Take the A Train

De voorbije twee dagen waren, naast momenten van uitgebreide kennismaking met mijn nieuwe collega's, vooral ook dagen van een eerste en diepgaande confrontatie met mijn nieuw vervoersmiddel, de trein. En laat dat nu toevallig ook de eerste twee dagen zijn waarop België nog eens mag meemaken hoe een echte winter ook alweer aanvoelt en de global warming iets uit een verre boze droom lijkt. De combinatie van deze twee is gewoonlijk zo'n beetje als de mengeling van water en vuur...het ene gaat uit en het andere verdampt en het resultaat is niks, behalve een beetje stoom ofte gebakken lucht.

Daar waar ik in het verleden alleen vanuit mijn warme autozetel een beetje vanop afstand via een sporadisch nieuwsbericht mocht vernemen dat hier en daar een trein was afgeschaft, of er weer vertragingen waren, al dan niet door stakingen, zat ik nu midden in de actie om de hegemonie van de NMBS aan den lijve te ondervinden. Terwijl de heer Descheemaecker enkele weken geleden nog hoog van de toren stond te blazen over de kwaliteit en de groei van zijn product, en zelfs al watertandend aan een beursnotering dacht na 2010, waren deze eerste twee dagen weer kommer en kwel voor de reiziger. Voor mijn hele "treincarrière" betekent het in ieder geval al 80% vertragingen. Dat belooft.

De eerste dag werd er nog gezocht naar excuses (het weer, een bovenleiding...) en werd er nog hier en daar door een stationschef met beroepseer excuses aangeboden; vandaag was het vooral wachten op treinen die al dan niet kwamen, zonder dat er enige verklaring of excuus werd gegeven. De treinen die wel reden leken opzettelijk tergend langzaam te gaan rijden, om er zeker voor te zorgen dat die ene trein die met drie kwartier vertraging in het volgende station aankwam, ook nog werd gemist. Naast het feit dat de NMBS blijkbaar vindt dat ze de reizigers totaal geen verantwoording verschuldigd is, laat ze ze dan ook nog letterlijk in de kou staan. Toen de trein in Mechelen zonder enige verklaring ("een gesprongen bovenleiding" lijkt me een iets te veel gebruikt en dus veel te vaag excuus) maar liefst 45 minuten later zou komen opdagen, wou ik het buffet - in stations met enige omvang toch een vanzelfsprekendheid, zo dacht ik - opzoeken om een beetje te gaan opwarmen, maar ook dat was buiten de hegemonie van de NMBS gerekend: het buffet in kwestie was blijkbaar ook staatseigendom en dus, wat dacht u, enkel open tijdens de kantooruren. Het enige wat de gestrande reizigers restte was een beetje stampvoetend te gaan samenhokken in de lokettenzaal, waar nog een vage zweem hing van iets wat op een tijdelijke verwarming had geleken (zonder twijfel ook enkel tijdens de kantooruren), die regelmatig bruusk werd onderbroken door een snijdende wind van buiten, want de enige aanwezige warmte moest natuurlijk ook de wereld uit geholpen worden door middel van schuifdeuren die bij de geringste beweging of schaduw een tiental seconden wagenwijd openbleven. (Als het zo koud is en er geen spoor van global warming te bespeuren valt, moet de NMBS immers wat meer haar best doen om die alsnog na te streven en aldus aan de statistieken tegemoet te komen.)

Als de heer Descheemaecker halsreikend uitkijkt naar de liberalisering van het spoor om zijn oude madame op de beurs te keilen, kijk ik alvast halsreikend uit naar de Europese concurrentie die hopelijk een betere treinservice zal aanbieden, en deze oude madame onverwijld naar het "oudmannekeshuis" verwijzen...

Tout le bonheur du monde

Een nieuw jaar met een heleboel nieuwe en onverwachte avonturen is weer aangebroken!
Zoals gewoonlijk begint dat jaar ook met een reeks goede voornemens, die als naar gekend gebruik ook alweer verwateren en zelfs helemaal oplossen in de loop van de tweede en de derde maand van het jaar. Maar, toch moeten ze er altijd zijn, want iedereen hoopt natuurlijk dat elk jaar op die manier weer een beetje beter wordt dan het vorige. Ook voor mij staan er al wat goede voornemens, grote en kleine, klaar om uitgevoerd te worden, waarvan sommige met hoogdringendheid.

1. De grote klassieker is uiteraard: op dieet gaan. Na de uitspattingen van de feestdagen, dit jaar gecombineerd met de bitter koude temperaturen die ook al aanzetten tot eten, zijn er gewoonlijk een paar kilootjes bij, die er in de loop der jaren steeds moeilijker weer afgaan. Vandaar dat er ook nu zal moeten gedieet worden, maar met twee samen is dat uiteraard iets gemakkelijker dan in je eentje. De vraag is alleen nog: welk dieet en gaat het ook dit keer iets uithalen?

2. Meer fruit eten: vooral in de winter ben ik een heel slechte fruiteter, omdat de keuze vrij beperkt is en ik na een paar weken alweer genoeg heb van de peren, appelen en sinaasappelen (ik probeer mij, het milieu indachtig, zoveel mogelijk te houden aan teelt van eigen bodem en dus minder kiwi's, bananen of ander exotisch fruit te eten). In de zomer is de keuze namelijk veel groter met alle bessen, meloenen en steenfruit waarmee je kan afwisselen. Het punt is dat ik nauwelijks aan een paar stukjes per week kom in de winter, en dat zou toch zeker op zijn minst 1 stuk per dag moeten zijn. Het feit dat mijn nieuwe werkgever ook elke week een verse fruitmand heeft, is zeker een goeie motivator.

3. Meer bewegen: sinds ik in april gestopt ben met basketten heb ik letterlijk nog geen voor- of achter-, linker- of rechterpoot uitgestoken (de twee zondagse fietstochtjes met een liquide verfrissing van 6 tot 8 graden tel ik uiteraard niet mee als sportief exploot). Het toestelletje op de foto hieronder heb ik me ooit in een bevlieging aangeschaft tegen een blauw prijsje bij Decathlon, en staat sindsdien vrijwel onaangeroerd stof te vangen in de hoek van een kamer. Ik kwam op het idee dat ik het dan evengoed in de living zou kunnen zetten, en tijdens een half uur waarop ik naar TV kijk, er wat op zou kunnen stappen. Zelfs als ik dan nog minder tijd heb om te sporten door al het gependel naar mijn nieuwe job, zou ik dan toch elke dag minstens een half uurtje gestapt hebben (wat - in tegenstelling tot wat de fitness-hypemakers iedereen willen doen geloven - voldoende is om fit en gezond te blijven).

4. Meer lezen: het lukt al een beetje, maar onze kasten (de hoeveelheid boeken hieronder hebben we ongeveer nog eens 2 keer) groeien steeds verder aan, zodat er nog werk aan de winkel is. Maar: pendelen met de trein en de metro gaat daarbij zeker helpen!

5. Mijn berg strijk niet zo groot laten worden: dit is zo'n kleintje, en eentje dat ongeveer bij elke strijkbeurt wordt gemaakt, om vervolgens weer een week of 2-3 te worden vergeten, waarbij de wasbeurten elkaar opvolgen, maar de strijk niet. Maar nu...na de volgende strijkbeurt, ga ik er zeker werk van maken!

6. Op regelmatiger basis bloggen: dit is ook eentje dat een klassieker dreigt te worden. Bij elke blogstonde wil ik er mijn werk van maken, en een zeer uitgebreid artikel schrijven over een leuk onderwerp dat de schare lezers boeit, zodat ik haast ga vinden dat enkele lijntjes tussendoor schrijven niet veel zin heeft als ik even geen inspiratie heb. Maar misschien is het toch beter van even een teken van leven te geven in plaats van een lange blogstilte. Ik probeer trouwens ook nog andere dingen te schrijven dan te bloggen, maar voor dat alles heb je tijd, tijd, tijd nodig...

Verder wens ik uiteraard iedereen het beste voor het nieuwe jaar, en ik zou het niet beter kunnen zeggen dan de jongens van Sinsimilia het zingen: je vous souhaite "tout le bonheur du monde"!

Ladies' Night

Enkele moeders van mijn spelers vonden dat er onder de dames alleen eens een 'extra-curriculaire' activiteit moest worden gepland zonder de heren erbij, en er kwam er eentje opdraven met de theatervoorstelling Ladies' Night, met enkele BV's die blijkbaar wereldberoemd zijn in het soapcircuit. De affiche die 'Helemaal naakt!' aanprees zag er veelbelovend uit, en omdat de markt van het bloot mannenvlees in het straatbeeld en op TV toch aan een serieuze schaarste onderhevig is - je moet tegenwoordig al op internetblogs terecht om aan je gerief te komen - zag dit aanbod er toch wel zeer aanlokkelijk uit.

De eerste domper op de feestvreugde kwam er wel toen bleek dat we in de Antwerpse Stadsschouwburg zowaar op balkon 2 zaten - ondanks de hoge prijs van de kaarten, die dan wel weer te verantwoorden was door het vooruitzicht op het beloofde bloot - waardoor we helemaal niet midden in de actie kwamen te zitten om een eventuele kunstige klokkenspelchoreografie goed te kunnen beoordelen. Het geheel bleek ook een beetje traag op gang te komen; het eerste half uur geen rollende lachsalvo's wegens niet echt heel grappige conversaties. Het ging tenslotte ook over een groep werkloze mannen, want het verhaal was gebaseerd op dat van The Full Monty, een film die ik zelf jammer genoeg destijds heb gemist in de cinema, maar die zelf ook heel goed bleek te zijn. We werden als opener wel getrakteerd op de blote billen van Gert Lahousse, maar daar bleef het dan ook even bij. Hier en daar werd er al wat gekakeld en een ei gelegd, maar vermoedelijk omdat de dame in kwestie zich in gedachten al zat te verkneukelen aan wat mogelijk komen zou.

In de loop van de volgende scènes werd het humorgehalte toch gevoelig opgevoerd, mede dankzij Carry Goossens en vooral Gert Lahousse, die hun typetjes op fantastische wijze neerpootten en daarmee hun acteertalent nog eens dik in de verf zetten. En vanaf dan gingen de porties humor en bloot samen in crescendo, zonder te vervallen in platte onderbroekenlol of de gebruikelijke situatie- en misverstandenhumor. Het feit dat dit van origine Britse en geen Vlaamse humor was, zal daar wel niet vreemd aan geweest zijn. De meeste dames zaten al op het puntje van hun stoel en er werd gewillig meegeklapt op de opzwepende discomuziek, in afwachting van het moment suprême, het ogenblik waarop de heren the full monty zouden tonen, want de hele voorstelling draaide rond de opbouw naar dat moment.

En dan, toen de rode slipjes uitgingen...was het podium al half verduisterd en ging na een fractie van een seconde het licht uit tot volledige duisternis! Geen tijd om het vlees in de kuip te bestuderen, of te aanschouwen wat de heren in dezen naar voren konden schuiven, geen tijd voor volle ornaten of de fleur 's herens leven. Volksverlakkerij ende misleiding! Maar over het algemeen beschouwd was dit een hele moedige daad van de acteurs, en een aangenaam ontspannende en grappige portie theater, als perfecte afsluiter van een toch wel bewogen, stormachtig en bij momenten minder grappig 2008.

Een fijn eindejaar, en ik bedien u graag weer in 2009. Schollekes!