijnkast-met-ingebouwde-vinoloog, of nog, de wicker openluchtloungeset en dito keuken die met dit rotweer terug naar binnen moeten na amper drie weken gebruik! (De berg barbecuevlees die daardoor in onze diepvries achterblijft niet te na gesproken, terwijl zij toch maar lekker verse sardines en makreel kunnen eten. Elke. Dag. Opnieuw.)

Nee, die Portugezen die hebben het maar wat gemakkelijk. Geen geknoei met de afstandsbediening van de cabrio, het dak dat om de haverklap weer dicht moet voor de regen, de beslissing of je de 5 km naar het werk niet beter in de jeep aflegt, of dan toch maar met de Vespa die door die rotzomer nog niet is gebruikt... Wat een miserie! Neenee, zij springen effe op die Zundapp uit 1974 – jaja, ook de jongens van een eind in de 80, want ze blaken natuurlijk van gezondheid met zo’n leven! – en rijden op hun lekkere trendy brommer de hele 50 kilometer naar de markt in de stad, knetterend en pruttelend dat het een lieve lust is, om hun bakje met zelfgeplukte vijgen daar aan de man en vrouw te brengen, terwijl ze toch maar heerlijk in de zon van hun thermos zelfgemaakte koffie zitten te slurpen. Waarna ze met de inkomsten van dat bakje vijgen weer een paar dagen verder kunnen, tot de volgende markt, met niets anders omhanden dat gewoon weer wat verder in de zon zitten. Wat een bestáán, wat een luizenleven!

En dan hebben we het nog niet gehad over het marxistische bestuur waaronder wij hier gebukt gaan. Niks geen anjers voor ons; wij moeten het hier al jaren met rozen doen! Wij stakkerds moeten zoveel belastingen betalen, dat we nog maar twéé keer per jaar naar de zon kunnen; de meeste Belgen hebben van pure armoede de schnapsen bij de après-skipinten al moeten schrappen (de Oostenrijkse economie dreigt er straks ook al onder te lijden), en met de kerst die eraan komt zijn we misschien wel nog verplicht om in plaats van champagne eenvoudige cava bij het aperitief te drinken. CAVA! De horror... Als het aan deze tred verder gaat, kunnen we straks voor die nieuwe buffetkast alleen nog maar tijdens de koopjesdagen bij Flamant terecht, en wordt die volgende cabrio enkel Nearly New. Waar moet dat heen met deze maatschappij?

Jaja, die Portugezen hebben geluk dat wij van pure ellende nog geen revolutie zijn begonnen om dit juk af te gooien dat ons land teistert! (Had ik al gezegd dat de prijs van de vuilniszakken weer is gestegen? Tssss... Terwijl zij gewoon hun vuil op een vuurtje mogen gooien, flessen inclusief! Makkelijk zat.) En dan denkt dat ook nog met ons te mogen delen in de Nobelprijs voor de Vrede. Alsof zij er wat mee te maken hebben. Met hun anjers, pffff! (En laat me dan nog eens niet beginnen over de Grieken…)

Gelukkig is er nu een partij die dit allemaal gaat veranderen voor ons. Kunnen we binnenkort lekker leven zoals die gelukzakken van Portugezen, en hoeven we met al die keuzemogelijkheden geen rekening meer te houden, als die voor ons worden gemaakt. Less is more. Goed stemmen hoor, morgen!

Ik wens u alvast veel perspectief, daar in dat hokje.

Als ik ooit eens vijf minuten tijd heb...

In de tweede helft van onze vakantie in de Algarve hebben de drie dames die ons bij aankomst stonden op te wachten zich al aan ons gehecht alsof we nooit meer zullen weggaan. Niet dat we niet willen, natuurlijk, nooit meer weggaan, maar de dames zullen er binnenkort wel terug moeten aan wennen dat er 's ochtends niemand melk voor ze klaarzet en dat de Friskies of de Whiskas niet meer wordt opgediend bij de ondergaande zon.

Plaats genoeg in het verblijf dat zich, tussen de boerderijen, op twee kilometer van een hoofdweg ergens in het midden van nergens bevindt, maar voor ons de perfecte plaats om ook mentaal te ontspannen.

Terwijl Brittania rules aan de kust, die maar een half uurtje verwijderd is, heeft het dichtstbijzijnde stadje Sao Marcos da Serra niet eens een supermarkt, of iets wat daar moet voor doorgaan. Uiteraard zijn de verplichte nummers van de regio al gepasseerd, maar uiteindelijk bevallen dorpjes als Alte, Loule, Silves en Sao Bartolomeu de Messines ons beter dan de reeksen bars op de kuststroken van Albufeira, Portimao en andere Brits-Duitse expatkolonies, waar grote voetbalschermen de lallende en brallende onderdanen van QE2 in gepast tenue aantrekken als een lamp de motten, en is het zelfs aangenamer toeven op het terras van een eethuisje naast de weg tussen Monchique en Caldas de Monchique dat je zo lijkt terug te catapulteren in een vakantie van de jaren '70.

Terwijl de autoradio doet uitschijnen dat je op weg bent tussen Liverpool en Manchester leven de Portugese plattelanders verder aan het ritme zoals ze dat onder de verschroeiende zon gewend zijn, waarbij ze af en toe op de pechstrook schuiven om een opdringerige SUV ook hier ver boven de toegelaten snelheid voorbij te laten scheuren, om die kostbare extra minuut te gaan besteden op het strand, in een of ander Aqualand, shoppingcenter, of voor het voetbalscherm in de bar met een typische Britse pint. Zij zullen het wellicht nooit leren.

Wij passen ons met veel plezier aan dit tempo aan, alvorens ons binnen enkele dagen weer bij de andere ratten in de race te voegen. Als we ondertussen tenminste niet ten prooi zijn gevallen aan de drie eerstgenoemde dames.

De do do do, de da da da

Het is een droge zomer geweest. Niet zozeer omwille van het weer, want onze tuin heeft er nog nooit zo groen bij gelegen nadat augustus is gepasseerd. Nee, de droogte situeerde zich ter hoogte van de blogosfeer en de media. De jaarlijkse komkommertijd zorgde niet alleen bij mij en verschillende andere bloggers voor een indigestie van nietige en nonsensicale nieuwsfeiten; de media keek haast met weemoed uit naar een nieuwe EHEC-bacterie om de factuele ontlasting wat vlotter te laten verlopen.

De zomer werd doorgetrokken met topics die waren ingegeven door een zekere vorm van sfeerschepperij en paniekzaaierij, al dan niet relevant of ongevraagd, betrekking op een neven-, onder- of bovenlaag van de bevolking, terwijl de overige 75 à 95% (al naargelang het onderwerp) nog eens luidop geeuwde en zijn iPod wat harder zette. Zijn er scholen genoeg in Antwerpen? Wie wordt daar burgemeester? Wat moeten we met de tussentaal? iPad op school of niet? Hoe zit het met die bijkomende roerende heffing voor wie van zijn intrest leeft? Zal de stroom wel of niet uitvallen deze winter? Griekenland erin of eruit? En wat met de euro? Dit en nog een hele reeks andere zaken (waarvan de laatste twee nu al een paar jaar aan de orde zijn zonder dat er een antwoord op komt, laat staan dat er een ideale oplossing komt) die als “buzz of the day” mochten dienen om het journaille bezig te houden dat niet aan de Costa del Sol op het strand lag, tussendoor alvast doorweven met helderziende inzichten van de occasionele Piet Pienter over de aanstaande verkiezingen.

Zelfs in eigen achtertuin viel er – behalve besognes op het werk – niet echt veel te beleven tussen de bezoekjes van de foeragerende eekhoorn door, en was het wachten tot die laatste week van augustus. Op zowat een week tijd viel mijn 12-jaar oude trouwe Saab ten prooi aan een kapotte injectiepomp, waren de herstellingskosten bij de volle 282.000 km bij lange na niet meer te verantwoorden, en werd hij – na aankoop van een nieuwe Zweed, zij het een economisch iets stabielere – al pruttelend en schokkend afgeleverd op zijn laatste rustplaats (tevens plaats van herkomst) alwaar hij wellicht nog zal kunnen dienen om andere oude soortgenoten van ontbrekende stukjes te voorzien die hun voortbestaan kunnen rekken.

Tevens in diezelfde week kregen we nachtelijk bezoek dat zich – zo rond de klok van drieën – met het nodige gebonk langs een groot raam toegang trachtte te verschaffen tot onze woonkamer, nadat hun eerdere pogingen om erdoor te boren zonder gevolg waren gebleven. Laat er nu net op dit raam ook een stevig slot staan, zodat zelfs bij onze afwezigheid dit een nutteloze daad zou zijn geweest, laat staan in het midden van een zomerse zomernacht als alle geluid even hard klinkt als dat van een voorbijrijdende trein. Overigens hadden de van enige ondernemingszin gespeende schurken zich al deze inspanningen kunnen getroosten bij wat voorafgaandelijk onderzoek, want een simpele blik door het raam had hen wellicht aangetoond dat er niet te veel te rapen viel, behalve het knullige kijkdoosje waarvan ik eerder dit jaar al melding maakte. Aangezien we gealarmeerd waren en het licht hadden aangestoken zetten de onverlaten het op een lopen, en bij het ochtendgloren bleek dat ze eerder ook al het huis van de overburen hadden aangedaan, wel met succes en de nodige buit. We kunnen alleen maar hopen dat ze bij een volgende onbezonnen actie ergens tegen een staande lamp lopen. Maar zo konden wij, traumavrij, onze volgende barbecue wat extra kruiden met nieuwtjes die de mensen echt aanspreken.