We mogen nog wel van geluk spreken dat onze tuin rondom helemaal wordt ingedekt door bomen in alle formaten en soorten, bij ons en op naburige percelen, waardoor de wind enigszins wordt afgezwakt tot een stevige bries tegen dat hij het huis bereikt. Toch houden we angstvallig een oog op de rijzige gestaltes op het stuk braakliggende grond achter onze tuin, die de nodige zuurstof voorzien na een warme zomeravond, maar die nu toch maar kwetsbaar in hun blootje staan en dreigend over en weer zwiepen in de soms vervaarlijk aanzwellende wind, vooral omdat hun toppen in horizontale richting ongeveer tot aan ons keukenraam zouden reiken. De rosse eekhoorn die gisteren, als naar goede gewoonte bij het bijna-aanbreken van de lente, nog gezwind over de takken liep om van de ene boom naar de andere te springen, als was hij in gedachten de maki-leer toegenegen, heeft vandaag wijselijk het hazenpad gekozen en zich ongetwijfeld teruggetrokken in droger oorden. Van de thans kale knapen die aan onze tuin grenzen, is het vooral de Grote Populier die we argwanend bekijken, want, hoewel hij nauwelijks een krimp geeft, zelfs bij storm- en noodweer, zou hij, indien hij op een dag aan houtmoeheid zou komen te lijden, bij een knik in de verkeerde richting, met één knip in het midden van ons dak belanden. Dat meen ik althans, al beweren sommigen van niet, maar hij staat net op de hoek van het braakliggend perceel, en als je de lengte een beetje inschat, en de buren zijn er ook niet gerust in, enz. Voorlopig houdt hij echter stand, en misschien zelfs langer dan wijzelf ooit zullen standhouden; ondertussen geniet hij evenwel toch maar mooi van onze aandacht, en dat hij daarvan geniet, dat zie je elke lente opnieuw aan de manier waarop hij zijn dik gebladerte showt.
Wie gisteravond ook van onze aandacht genoot voor zijn show was de genaamde Williams, Nigel; stand-up comedian en algehele schertsfiguur van Britse import, die al enkele jaren de Vlaamse en Nederlandse podia en media aandoet met zijn Britse humor in Nederlandstalige uitvoering, zij het met het sappige Britse dialect dat hem zo origineel (en toch ook wel een beetje schattig) maakt. “Geloof mij”, waarmee hij dezer dagen de zalen afrijdt, is voor mij de derde show die ik van de komiek mag meepikken (vermits zijn allereerste show al van bij het begin was uitverkocht), en van iets pittiger allooi dan wat hij voorheen bracht. Hoewel “Democlash” eerder al een iets bitterder ondertoon had dan “Terrorist”, is dat in “Geloof mij”, waarin hij de godsdienstwaanzin hekelt, nog meer het geval, en – hij waarschuwt er al voor aan het begin van zijn show en op zijn website – diepgelovige zielen met lange tenen (van alle religies) blijven dus beter weg. Voor vrije denkers met een nuchtere kijk, wars van prevelende onderdanigheid aan enig geloof, of zelfs gelovige mensen die hun religie kruiden met de nodige korrel zout, is dit gewoon weer een hele goeie comedyshow met bijna-in-je-broek-pis-humor, die het meeste effect heeft als je de soms cassante verbale voorstellingen van de heer Williams in je eigen verbeelding een visuele invulling geeft. Met alle stormen die de wereld tegenwoordig teisteren, zullen de heilige huisjes die hij nu intrapt, op een dag sowieso toch tegen de grond liggen. En misschien zal de Grote Populier zelfs dat nog overleven.
