Met de wijven niks als last

Bill Clinton was er, met scha en vooral met schande, al achter gekomen in het Ovaal Kantoor, en een mens zou denken dat zoiets wel enkele jaren als voorbeeld kan dienen voor zijn compatriotten. Even dacht iedereen dat de balans overigens was doorgeslagen in de andere richting, de VS massaal voor een presidentskandidaat zouden kiezen die er niet bepaald vooruitstrevende ideeën op nahield inzake vrouwen (installateurs van haarden wreven zich al likkebaardend in de handen, met het oog op een verhoogde omzet vanaf 2013), maar op het laatste nippertje kreeg Obama toch nog de meerderheid op zijn hand, waar deze positie van zijn opponent inzake het andere geslacht wellicht veel mee te maken had. In zekere zin hadden ze Romney dus ook al het presidentschap gekost.

Ondanks zijn illustere voorbeelden (naast de voorgaande hebben ook pakweg Julia, QE1 en Delilah wel enkele mannen in de problemen gebracht) blijkt dat zeer recent het hoofd van de CIA zich vergaloppeerd heeft aan het “zwakke” geslacht en dermate zijn vingers – en wie weet wat nog allemaal – heeft verbrand dat hij stante pede kon aftreden en het onmiddellijk gaan uitleggen bij zijn eega aan de haard. Zijn biografe nam haar werk namelijk zo ernstig dat ze een lijfonderzoek noodzakelijk achtte en de Generaal aan wel meer dan alleen maar de tand voelde om haar verhaal te stofferen. Daarbij werd hij ook nog in verband gebracht met een andere dame die zijn wapendracht van nabij zou hebben geïnspecteerd, maar daar is dan weer geen duidelijkheid over. Het hele verhaal zou overigens het daglicht niet hebben gezien als de twee geen openlijke cat fight zouden zijn begonnen met de nieuwe media als inzet, en als de Amerikaanse autoriteiten niet van mening waren dat hierdoor de veiligheid van de natie in het gedrang zou zijn gekomen. Waar hebben we dat nog gehoord? Exit de Generaal, dus, hiermee in zijn Achilleshiel geraakt, en hij mag nu allicht op de blaren gaan zitten.

En nu straks nog uit onze kinderliedjes schrappen dat mamaatje zal kijven? Doe het uw zonen alstublieft niet aan: een verwittigd man is er twee waard.

Virtual Insanity

Een onwaarschijnlijk lange blogpauze was mijn deel na een niet levensbedreigende doch wel noodzakelijke medische ingreep aan de speekselklier, op gevaar van eliminatie van de daardoor passerende gezichtszenuw, met het risico om voor de rest van mijn dagen als een soort permanente Andre Van Duinkloon door het leven te gaan. Edoch, de arts in kwestie had een stevige hand en heeft mij geen oor aangenaaid, hoewel het wel even opzij diende te worden gelegd om de werkzaamheden grondig uit te voeren. (Bepaalde bronnen meldden mij overigens dat het aannaaien van een oor bij de vrouwelijke soort toch van nul en generlei waarde zou zijn, omdat ze toch niet kunnen luisteren en dat zulks van andere dan van fysieke aard is. Doch dit terzijde.) “All is well that ends well”, zoals de Shake ooit schreef, en na een tweetal weken rehabilitatie zijn de plooien nagenoeg gladgestreken en de wonden dichtgegroeid, op enige plaatselijke gevoelloosheid na – die overigens niet misstaat in het huidige maatschappelijke en politieke klimaat – maar over de terugkeer daarvan zou dan weer enige tijd kunnen overgaan, hoewel het geen verdere activiteiten in de weg staat (ik heb het nu nog steeds over mijn persoonlijke plaatselijke fysieke gevoelloosheid – die maatschappelijke fysionomische is van een geheel andere aard).

Zo mocht ik natuurlijk ook weer de geneugten ondervinden van het ziekenhuisverblijf, iets dat ik iedereen – tenzij u zich wel in een levensbedreigende situatie zou bevinden – ten stelligste kan afraden. Niet dat het dit keer aan de arts of de verpleging lag, verre van, maar in het holst van de nacht met een brute forçe gewekt worden door de stem van Frank Raes vergezeld van voetbalgejuich en een streng sprekende Jan Becaus die al voor de derde keer die nacht zijn nieuws mag herhalen, omdat de bejaarde en verwarde overbuur niet kan wachten tot de haan zelfs maar éénmaal kraait en klaarblijkelijk enig probleem had met kloklezen, bovendien zijn activiteiten wou delen met de rest van de afdeling, maakte dat ook dit verblijf ook weer niet met vijf sterren werd toebedeeld. Daarnaast kwamen de maaltijden overigens ook niet in de buurt van een Bib Gourmand.

Ondertussen heb ik ook besloten om een al dan niet definitieve pauze in te lassen op de blauwe site van de heer Zuckerberg, die daardoor nog minder aan mij verdient dan hij nu al deed. Wat voor mij, om het met een recent gelezen quote van Linkman te zeggen “een casual site is waar fun belangrijk is”, begint blijkbaar voor sommige mensen gargantueske en levensnoodzakelijke/-bedreigende proporties aan te nemen, waarbij persoonlijke reacties via telefoon en e-mail op de gepleegde posts niet worden geschuwd, en dingen letterlijk, persoonlijk, ja zelfs aanstootgevend worden genomen. Zoals reeds eerder gezegd: een beetje perspectief, alstublieft. En laat u eens wat minder gauw een oor aannaaien.

What’s going on

 

Een mens kan enkel maar eens mijmerend terugdenken aan het ontbijt in de ochtendzon, de wandeling langs het glinsterende water bij de avondbries, en het zweet ons aanschijns bij het gloeiend heet opdienen der gegrilde sardines, want enkele weken later lijkt het alweer alsof we in een andere wereld zijn terechtgekomen. Terwijl die gelukzakken van Portugezen onder hun droge hete luchten mogen blijven zitten, moeten wij ons hier alweer door een waterige voortzetting van de herfst worstelen.

En als het daar dan maar eens bij bleef.

Waar zij gemakshalve hun stoeltje op straat zetten om, net als onze (over)grootouders, met de wereld als schouwtoneel, elke avond het nieuwe spektakel te mogen aanschouwen dat zich voor hun deur ontrolt, en zij niet – zoals wij – elke keer voor de hartverscheurende keuze staan of we nu naar Eén, Vier, Vijf of Acht moeten kijken, en bovendien datgene wat we niet bekijken dan nog eens moeten opnemen, met de druk om dat opgenomene twee avonden later nog eens met uitstel te bekijken, wordt ons leven vreselijk bemoeilijkt door een verpletterende digitale diversiteit en keuzeverplichting. 2be or not 2be? Jaaa, wij hebben het nakijken met de tijdsbesteding van die Portugezen!

Neem nou ook hun huizen. Zij slagen erin om op zo’n beperkte plaats hun interieur zo strak, zo “zen” te houden, dat je je soms afvraagt of er in zo’n huisje überhaupt nog iemand woont: menig interieurarchitect zou er jaloers op zijn. Geen moeilijke levensvragen over waar ze de nieuwe bibliotheekkast-annex-trapladder plaatsen, of de nieuwe Amerikaanse koel-slash-wijnkast-met-ingebouwde-vinoloog, of nog, de wicker openluchtloungeset en dito keuken die met dit rotweer terug naar binnen moeten na amper drie weken gebruik! (De berg barbecuevlees die daardoor in onze diepvries achterblijft niet te na gesproken, terwijl zij toch maar lekker verse sardines en makreel kunnen eten. Elke. Dag. Opnieuw.)

Nee, die Portugezen die hebben het maar wat gemakkelijk. Geen geknoei met de afstandsbediening van de cabrio, het dak dat om de haverklap weer dicht moet voor de regen, de beslissing of je de 5 km naar het werk niet beter in de jeep aflegt, of dan toch maar met de Vespa die door die rotzomer nog niet is gebruikt... Wat een miserie! Neenee, zij springen effe op die Zundapp uit 1974 – jaja, ook de jongens van een eind in de 80, want ze blaken natuurlijk van gezondheid met zo’n leven! – en rijden op hun lekkere trendy brommer de hele 50 kilometer naar de markt in de stad, knetterend en pruttelend dat het een lieve lust is, om hun bakje met zelfgeplukte vijgen daar aan de man en vrouw te brengen, terwijl ze toch maar heerlijk in de zon van hun thermos zelfgemaakte koffie zitten te slurpen. Waarna ze met de inkomsten van dat bakje vijgen weer een paar dagen verder kunnen, tot de volgende markt, met niets anders omhanden dat gewoon weer wat verder in de zon zitten. Wat een bestáán, wat een luizenleven!

En dan hebben we het nog niet gehad over het marxistische bestuur waaronder wij hier gebukt gaan. Niks geen anjers voor ons; wij moeten het hier al jaren met rozen doen! Wij stakkerds moeten zoveel belastingen betalen, dat we nog maar twéé keer per jaar naar de zon kunnen; de meeste Belgen hebben van pure armoede de schnapsen bij de après-skipinten al moeten schrappen (de Oostenrijkse economie dreigt er straks ook al onder te lijden), en met de kerst die eraan komt zijn we misschien wel nog verplicht om in plaats van champagne eenvoudige cava bij het aperitief te drinken. CAVA! De horror... Als het aan deze tred verder gaat, kunnen we straks voor die nieuwe buffetkast alleen nog maar tijdens de koopjesdagen bij Flamant terecht, en wordt die volgende cabrio enkel Nearly New. Waar moet dat heen met deze maatschappij?

Jaja, die Portugezen hebben geluk dat wij van pure ellende nog geen revolutie zijn begonnen om dit juk af te gooien dat ons land teistert! (Had ik al gezegd dat de prijs van de vuilniszakken weer is gestegen? Tssss... Terwijl zij gewoon hun vuil op een vuurtje mogen gooien, flessen inclusief! Makkelijk zat.) En dan denkt dat ook nog met ons te mogen delen in de Nobelprijs voor de Vrede. Alsof zij er wat mee te maken hebben. Met hun anjers, pffff! (En laat me dan nog eens niet beginnen over de Grieken…)

Gelukkig is er nu een partij die dit allemaal gaat veranderen voor ons. Kunnen we binnenkort lekker leven zoals die gelukzakken van Portugezen, en hoeven we met al die keuzemogelijkheden geen rekening meer te houden, als die voor ons worden gemaakt. Less is more. Goed stemmen hoor, morgen!

Ik wens u alvast veel perspectief, daar in dat hokje.