Show me what you got

Dario Fo werd in onze contreien vooral bekend door de uitvoering van zijn Mistero Buffo door Jan Decleir, wat meteen ook de doorbraak voor Decleir zelf betekende. Dezer dagen werden des schrijvers Obscene Fabels van onder het stof gehaald door An Nelissen en haar man Peter Perceval, en Nelissen trekt Vlaanderen rond met deze commedia-vertelling van de Nobelprijswinnaar uit 1997 en voormalig kandidaat-burgemeester van Milaan, nadat eerder ook Jan Decleir haar dat voordeed. Deze fabels werden oorspronkelijk door Fo geschreven om te worden uitgevoerd door zijn vrouw zelf, de actrice Franca Rame, die echter door de pittige erotische passages in het verhaal van “de poezemuis”de uitdaging niet aandurfde.

An Nelisssen waagde zich eraan zonder enige gêne, en vertolkte de verschillende personages in de twee gebrachte fabels met verve. De eerste fabel over het “Kindeke Jezus” was vrij braaf en ontlokte aan het publiek niet meer dan wat terughoudend gegniffel, vermoedelijk omdat iedereen zich, afgaand op de titel van de fabels en de acteerreputatie van Nelissen zelf, aan schaterende salvo’s had verwacht. Na de dorstlessende stonde steeg de temperatuur van het stuk met de uitvoering van het bewuste “poezemuis”-verhaal en kreeg het publiek waar voor zijn geld. De berekende chaos van Nelissens uitvoering en de levendige voorstelling van de verschillende personages zonder ook maar één decorstuk zorgde voor algemene hilariteit en opeenvolgende lachstuipen. Het feit dat Nelissen af en toe enkele heren op de eerste rij in de opgestelde scene betrok, hielp natuurlijk om de aandacht van het publiek vast te houden.

Persoonlijk zou ik de eerste fabel vervangen door een iets boeiendere, maar het geheel was niettemin prachtig gebracht door An Nelissen, en bevestigt nog maar eens haar reputatie als grote dame van zowel theater als komedie. Ga zeker eens kijken en luisteren, als ze toevallig nog eens in de buurt komt.

Shark attack

In de euforie voor het grootschalige solidariteitsgevoel voor de Grieken en het bewijs van Barack Obama dat hij het wel degelijk kan, werd deze week een belangrijk item voor het milieu en de toestand van onze planeet op schandelijke wijze teruggedrongen tot de rubriek “in de rand”, ofte nieuws dat het vermelden amper waard is.

Nadat een tijdje geleden al was aangetoond in een Nederlandse studie dat de zogenaamde “groene wagens” helemaal niet zo groen zijn als de fabrikanten wel willen doen geloven, en dus helemaal niets doen tegen de opwarming van de aarde, werd deze week op de CITES-conferentie in Doha geweigerd om bescherming te geven aan enkele zeedieren die acuut met uitsterven bedreigd zijn, waarmee nog maar eens een nieuw dieptepunt werd bereikt op het vlak van zogenaamde milieubescherming, ten voordele van de winsten die eruit worden verkregen. De blauwvintonijn, maar ook verschillende soorten haaien, koralen en ijsberen mogen nog steeds vrij verhandeld worden, nadat het verbod op de handel was afgewezen. Alleen de handel in olifanten voor hun ivoor – een verzoek van Tanzania en Zambia – werd wel afgewezen, al zal de political correctness en de aaibaarheid van de dieren in kwestie daar wel voor iets tussengezeten hebben. De Japanners waren meer bezorgd over wat er op hun bord komt dan voor het welzijn van de natuur, en voor de EU-lidstaten was de ijsbeer maar een figurant in de ver-van-mijn-bed-show.

Het hele geval kreeg in de Vlaamse media nagenoeg geen aandacht; het was vanmiddag even te bekijken op de website van de Standaard, en tegen 19 uur vanavond alweer verwijderd. De tips en weetjes over het vaderlands voetbal blijven natuurlijk wel enkele dagen online omwille van hun hoge relevantie voor onze maatschappij. Gelukkig zijn er nog genoeg media in andere landen die toch wel wat belang hechten aan dit jammerlijk nieuws. Wat al helemaal schrijnend is, is dat deze conventie van 175 landen een zielige fondsenwerving van 5 tot 6 miljoen dollar per jaar haalt, wat een fractie is van wat sommige Londense bankdirecteurs zelfs in een jaar van crisis als bonus kregen.

Voor de komende generatie(s) zullen er dus enkel nog een paar van deze dieren te bekijken zijn in een sporadische zoo. Ach ja, maar wie maalt daarom? Tegen die tijd hebben de grootouders toch te veel werk om met hun kleinkinderen naar de zoo te gaan.

Dan zullen we werken, 7 dagen lang...

De man in de straat doet de laatste tijd nog de meeste moeite om uit de crisis te geraken, terwijl de politici hun tijd verkwanselen met TV-optredens, snoepreisjes en paardrijden (of eraf vallen). En dan kwam eind vorige week de CD&V, de partij die nog niet aan haar eerste lumineuze idee gebarsten is, vooral als het erom gaat het meest actieve deel van de bevolking te treiteren, op de proppen met de voorstelling om de pensioenleeftijd van 65 jaar af te schaffen, en te vervangen door een loopbaan van 45 jaar werken. Daarbij lieten ze dan quasi-nonchalant verstaan dat het “concreet toch niet zoveel verschil zou uitmaken”.

Door het heel simplistisch voor te stellen schijnen ze daarbij gemakkelijkheidshalve wel één en ander uit het oog te verliezen, onder tafel te schuiven en in de doofpot te stoppen.

Ten eerste werd in 1997, zowat 4 jaar nadat bibi op 22-jarige leeftijd afstudeerde, de pensioenleeftijd voor vrouwen al opgetrokken van 60 naar 65 om die gelijk te stellen aan mannen, aanvankelijk nog met een overgangsregeling, maar vanaf 1 januari 2009 definitief. Een minimumloopbaan om aan een pensioen te geraken was daarbij nog 35 jaar, maar een eenvoudige berekening leerde mensen al gauw dat 40 jaar werken een serieuze slok op de borrel scheelde in de pensioenuitkering, zeg maar twee slokken zelfs. Dus mijn vrouwelijke leeftijdsgenoten en ik werden plots geconfronteerd met een langere effectieve werktijd van 3 jaar (bij 40 jaar werken) om een volledig pensioen te krijgen. Nu zou deze pensioenleeftijd – nog steeds voor diezelfde generatie van loontrekkenden, die net de helft van hun loopbaan al stilaan zagen opdoemen – nog eens worden verlengd tot een loopbaan van 45 jaar, wat in mijn geval in concreto neerkomt op een loopbaan tot 67 jaar, en voor de “gelukkigen” die nog wat langer mochten studeren, tot 70 jaar, en het dus weer dezelfde generatie is – die nu al de pensioenen betalen van de actieve-gepensioneerden-die-voor-niets-tijd-hebben, omdat de pensioenkas eigenlijk al bijna leeg is – die ferm “gejost” is.

Ten tweede worden daarbij de mensen afgestraft die langer gaan studeren om kennis op te doen, en door die kennis de economie alweer een pak vooruit helpen en hun studies ruimschoots terugbetalen aan de maatschappij met hogere lonen en dus hogere belastingen. Met andere woorden, mensen die er tegenop kijken om langer te gaan werken en/of belastingen te betalen, zullen hun studies maar liever inperken, of zullen met de kennis die ze hebben opgedaan naar het buitenland trekken, waardoor de brain drain waar ons land al enorm onder te lijden heeft nog eens extra in de hand wordt gewerkt, ten voordele van landen waar langer studeren wel op prijs wordt gesteld, en niet wordt gezien als parasitair gedrag.

Ten derde schijnt het deze partij, temidden van alle vrolijke feestelijkheden waarmee de geldinzamelingen van Kom op tegen kanker gepaard gaan, ook te ontgaan dat er net een enorme toename is aan die kankergevallen, en dat de theoretische gemiddelde leeftijd, die bijvoorbeeld volgens “de boekskes” nu al ver de 80 overstijgt voor vrouwen, wel eens niet zo hoog zou kunnen zijn. De vader van bibi legde er, ondanks een heel leven van intensief sporten, op net geen 68-jarige leeftijd het bijltje bij neer dankzij deze ontembare ziekte. Wat is dan eigenlijk de bedoeling, mevrouw Thyssen, dat wij werken tot we erbij doodvallen, terwijl de vorige generatie vrolijk de 100 voorbijgaat?

Ten slotte krijgen vrouwen in het bijzonder het tegenwoordig al hard te verduren; ze worden verondersteld om zich voort te planten, maar ook om carrière te maken, kwestie van hun geloofwaardigheid op de arbeidsmarkt te bewaren. En toch moeten ze ook goeie moeders zijn, die naast de zorg voor hun kinderen, ook nog eens de zorg voor die andere eeuwige puber op zich moeten nemen, die zelf als enige zorg de uitbouw van zijn carrière heeft, naast sport en/of spel. Om nog maar te zwijgen van de fysieke beslommeringen die dit voortplanten met zich meebrengt... Wordt het niet eens tijd om eens iets concreets te plaatsen tegenover het combineren van drie carrières in één leven, in plaats van vrouwen nog maar eens te verplichten langer te werken, enkel maar omdat ze in theorie langer leven?

Ook al steunen veel partijen dit voorstel, vooral omdat ze door de bomen het bos niet meer zien en geen concrete uitweg vinden uit de crisis, toch denk ik dat dit niet zonder slag of stoot zal worden aangenomen door de bevolking; daarvoor wordt er al te veel door de strot geramd, en bovendien zijn er tal van andere posten waar duchtig op kan worden bespaard voor men nog maar eens dezelfde generaties voor de jarenlange spilzucht van hun voorgangers laat opdraaien (bv. de overtollige en niet-functionerende ambtenaren, eeuwigdurende stempelstonden, enz.). Laat ons dus hopen dat het allemaal nog zo’n vaart niet zal lopen. Marianne Thyssen zal het waarschijnlijk zelf niet meer meemaken: die is daartegen al lang met pensioen. Alleen de Koning wellicht nog steeds niet.