A day in the life: Suck it up

A day in the life: Suck it up: “Dat is wel al een vrij oud modelleke, hé madame” was het antwoord van de dame, toen bleek dat ze het door mij gevraagde type stofzuigerza...

Suck it up

“Dat is wel al een vrij oud modelleke, hé madame” was het antwoord van de dame, toen bleek dat ze het door mij gevraagde type stofzuigerzakken niet meer in stock had. Ze was samen met de andere twee exemplaren die de elektrozaak runden anders zelf de wettelijke pensioenleeftijd van mijn en de opkomende generatie reeds ruimschoots gepasseerd, en ik kon nog net een gevat antwoord doorslikken dat onmiddellijk bij me opkwam. Het zou me niet aan mijn zakken helpen. Het meest treffende was het feit dat mijn nog steeds perfect functionerende stofzuiger met een levensduur van een dikke 10 jaar plotseling als “oud” werd bestempeld, hoewel hij niet veel verschilt van de laatste nieuwe modellen, behalve dan dat hij iets minder blinkt en niet door het leven gaat met een bijdehandse naam als “Action Plus Champagne” of “Extreme X210 Green Metallic”. Van een Nilfisk verwacht ik ook niet minder; zover ik in mijn herinnering kan teruggaan, hebben mijn ouders altijd een NilfiskGA70 in huis gehad, een lelijk ding dat enorm onhandig leek maar zonder problemen pakweg de hond kon opzuigen, en die is pas vervangen lang nadat ik mijn hogere studies had aangevat, meer uit zin voor modernisering dan omwille van een gebrek aan efficiëntie. En vermoedelijk ook omdat die vernieuwingsdrang zo’n twintig jaar geleden de kop begon op te steken.

De opmerking van de dame had wellicht tot doel dat ik mij op slag gedemodeerd zou voelen, zodat mij de lust zou bekruipen om het “oubollige” toestel te vervangen door een gloednieuw, blinkender model, waarvan het nog af te wachten valt of dat dezelfde efficiëntie aan de dag zou leggen, of een gelijkaardige levensduur zou halen. Maar zoals reeds eerder diezelfde denkoefening werd gemaakt met een paar gedemodeerde doch goed functionerende televisietoestellen, kon ik ook nu geen reden bedenken om het ding van de hand te doen. En nu is het nog maar de vraag of ze daadwerkelijk zal overgaan tot het bestellen van de gevraagde stofzuigerzakken, want uit haar reactie kon ik opmaken dat ik werkelijk nog de enige in het heelal ben die met een stofzuiger van meer dan tien jaar oud aan de slag gaat, ook al blijkt Nilfisk op het internet dan ook een springlevende handel te voeren met wisselstukken van al die “oude modellekes”. Ik hoop maar voor de uitbaatster van de elektrozaak dat haar familieleden niet dezelfde denktrant aan de dag leggen. De wisselstukken zouden onvindbaar zijn.

Here we go again

Net als altijd is het jaar gestart met een heleboel goede voornemens, die meestal tegen het midden van de nieuwe maand alweer zijn doorgespoeld met alle goedkope cava die dient om in professionele middens de nietszeggende kelen te smeren. De ene job is het andere niet, maar in (semi-)academische kringen is het toch frappant hoe elke keer de grote hoofden, die het hele jaar door een publiek van divers pluimage toespreken over eigen-leestonderwerpen, in tête-à-tête-situaties met niet-academische collega’s vervallen in clichématig gehakkel als het over dagdagelijkse onderwerpen gaat, al dan niet persoonlijke dieptevragen vermijden, en bij voorkeur het gesprek steeds doen terugkeren op de eigen leest, om op die manier het spoor niet bijster te raken. Zij kunnen alweer opgelucht ademhalen dat dit alles achter de rug is voor een dikke elf maand en dat ze nu terug kunnen doorgaan met de wiskundige orde van de dag.

Mijn eigen goede voornemens worden tegenwoordig binnenshoofds gehouden, kwestie van een veiligheidsmarge in te bouwen voor wanneer al voortijdig van het goede pad wordt afgeweken zonder dat daarvoor verantwoording aan derden dient te worden afgelegd. Nogal flauw, ik weet het, maar na de lezing van Paul Verhaeghe’s Identiteit – waarvan een paar elementen misschien wel inspirerend kunnen werken mocht u zelf om enige goede voornemens verlegen zitten – is één van mijn voornaamste voornemens vooral om de “gebruikelijke” gang van zaken in de wereld en mijn eigen bezigheden in dat kader af en toe eens een beetje meer in vraag te stellen. Contradictorisch genoeg lijkt het na het lezen van dit boek – dat soms misschien een beetje in de overdrijving gaat, en niet echt vrolijke lectuur is – alsof een heleboel van de pijnpunten die erin worden aangebracht sindsdien in het dagelijks leven op alle plekken als een grote rode vlek in mijn oogveld opduiken. Een ‘Aha-Erlebnis’ als het ware, zij het dan niet bepaald in de goede zin, maar “om weer helder te kunnen zien, hoef je vaak alleen van perspectief te veranderen” (de Saint-Exupéry).

Hoedanook, ik heb er, maar ik houd ze voor mezelf, zodat ik alleen bij mezelf te biechten moet gaan en ik voor mezelf geen nodeloze mentale stress veroorzaak. Nu de wereld, ondanks het feit dat sommigen heel hard hun best doen, tot nader (nieuwe) orde nog altijd niet is vergaan, gaat het vanaf nu misschien toch een beetje meer à l’aise.