A day in the life: No rewind

A day in the life: No rewind: Enkel voorzien van een paar gitaren, een klavier en een mondharmonica, zo trekt Paul Michiels tegenwoordig de boer op, en wij mochten erbij ...

No rewind

Enkel voorzien van een paar gitaren, een klavier en een mondharmonica, zo trekt Paul Michiels tegenwoordig de boer op, en wij mochten erbij zijn. Een beetje in de hoek geduwd als de blonde huppelende helft van Soulsister in bygone days, gooit de man het over een andere boeg met een nieuwe plaat die een mix is van zelf geschreven en geleende nummers, die hij in een wat intiemere (ook al is dat in een cultureel centrum nogal relatief) en akoestische setting brengt als “The Lonesome Dreamer”: fijne funky – jazzy – bluesy nummers, een beetje zijn coming-of-age plaat? Hij heeft er in ieder geval wel de leeftijd voor, ook al doet de Polle Pap heel erg zijn best om dat allemaal te negeren en gewoon te doen alsof hij nog steeds een paar decennia jonger is. 

Aan het begin van het optreden gaf hij even de indruk bij zijn vertellende bindteksten een beetje op de adem te trappen na de lange uithalen van een song of twee, tijdens het zingen zelf was daar in ieder geval helemaal niets van te merken: een loepzuivere hoge stem die ver draagt en er nooit naast zit. Mooi toch. Zelf heb ik altijd wel een boon gehad voor deze bard, wiens stem zo erg doet denken aan die andere favoriete melkboerenzoon, dat ik tegenwoordig tijdens de eerste noten op de radio van zijn nieuwe single “No rewind” altijd weer gefopt ben (en dan zo blij ben dat het toch Paul en niet Gordon is).

Maar, en daar wordt hij toch wel heel erg onderschat, deze Lonesome Dreamer heeft veel meer in zijn mars. Voor deze tournee trekt hij alle registers en meteen ook zijn hele persoonlijke muziekgeschiedenis open, tot op de dag van vandaag: als een combinatie van Elton John-meets-Neil Young-meets-Toots Thielemans speelt en fluit hij in zijn eentje oude rocknummers uit de jaren ’50, passeren de Beatles de revue, krijgen zijn eigen songs een jaren ’70 intro, mixt hij hitjes van Soulsister met jazzy nummers en geeft hij eigen interpretaties aan Adèle en zowaar Lady Gaga, waarna hij weer naadloos overschakelt op pakweg Buddy Holly of zich in de tuin van Jacques Dutronc waagt op de tonen van Alan Stivell, om af te sluiten met een a capella versie van “Over the rainbow”. 

Voor mensen die hem alleen kunnen verbinden met Soulsister zijn deze optredens toch wel een eye opener; zelf had ik ook nooit gedacht dat in deze Paul zo’n meesterlijk en veelzijdig muzikant schuilging. Ga alstublieft onmiddellijk naar deze Lonesome Dreamer luisteren, mensen. Als hij het nog niet heeft gedaan, vindt hij met deze akoestische set wel the way to your heart. @Paul: de hele set opnemen en uitbrengen op plaat aub.

Alles komt terug

Na eerdere revivals van dingen uit vervlogen tijden is het de laatste paar jaar de beurt aan de jaren ’80 die keihard terugkomen, en - vooral ongevraagd - alle facetten van het dagelijks leven opnieuw infiltreren, al dan niet in een technologisch gepimpte of gefakete versie. De muziekcassette, die momenteel weer opduikt als riemgesp,  handtas, of juweel; epauletten die vrouwen er als American Football-spelers deden uitzien, de lange kousen die voor basketters en andere sporters het toppunt van coolness waren, de oversized brillen die zich van het midden van het voorhoofd tot net boven de lip uitstrekten, de truien die van elke dag een potentiële kerstdag maakten, de opgespoten en getoupeerde kapsels en kuiven waar menig spin zich maar al te graag in zou nestelen, om nog maar te zwijgen van de sjaaltjes uit een soort van camouflagenet die op een bepaald ogenblik bon ton waren op de speelplaats. Het decennium was niet bepaald een toonbeeld van stijl of goede smaak te noemen, en het hoeft voor mij niet echt terug te komen. Wat toen lelijk was, is dat nu nog steeds, laat dat duidelijk zijn.

Daarentegen, "Quality never goes out of style", zoals een niet nader genoemd jeansmerk ooit eens beweerde, en dat is voor mijn part het geval voor die andere grootheden van de jaren ’70 en ’80: Suske en Wiske. Omdat Willy Vandersteen dit jaar 100 zou zijn geworden, en het vorige week Bibliotheekweek was, werd in onze plaatselijke bibliotheek een lezing gehouden door Geert De Weyer, o.a. striprecensent van De Morgen. Technologisch liep niet alles zoals het hoorde – wellicht zat het vroege uur op zondagmorgen er voor iets tussen – zodat de spreker zelf van foto naar foto moest klikken om zijn verhaal te ondersteunen en we het interview met Leen Vandersteen maar zelf moesten opzoeken achteraf, maar veel werd goedgemaakt door een bijzondere onaangekondigde gast die aanvankelijk als stille aanwezige aan de zijlijn een beetje toekeek, maar achteraf als betrokkene van het eerste uur ongewild steeds meer de aandacht naar zich toe zoog, van zodra iedereen wist over wie het ging: Luc Morjaeu, dé huidige tekenaar van Suske en Wiske en hoofd van Studio Vandersteen, blijkt zowaar een (ingeweken) mede-inwoner van de gemeente Puurs te zijn. Hoewel Geert De Weyer veelal over het verleden kwam spreken en de evolutie van verteller Vandersteen als tekenaar, werd er, al was het maar omdat we hier een tastbare godheid van de Studio in ons midden hadden, af en toe toch gepolst naar het hoe en wat van de Kalmthoutse kwintessens (alsof Morjaeu die elke dag aan den lijve kan ondervinden en de geest van Vandersteen op zijn schouder zit), waarop hij toch meestal zijn ietwat verlegen zelf bleef en andere aanwezige stripfanaten dikwijls voor hun beurt liet spreken, alsof zij, en niet hij, diegenen waren die op de stoel van Vandersteen hadden gezeten. Hoewel vermoedelijk ingegeven door een zekere nostalgie (want Suske en Wiske is toch eigenlijk wel kinderliteratuur), was de lezing voor mij in ieder geval meer dan geslaagd, vooral omdat ik mijn nog steeds groeiende collectie (waarvan sommige exemplaren ondertussen, dankzij zus en broer, ook al meer dan 40 jaar oud zijn) kon aanvullen met een nieuwe Sus & Wis, met een persoonlijk opgedragen en gesigneerde tekening van de huidige grootmeester zelve. En reken maar dat er goed op zal worden gepast thuis...