Doctor, doctor

Na een radiostilte van een paar weken met een vakantie in Corsica (waarover later meer), is het eerst tijd om over mijn meer recente wedervaren te verhalen. Begin september had ik namelijk al een voorafgaandelijke afspraak bij het UZ Brussel om een datum te prikken voor de uiteindelijke ingreep die mij in grote mate zou moeten verlossen van het euvel in mijn buik (waarvan sprake in de blog van mid-juni).

Net na mijn vakantie, op woensdag jongstleden, was die bewuste datum dus aangebroken, waarvoor ik eerst op maandag nog een bloedafname en een gesprek met de anesthesist diende te doorlopen. Nu ben ik iemand die liever in een wijde boog rond dokters en ziekenhuizen gaat, en daar liefst zo weinig mogelijk mee te maken heeft, dus ik stond al niet erg te springen voor het hele geval. De inkomhal van het UZ in Jette is ook op zich al tamelijk indrukwekkend, want als je niet exact weet waar je terecht moet, loop je hopeloos verloren voor je het weet. Maar het is voor de goede zaak.

Aangezien men mij gezegd had dat ik 'achteraan links' terecht moest bij de afdeling voor de bloedafnames, met de mededeling "ga daar maar onmiddellijk naartoe", liep ik uiteraard recht naar die afdeling, wat mij op zich al door een doolhof van gangen bracht, onderbroken door een lift naar beneden, waarna het dan weer verder ging door een heleboel gangen. (Als men mij van in het begin had gezegd "volg het geel maar", dan had ik het wellicht sneller gevonden.)

Dus eerst de bloedafname. Ik meldde mij aan bij de plaatselijke receptie (want in het UZ heeft naast de hoofdreceptie haast elke afdeling nog een eigen receptie, dikwijls met nog onderafdelingen en bijhorende receptietjes... Er komt gewoon geen eind aan), en gaf de receptioniste het blad met de opdracht voor bloedafname dat men mij bij de eerste afspraak had gegeven. "Moeten de HCG-waarden ook getest worden? Hierrr? Ben je zeker?" sprak ze met een kritische en ietwat boze blik naar mij. Ik haalde een beetje meewarig en met opgetrokken wenkbrauwen mijn schouders op en stamelde bedeesd "als de dokter het heeft gezegd, dan zal dat wel zeker? Het is toch voor de afdeling fertiliteit". De kordaatheid en assertiviteit waarmee ziekenhuispersoneel je dikwijls aanspreekt, geven je het gevoel alsof je weer een 5-jarige bent die een standje krijgt omdat hij net bij verrassing in zijn broek heeft geplast in de derde kleuterklas. En dit was nog maar de receptie van de afdeling bloedafnames...

De bloedafname was al gauw een feit. Niks geen koekje om er weer bovenop te komen, zoals bij het Rode Kruis, en hier moest je er dan nog zelf voor betalen ook. Over de verontwaardiging heen zocht ik mij een weg terug door het doolhof omdat ik drie kwartier later een 'counselling'-sessie had bij de anesthesist van dienst. Omdat ik niet wist waar die zat, moest ik me dus maar opnieuw naar de hoofdingang begeven, want daar had ik namelijk gezien dat er zoiets als een infobalie was, die steeds werd bemand door actieve bejaarden, vermoedelijk in ruil voor een aalmoes en gratis koffie. Ik onderbrak het fluistergesprek dat de dame en heer achter de balie aan het voeren waren (naar ik vermoed over het schouwtoneel van de hoofdingang dat zich voor hun neus afspeelde), en vroeg naar de afdeling en de kleur van de anesthesist. "U moet zich eerst aanmelden!" krijste de dame, waarbij ze rechtsprong om haar insistentie kracht bij te zetten. Op mijn "jamaar, ik heb alleen een gesprekje", sprong ook het heerschap recht en ze wezen allebei met indringende blik en gestrekte arm naar de algemene receptie aan de overkant van de gang. Alweer dat kleutergevoel. Dus ik maar weer naar de algemene receptie, waar je eerst een nummertje moet trekken, net als bij de beenhouwer (hoe prozaisch...), voor je aan de beurt komt. Toen mijn nummertje op het scherm kwam, moest ik bij de eerste vrije balie komen, bemand door een jongeling die net de baard in zijn keel ontgroeid was en op slag gloeiend rood werd tot achter zijn oren, en die fluisterend vroeg waarvoor ik kwam (bij een terugblik achteraf bleek hij dit te doen bij elke persoon die aan zijn balie kwam, waardoor ik me afvroeg of dit echt wel een geschikte job was voor hem). Ik liet mijn papieren zien en zei waarvoor ik kwam, om vervolgens van hem een wit blad te krijgen, waarop nogmaals stond opgesomd waarvoor ik kwam. Het nut van deze oefening ontging mij totaal, dus ik zei maar niet dat ik de bloedafname al achter de rug had, en ging gewoon weer naar het onthaal (om maar eens een andere term te gebruiken) van de afdeling anesthesie die, zo bleek, op net dezelfde plaats was als die van de bloedafname (doch uiteraard met een aparte receptie, dat spreekt).

Aangezien ik de enige was, bleek het al gauw mijn beurt, en ik werd binnengelaten in het bureautje bij 'de dokter', nadat de verpleegster de vragenlijst die ik had moeten invullen al eens volledig had overgepend, en daarbij elke vraag nog eens persoonlijk opnieuw stelde. Alleen, 'de dokter' was volgens mijn papiertje een man, en ik werd binnengelaten bij een jongedame. Uit haar hele lichaamstaal (en zonder twijfel ook de kindersnoet) bleek duidelijk dat ze een stagiaire was die de dienst waarnam voor de 'echte' anesthesist, en ze was zich daarbij heel erg bewust van haar waardigheid en de zichzelf toegekende voornaamheid. Haar neus was op dergelijke wijze opgetrokken dat het leek alsof ze wat anders rook dan de geur van medicatie die overal in ziekenhuizen hangt, en in haar poging tot elementaire beleefdheid waarbij ze mij een hand gaf, stak ze haar pootje maar net zover uit haar mouw dat ik over de hele tafel moest gaan hangen om ze te schudden. Ze dreigde even uit haar rol te vallen als toekomstig vooraanstaand lid van de Orde der Geneesheren toen de verpleegster haar nogal joviaal toesprak en haar bij de voornaam noemde (quelle horreur!), maar dat was duidelijk de normale gang van zaken bij het personeel (althans bij hun evenknie, niet bij de andere 'echte' dokters). 'Het gesprek' dat daarop volgde was weer een herhaling van dezelfde vragen van de vragenlijst die de verpleegster ook al eens had herhaald en overgeschreven, en werd weer zo genoteerd, waardoor ik na welgeteld 10 minuten (de animatie inbegrepen) weer buitenstond en kon vertrekken, niet vooraleer door de verpleegster te worden aangemaand om bij de kassa achter de hoek onmiddellijk (!) te betalen. Waarop geschiedde, en zo was ik (na aftrek van het aandeel van de mutualiteit) 22 euro lichter voor een bloedafname van 2 minuten en een totaal nutteloze oefening in overschrijven van overschrijven van een door mij ingevulde vragenlijst. En dat was dan nog zonder de benzine gerekend, om op en neer naar Jette te rijden. Dan maar weer terug naar huis, om mij klaar te stomen voor het grotere werk twee dagen later... Het is toch allemaal voor de goede zaak, zal ik mij maar voorhouden.

Harvest Moon

Door de aprilgrap die de Rode Duivels vandaag weer uit hun hoed toverden zouden sommige mensen aan de seizoenen kunnen gaan twijfelen, maar het is een feit: nog even en zomer 2009 zit er ook weer op.

Hoewel de maand augustus traditioneel als oogstmaand moet doorgaan, wordt er nog heel wat binnengehaald in de maand september. Ondanks de bijzonder strenge winter die in diverse tuinen groene slachtoffers eiste, was de oogst - vermoedelijk dankzij de fraaie temperaturen die we in het voorjaar en tijdens de zomer mochten optekenen - bijzonder vruchtbaar. Eerder deze week werd in de eigen tuin al het gros van de oogst binnengehaald, voor zover dat nog niet door de wespen soldaat was gemaakt. De peren hadden we al taartgewijs naar binnen gespeeld; voor de appeltjes, waar menig boze heks jaloers zou op zijn, dient nog een bestemming te worden gezocht.

En na een bezoekje aan 'ons ma', kwam er nog meer eetbaars op tafel: haar hazelaar kende een nooit eerder geziene recordoogst, en haar daarvan afhelpen was niet zo'n harde noot om te kraken (al was dit uiteraard maar een fractie van wat er voor het grijpen lag):

Hoewel het vandaag al iets grijzer was - vermoedelijk zeer tot ongenoegen van al diegenen die op deze iconische datum in het huwelijksbootje stapten - was de temperatuur wat mij betreft nog steeds perfect voor een doorsnee Belgische zomer. Dus leek een fietstochtje mij een goede manier om de gedachten even te gaan verzetten, kwestie van ze bij de aanvang van mijn vakantie komende zaterdag iets gemakkelijker op nul te kunnen afstemmen. Her en der bleek duidelijk dat bij de buren rondom de oogst ook nog voor de deur stond, en dat leverde een paar mooie plaatjes op.

En aangezien iedereen zijn graantje wil meepikken, zal de oogst dit jaar niet overal even groot zijn...

Nog één bijkomende primeur: vanaf heden zijn wij de trotse bezitters van de gewichtige Atlas Ferraris, zodat de herkomst van al die lapjes grond ook nog eens in detail kan worden bekeken!

Als de rook om je hoofd is verdwenen

Mijn werkzaamheden van de voorbije weken hebben ervoor gezorgd dat het bloggen er weer is bij ingeschoten, alle goede voornemens van eerder dit jaar ten spijt. Maar als je al een hele dag achter de computer zit om het reilen en zeilen van andermans agenda, alsook dat van de verschillende evenementen die het kantoor organiseert, te organiseren, een job die de laatste tijd vlotjes twee mensen aan de slag zou kunnen houden, dan bekruipt me 's avonds niet meer de lust om achter het draagbare lichtkastje te kruipen, doch veeleer om in alle rust met een glaasje voor mijn neus van de laatste zonnestralen in de tuin te genieten. Niet alleen het bloggen, maar ook mijn maag is onder de werkdruk bezweken, waardoor ik enkele dagen buiten strijd ben, wat dan weer extra blogtijd oplevert, kwestie van de gedachten eens te verzetten (helaas zonder het hoger vermelde glaasje).

De eerder vermelde retreat in Gent is goed verlopen, de veelvuldige vertragingen die de discussierondes en vergaderstondes opliepen niet te na gesproken. Het toepasselijke hotel Monasterium Poortackere heeft ongetwijfeld alle verwachtingen ingelost, en bleek voor vele buitenlandse collega's een reden om eens naar Gent terug te keren. Achter de hoek van Sint-Michiels, op een boogscheut van het oude centrum, biedt het de perfecte uitvalsbasis voor een weekendje Gent, waarbij je toch afgescheiden van de stadsdrukte kan verblijven, met mooi gerenoveerde kamers, fantastisch mooie mezzanines met spanbalken, en een groene binnentuin die zich perfect leent voor een zomers ontbijt, als je tenminste niet liever in de gezellige kapittelzaal eet. Een speciale vermelding ook voor het restaurant, want hoewel de hotelkeuken voor groepen doorgaans niet om over naar huis te schrijven is, waren de (vis)schotels hier niet alleen kraakvers, maar bovendien tot in de clichématige puntjes verzorgd en om spreekwoordelijke - maar ook letterlijke - duimen en vingers af te likken. Zelfs als je niet 'strop' wil zitten in de Gentse binnenstad, is een etentje in hun restaurant zeker een aanrader. Voor mij persoonlijk staat Gent al enkele keren per jaar op mijn bezoeklijstje, en wij hebben er nu ook weer een trekpleister bij.

De retreat werd afgesloten met een 'teambuilding'-event, onder de vorm van een stadsrally. Aan het team waarin ik zat viel in ieder geval nog een hoop te bouwen, want enkele prominente figuren (waaronder mijn eigen baas) beschouwden het allemaal een beetje als tijdverlies, en muisden er dan ook bijtijds vanonder, waardoor we de rally nog met amper 4 ploegleden beëindigden. Gelukkig konden de collega's in de andere teams het opzet wel op prijs stellen, zodat het niet helemaal parels voor de zwijnen of een maat voor niks was.

Afgelopen zondag stond dan weer in het teken van de jaarlijkse reunie van de Dutréclan, die dit jaar bij ons zou plaatsvinden ter introductie van ons Liezels huis, zij het dan met één prominent lid minder (cfr. blog 23 april). Een barbecue is uiteraard de best mogelijke oplossing om een grote bende hongerigen efficiënt te spijzen, en als bij wonder mochten we genieten van de mooiste dag die de voorbije week qua weer te bieden had. Terwijl de kinderen de gezichten rood renden in het groen, werden de glazen en de gaatjes bij regelmaat gevuld, en de zon zakte al achter de bomen toen de keuvelende volwassenen voldaan de dag afrondden. Het was weer mooi geweest.