A day in the life

Let's get it on

2012-02-08T15:25:00.000+01:00

Het is wat met al die koorts tegenwoordig. En dan heb ik het niet over de fysieke variant, maar over elke activiteit die je tegenwoordig aanvangt, en met name vooral wat hobby’s of sport betreft. Niemand doet nog wat sporadisch, het moet meteen voor de volle 200%; je moet erdoor worden opgeslorpt, bevangen, ingepakt, geassimileerd en geabsorbeerd, er je slaap voor laten en meteen ook maar je lot aan verbinden, om maar te zwijgen van je financiën. Of het nu gaat om joggen, mountainbiken, cupcakes bakken, kokerellen, bloemschikken of breien; het moet onmiddellijk de competitieve toer op; bij voorkeur moet je medemens menig loef worden afgestoken en niet in het minst moet je daarbij voorzien zijn van een professionele uitrusting.

Vermits ik op dat vlak met zowat 30 jaar basketbal mijn bekomst wel heb gehad, had ik me dus louter en alleen uit nieuwsgierigheid bij de Puurse cultuurdienst ingeschreven voor een cursus “Art Clay Silver”, waarbij je juweeltjes zou leren maken uit zilverklei, kwestie van eens te kijken of het iets zou zijn waar ik me in mijn vrije tijd zou kunnen mee bezighouden. Slechts twee lessen, dus niet te veel prestatiedruk, want er op tijd kunnen geraken met de trein veroorzaakte op zich al genoeg problemen.

De eerste les draaide rond het kiezen van het te maken juweel, de vorm en het leren maken van de mallen waarin je klei zou terechtkomen, om het vervolgens om te vormen tot dat juweel. Er werd gewerkt met bestaande vormpjes (knopen, vormpjes van bestaande oorbellen, hangertjes, broches) waarvan de mal werd gemaakt. Niet echt de mogelijkheid om met veel eigen creativiteit aan de slag te gaan dus, maar het was dan ook maar een initiatieles. Terwijl ik het eigenlijk na een uur of twee al lichtelijk beu begon te worden – het gepruts en gefriemel met de kleine prullen was niet echt compatibel met mijn geduld en mijn grote basketbalhanden, bovendien bleek ik ook niet over de extatische motivatie van sommige andere aanwezigen te beschikken – zat één van de overenthousiaste medecursisten zich kirrend te verheugen op de ongebreidelde mogelijkheden die ze zou hebben, nu ze ook deze cursus had gevolgd, om die te combineren met de opgedane kennis van alle andere mogelijke vormen van juweel-maak-cursussen die ze in het Klein-Brabantse en omstreken al had afgeschuimd en waaraan ze wekelijks handenvol geld besteedde. (Ik zei het al, een gewone hobby volstaat niet meer; het moet ontaarden in een ware koorts. And you have to tell the world.)

Toen we voor elk type van gebruikt materiaal bovenop het “cursusgeld” nog eens evenveel moesten betalen voor elk grammetje zilverklei, ringetje, haakje, malletje enz. dat we gebruikt hadden, en toen bleek dat bepaalde meer uitgebreide dingen alleen maar konden verwezenlijkt worden mits een bezoekje aan het atelier en (u raadt het al) de winkel van de lesgeefster, leek deze juwelenworkshop mij eerder een promotoer voor de shop dan een echte leer- en werkstonde. In de tweede les van de volgende week kregen we overigens alleen onze – door haar in een speciale oven ‘afgebakken’ – juweeltjes terug, waarop we nog wat euro’s extra mochten betalen voor de afwerking en vervollediging, en na nog geen uur alweer mochten beschikken (waarvoor één van de andere deelneemsters dan nota bene nog door de barre kou speciaal van ‘over het water’ was komen gereden). Hoewel het verkregen resultaat er wel mag zijn, zal ik voor de uiteindelijke prijs-tijd-ontspanningsverhouding mijn tijd in het vervolg besteden aan een persoonlijke workshop “shopping” om mijn oorbellen zelf te gaan kopen, en mij qua tijdsbesteding verder gewoon op mijn schrijfsels toeleggen.

Nee, doe mij dan maar de gezonde, frisse koorts van onze noorderburen. Daar waar wij in onze contreien al een paar honderd jaar afgehaakt zijn en het hele schaatsgebeuren enkel nog doet denken aan Pieter Bruegel de Oude, volstaan daar wat bevroren water en een paar ijzers onder je schoen om het hele land in extase te krijgen. En de vraag van het jaar is: “Giet it oan, or giet it net oan?”.

We gotta get out of this place

2012-01-30T20:04:00.001+01:00

Als je in het voorjaar de lijst van culturele evenementen in eigen gemeente krijgt, is het moeilijk om je daar, op een warm terras in de zon met een frisse pint bij de hand, een voorstelling van te maken en als dusdanig ook een keuze te maken over wat je pakweg op een regenachtige donderdagavond in december of een ondergesneeuwde zondagvoormiddag in januari wenst te doen. Dat wordt er niet gemakkelijker op gemaakt door het feit dat er met aandrang op wordt gewezen dat je er als de kippen moet bij zijn en zo ergens op een zaterdagmorgen in juni vanaf de eerste seconde dat het mogelijk is je bestelling moet plaatsen, kwestie van niet uit de boot te vallen bij het uitdelen van de tickets. Als aanmoediging wordt daarbij een meervoud aan tickets in zijn geheel als “abonnement” gerekend, waardoor je er per bepaald aantal steeds een paar gratis bijkrijgt, met als regel “hoe meer je er koopt, hoe meer je er bijkrijgt”. Twee jaar geleden, bij de bestelling van het cultuurabonnement van 2010-2011, was ik één van die kippen, en bleek ik bij de telefonische bestelling om 9.00.01 uur de allereerste beller, met een ruime keuze in voorstelling, datum, en zelfs plaatsen van mijn verlanglijstje. Vorig jaar in juni zaten we echter op een Andalusisch terras bij de verkoopsstart van het cultuuraanbod in eigen gemeente, en dat kon ons bij temperaturen van 26+° op dat ogenblik dan ook gestolen worden. En we hadden het geweten: toen ik twee weken later via e-mail mijn schriftelijke bestelling plaatste, kreeg ik per kerende een antwoord terug dat ongeveer de helft van mijn keuze al uitverkocht was, en dat ik maar een nieuwe keuze moest maken; dat gold bovendien eveneens voor de keuze van de gratis bonusvoorstellingen (waardoor we er dan ook twee moesten kiezen die aan bod kwamen bij de start van het cultuurseizoen in september, toen we zelf alweer niet in het land waren).

Ik vroeg me al dikwijls af waarom er toch zo’n hysterische toeloop was op die voorstellingen, ruim een half jaar op voorhand, vooral omdat vele ervan in de ons omringende buurgemeenten ook werden aangekocht door de dienstdoende cultuuropperhoofden: er is een ruime overlapping met Ter Dilft in Bornem, De Ster in Willebroek, en De Steiger in Boom. Indien nodig kon je zelfs nog op redelijke rijafstand binnen (Aartselaar, Wilrijk, Mechelen) of buiten de provinciegrenzen (Meise, Strombeek) een voorstelling op de kop tikken. Maar blijkbaar komen de Puursenaars niet graag uit de dorpskom, en willen ze er dus zeker van zijn dat ze daartoe niet verplicht zullen worden door een gekozen voorstelling mis te lopen.

Aldus kwamen we zondagochtend terecht op één van de “LaatsteZondagConcerten”, aperitiefconcerten die op de laatste zondag van de maand om 11 uur worden gegeven, waarvan het eerste in januari na de voorstelling wordt gevolgd door het gratis aangeboden genoemde aperitief in het cultuurcafé. (Ter informatie: het genoemde cultuurcafé is een jeugdherbergachtige ruimte genaamd “De Vedette” – de herkomst van de sponsorinrichting kan u wellicht al raden – die doorgaans wordt bevolkt door -20-jarigen, aangetrokken door de diverse speelmachines en biljarttafel waarmee een niet onaanzienlijke hoek van het etablissement wordt gevuld, en daarmee door de gerant van dienst meteen ook de notie “cultuur”.) Bij gebrek aan de voorstellingen waarnaar de eigen voorkeur aanvankelijk was uitgegaan, viel de keuze dus voor een ad interim-concert van het “Brabants Volksorkest”. De naam klonk nog wel goed, en mijn gedachten gingen daarbij uit naar vrolijke en bekende deuntjes, misschien zelfs wel meezingliedjes, zodat mijn eega zijn talent dienaangaande nog eens in de openbaarheid zou kunnen brengen. Bij het betreden van de zaal was al gauw duidelijk waarom het aanbod in eigen gemeente zo gauw was uitgeput: de zaal kleurde – op een paar andere leeftijdsgenoten na, enkelingen die vermoedelijk ook niet echt de urgentie van de bestellingen inzagen – vrijwel volledig grijs. En zoals dat tegenwoordig gaat, niet het zachtmoedige grijs van de oude moekes die onze grootmoeders nog waren, die waarschijnlijk na het inzetten van de eerste tonen stilletjes in een soezende toestand zouden wegzakken.

Hell no! Het ging om het grijs van de soort waarvan de halve zaal niet alleen elkaar kende, en ook luidkeels de lotgevallen van gemeenschappelijke buren, in casu zelfs de medicinale/nutrionele/relationele/mobiele plichtplegingen van die (afwezige) personen in de openbaarheid brachten voor God en Klein Pierke in de zaal aanwezig, maar bovendien de vreemde eenden in de bijt – wij dus – op tamelijk geagiteerde, zelfs agressieve wijze bejegende, zij het dan onrechtstreeks, mits overleg met de overige grijsaards. “Zeg, zitte die ni oep de pleutse van de Xavier? Diejen hei toch een abonnement!? (Steeds luider:) “Da zèn toch de pleutse van de Xavier!” … (overleg) “Géraaar, zèn dat doa ni de pleutse van de Xavier? Die zitte doroep!” (Gemompel van Gérard…) “Aaah, heit dieje probleme mè zoan gezondhoat? Oei, da wistekikni! Allee naa…”, waarop het hele reilen en zeilen over the whereabouts van Xavier uit de doeken werd gedaan. Saved by Gérard, hoewel ook wij wel degelijk beschikten over een “abonnement”, en de pleutse van Xavier dus toch niet zo standvastig zullen geweest zijn.

Het Brabants Volksorkest bracht geen bekende deuntjes, maar wel zeer regionale Groot-Brabantse walsen, mazurka’s, polka’s enz. Op zich was er niks mis mee, maar het nogal rommelige verloop op het podium (discussie en enig getouwtrek over de volgorde van de nummers tussen twee orkestleden; een gast-doedelzakspeler die één van de te spelen bisnummers niet kende) bracht, mede door de licht gespannen toestand van de zaal, ingegeven door bovenstaande sfeerschepperij, de stemming er niet echt meer in. Om nog maar te zwijgen van het feit dat de zaal zelf ook in werkelijkheid ijs- en ijskoud was. Het aangeboden apéritief in de cultuurrefter – waar ondertussen alle stoelen en plaatsen door middel van de beschikbare sacochen al waren bezet – lieten we maar aan ons voorbijgaan, om er thuis in onze warme zetel één te gaan nuttigen. Voor je ‘t weet sta je zomaar uit Xavier z’n glas te drinken, en dan heb je de poppen helemaal aan het dansen…

In een klein stationnetje…

2012-01-27T19:24:00.001+01:00

Aaah, de trein… de avonturen houden nooit op. Zoals deze week ook alweer, toen ik, te ver verdiept in een boek, het station van Mechelen compleet onopgemerkt voorbij reed. Of beter, voor de rest van de trein was het station helemaal niet onopgemerkt, maar ik vergat domweg af te stappen. Mijn brein vervloekte onmiddellijk de dekselse NMBS. Niet dat het de schuld van de NMBS was dat ik vergat af te stappen, of totaal niet in de mot had dat de betreffende trein Mechelen al voorbij was toen ik opkeek – de gangbare praktijk voorziet in vertraging, niet in snelheid – maar van zodra je met de NMBS een verbintenis aangaat onder de vorm van een abonnement, ontwikkelt je brein na verloop van tijd automatisch een extra cel die vertragingen of problemen bij het spoor detecteert en onmiddellijk veroordeelt; vanaf het ogenblik dat er dan iets misgaat, gaat er ergens in je hoofd een rood flikkerlicht af, onder luid sirenegeloei. Welnu, het is die cel die onmiddellijk in werking treedt, zelfs als het opgetreden probleem het gevolg is van je eigen stomme schuld, maar op één of andere manier in verband staat met de spoorwegen.

Het verkeerde station dus. Gelukkig had ik het net op tijd gemerkt, en was ik nog niet verder dan Mechelen Nekkerspoel. Ik weet niet of u bekend bent met Mechelen Nekkerspoel, maar de eigenschap van dat station is, dat er eigenlijk helemaal geen station is. Er zijn sporen, waaronder een ondergrondse gang loopt, met af en toe een genummerde trap die naar een perron leidt. De enige aanwijzingen die men heeft dat het om een station gaat, zijn de borden met de gele aanplakbiljetten waarop het grote “B”-logo staat. En ik kan u verzekeren, als de hierboven beschreven verwittigingscel in alerte toestand staat, dan ga je plots ook die gele aanplakbiljetten niet meer vertrouwen, en al zeker niet als ze voorzien zijn van het betreffende logo.

Volgens die gele biljetten zou er pas een kwartier later weer een trein zijn om me terug tot Mechelen (hoofdstation) te brengen. Na nog een keer of vijf langs het biljet te zijn gelopen, om me er toch maar van te vergewissen dat het tijdstip in tussentijd echt niet op één of andere schalkse manier was gewijzigd, begaf ik me via trap nummer 4 naar het aangewezen perron met hetzelfde nummer. Vermits er in Mechelen Nekkerspoel niet echt een station is, stopt er dus ook nauwelijks of nooit een trein. Terwijl je rustig lezend op die trein terug zit te wachten – het was er gelukkig wel rustiger dan in andere (echte) stations, en de buitentemperatuur viel al bij al nog mee – word je dan ook af en toe opgeschrikt door een passerende trein die plots aan rotvaart aan je perron voorbijscheurt, bij voorkeur met een luide ruk aan de toeter door de conducteur, waardoor je jezelf een ongeluk schrikt. En je zal zo maar doodvallen, in een verlaten station dat er geen is… Niet zelden komt het geraas in zo’n station trouwens van een goederentrein, of zelfs een eenzaam vinnig locomotiefje van het soort dat je gewoonlijk alleen op een Märklintafel 20 keer hetzelfde rondje ziet maken. (Het heeft nog wel iets, zo verkeerd rijden en in een doorgangsstation landen: je gaat je haast een echt personage op een bemoste tafel voelen.)

Afijn, op het afgesproken uur – de gele biljetten zijn dan wellicht toch beter te vertrouwen dan de live-mededelingen – stopte er een grote trein onder luid geknars, alsof de bestuurder toch niet echt 100% zeker was dat hij daar wel moest zijn, die me welgeteld drie minuten later weer in Mechelen bracht, klaar om terug op het rechte spoor te geraken.

A Cruel Taste of Winter

2012-01-24T21:15:00.001+01:00

De dag begon niet doodgewoon als altijd (als dertien in een dozijn), maar wel op vrij onaangename manier. De kostganger waarvan sprake in de vorige blog had dan toch het hazenpad niet gekozen, maar kwam met een klap in de val terecht die op het plafond tussen de isolatie was aangebracht, en we werden dus wakker met een piepend gekerm dat door merg en been sneed. Alsof de ellende nog niet compleet was, vocht het wezentje een dappere strijd tegen de nijpende toestand, en schuurde de val nog enkele malen over het plafond, tot die tot stilstand kwam bovenop een lichtspot, en de doodsstrijd stilaan uitdoofde. Om de gruwel volkomen te verergeren, viel de hele handel bij het verwijderen van de spot van aan het plafond dan nog eens tegen de grond; de moorddadige ochtend was niet volledig zonder een portie lijkenschennis, ook al was het dan dat van een beestje dat nog geen 100 gram woog, en was het nog niet eens 6 uur…

Gelukkig kon ik mijn eega er toch minstens toe bewegen het diertje achteraan in de tuin tussen de afgevallen bladeren achter te laten, in plaats van het achteloos in de vuilnisbak te kieperen. De terloopse opmerking dat de plastieken muizenval ongedeerd was en mits enige reiniging zonder probleem opnieuw kon worden gebruikt, negeerde ik voor mijn eigen gemoedsrust en werd doorgespoeld met een flinke geut thee. (Over de sluimerende gruwel – “the enemy lies within”! – wil ik dan nog niet eens verder nadenken…) Dat hij toch maar niet terugkomt als poltergeist. (De muis dus, welteverstaan.)

Terug naar zaterdag dan, voor we aan het molesteren van muizen begonnen en de wereld nog een schone plaats was: Nigel Williams was in De Kollebloem op bezoek met zijn “Working Class Hero”. Nigel is één van die stand-up comedians die altijd overeind blijft (pun not intended); hij zegt gewoon ongezouten zijn mening, zonder te vervallen in platvloersheid, en dat is doorgaans tegelijk ook wat velen van ons denken. Hij slaat met andere woorden de nagel op de kop. Vermits in dat proces echter geen onschuldige fauna wordt vermoord, zou ik welhaast durven zeggen: allen daarheen!

You’re not alone

2012-01-20T21:08:00.001+01:00

Enkele van de stellingen in mijn eerste blog van dit jaar waren niet geheel en al correct, en ik dien dan ook mijn excuses aan te bieden voor het ongewild verspreiden van halve waarheden. Sinds enige dagen blijkt namelijk dat we ons niet helemaal alleen onder ons dak bevinden. Boven onze hoofden beweegt iemand zich, bij voorkeur zo tussen twee en drie uur 's nachts, na het nodige gestommel om er zeker van te zijn dat we goed wakker zijn, en hij/zij over onze onverdeelde aandacht beschikt, met de nodige dramatiek van de ene naar de andere kant van de ruimte.

Wellicht hebt u dat zelf ook al meegemaakt, in uw hotelkamer, of met de buur van het appartement boven u. Maar daar zit het hem nu net; wij wonen niet in een appartementsgebouw. Wij wonen in een losstaand huis, en onze slaapkamer bevindt zich reeds op de bovenste verdieping. En wat meer is: al onze kamers bevinden zich onmiddellijk onder de dakpannen, enkel gescheiden door een vals plafond en een laag isolatie. Geen zolder, geen halve gare bovenkamer, niets van dat alles.

Ik had het nachtelijk geluid een tweetal jaar geleden ook al vaag eens gehoord, toen ik een weekje alleen thuis was tijdens de zomer, maar een mens hoort zoveel als hij alleen thuis is. De aanvankelijke idee van een poltergeist werd al gauw afgevoerd, want zijn nerveuze lichtvoetige getrippel dat doorgaans volgt op het gestommel maakt niet echt indruk, zelfs niet bij nacht en ontij. Een muis dus, was de volgende gedachte, hoewel het dak toch overal winddicht schijnt te zijn. Maar welk exemplaar van de familie der Murinae, die schijnbaar maar een heel klein gaatje nodig hebben om zich naar binnen te werken, is ons tot op dit ogenblik nog niet bekend.

Mijn animale amicaliteit noopt mij doorgaans tot een geest van "leven en laten leven"; de kleinste spinnen en insecten in huis worden meteen gezond en wel de deur uitgezet wanneer ze op heterdaad worden betrapt. Maar aangezien we in het ongewisse zijn over de toestand van de isolatie, de gyproc en de algehele hygiëne onder ons dak met betrekking tot deze creaturen, wou mijn eega op zeker spelen en schafte hij zowel muizenvallen als -vergif aan, om bij gebrekkige werking van het ene, toch maar het andere te kunnen bezigen. Over het muizenvalplan was ik niet bepaald gunstig gestemd, vooral omdat we de ongenode gast nog niet hebben gezien, en ik mag er niet aan denken dat hij er zo uitziet…

Maar de werkzaamheden van deze krakende knaagdieren doen niet bepaald het beste verhopen. Bij ontstentenis van een katachtige in huis, zijn bij het bestrijden van deze vinnige vaganten de spotopeningen in het plafond de enige manier om één van deze remedies aan te brengen. Ondertussen hoop ik in stilte dat de dienstdoende poltergeist vanzelf het hazenpad zal kiezen en dat we weer een rustige nacht tegemoet gaan, zonder al te veel muizenissen.

Take a good look

2012-01-16T15:11:00.001+01:00

“Trut!” riep het heerschap vanmorgen op de trein van Mechelen naar Brussel, toen ik mij op de enige vrije plaats liet zakken die hij volledig inpalmde met zijn Metro en zijn luidruchtige hoofdtelefoon, en daarbij per ongeluk op het hoekje van zijn jas ging zitten. Althans, dat was wat ik gehoord had. Ik keek een beetje verrast in zijn richting, maar hij las ondertussen onverstoorbaar verder, met zenuwpezige beenbewegingen op de drammerige ruis die uit het oortje kwam. De andere medereizigers hadden ook even opgekeken, maar gingen gewoon verder met hun bezigheden, dus ik keek nog een paar keer vragend opzij, maar er scheen verder geen reactie meer te komen. Ofwel had ik hem verkeerd begrepen (maar ik zat me de hele verdere trip af te vragen wat hij dan wel zou kunnen gezegd hebben), ofwel vond hij dat de blauwe maandag op gepaste wijze moest worden ingezet door een beetje ruzie te stoken met medereizigers. Verder bleef het nochtans stil – al was zijn aanvankelijke strijdlust misschien ook enigszins getemperd door het feit dat ik twee keer zo breed en een flink hoofd groter was dan hij.

Blauwe maandag dus vandaag; hadden de media er niet zo’n heisa rond gemaakt, zou er wellicht geen hond op ingaan. Maar sinds de komst van “de crisisjaren” bepalen de media blijkbaar hoe we ons moeten voelen en meteen ook hoe slecht dat dus moet zijn. Van enig grondig onderzoek of inzicht met betrekking tot de aangesneden topics schijnt hoegenaamd geen sprake. De Standaard – in het verleden ooit een zgn. “kwaliteitskrant” – komt met een artikel van een zekere “specialist” omtrent depressies, Cliff Arnall, die de blauwe maandag “berekend” heeft. Er wordt weliswaar getwijfeld aan de validiteit van de theorie, maar toch net niet genoeg om er geen artikel aan te besteden. Doe me een plezier, en tik “Cliff Arnall” even in op Google; je krijgt onmiddellijk de website van de “specialist”; en zeg nu zelf, een beetje blog van deze of gene gepensioneerde op Seniorennet.be ziet er stukken professioneler uit dan de website van de geciteerde gespecialiseerde depressiepsycholoog. De journalist of redacteur in kwestie had zich dit soort ongein kunnen besparen als hij de oefening eerst zelf ook eens had gemaakt.

Alsof dat nog niet genoeg is, verscheen er voor het weekend ook al een artikel over astrologie in één van de bijlagen van de krant, met de tendensieuze voorstelling dat het allemaal waar zou zijn. Seriously.

Bij onze noorderburen is het al niet veel beter. De hele voorbije week stond de heisa in het teken van het bezoek van hun vorstin Beatrix aan Saoudie-Arabië, en met name de kledingstijl die ze daarbij aannam. Het zou een inbreuk geweest zijn op de vrijheid en de tolerantie die Nederland hoog in het vaandel draagt; ze zou “anti-Nederlandse” kleuren gedragen hebben; het zou “pure provocatie” geweest zijn. Terwijl vergelijkende foto’s toch heel duidelijk aangeven waarom het haar te doen was?

Koningin Beatrix wou met haar outfit eenvoudigweg alluderen op de grootheid van de Nederlanden tijdens de Middeleeuwen, door te herinneren aan Filips de Goede, één van de belangrijkste vorsten en als het ware de grondlegger van de Nederlanden, om er fijntjes op te wijzen dat er toen van Saoudie-Arabië in de verste verte nog geen sprake was. DAT, beste journalisten, is wat men noemt “research”!

Alors regarde

2012-01-12T21:25:00.001+01:00

Vanmorgen op het perron stond naast mij een jong meisje met een lange witte stok, vergezeld van een wat oudere reisgezel (haar vader, een collega?). Ze had een bril met donkere glazen, die voor een derde van haar neusbrug was gezakt. Net toen ik me stond af te vragen of ze eigenlijk wel iets kon zien, draaide ze haar hoofd in de richting van twee Franstalige dames aan mijn rechterzijde, die luidop gesticulerend een wegbeschrijving ergens in het Brusselse aan het weergeven waren, inclusief de recent aangebrachte wegomleidingen. Een steelse, ietwat gegeneerde blik op de ogen achter de donkere bril maakte me duidelijk dat de ongecontroleerd rollende ogen vast niets concreets konden vatten, tenzij wellicht een paar lichte of donkere schaduwen, die de door haar opgevangen geluidsgolven voortbrachten. En toch leek het meisje geïnteresseerd de voor andere omstaanders banale conversatie te volgen.

Vermits de stemmen van de dames in crescendo gingen om de mate van irritatie om de wegomleidingen nog meer kracht bij te zetten, begon het gesprek mij nu ook iets meer op te vallen, hoewel het in niets verschilde van het doordeweekse ochtendlijke geroezemoes op een metroperron in het ontwakende Brussel, en was mijn blik veeleer geleid door de aandacht van het meisje (of vice versa).

Ik ging ervan uit dat het gehoor van het meisje geoefend en aangescherpt was na jaren oefening van in het donker tasten, om toch iets op te vatten van de wereld rond haar, en vroeg me af of ze er ook op getraind was om net dat soort conversaties eruit te lichten. Had ze misschien behoefte aan die stadsberichten om de horizon van haar duistere wereld te verruimen? Sloeg ze dat soort informatie op in een mentale map om later met een zekere air van zelfzekerheid een plaatselijke voorbijganger verder te helpen die in het ongewisse verkeerde, als ze zich toevallig in de buurt van de wegbeschrijving bevond, alsof ze de omleidingen zelf had zien aanbrengen, en door dezelfde zichtbare irritatie was gevoed? Waren dit soort beschrijvingen misschien haar innerlijke Google Street View?

Toen de deur van het metrostel halt hield voor de kwebbelende dames, blokkeerde één van hen de toegang voor de andere reizigers, om plaats te maken voor het meisje met de witte stok, met een deernis- en meelijwekkende blik op haar. “Viens!” riep deze laatste kordaat, terwijl ze de stok voor zich uit de lucht instak, gaf een snoeiharde snok aan de arm van haar reisgezel op leeftijd, die geen grond meer raakte voor hij midden in het treinstel landde. “Là!” wees ze vervolgens, de brave man nog steeds achter zich aanslepend, en ze kaapte de enige twee zitplaatsen in het treinstel weg voor de neus van twee beduusd kijkende oude mannetjes. Tja, je bent maar een slachtoffer als je anderen toelaat je in die rol te duwen natuurlijk. Ga daar maar eens aan staan!

What a difference a day makes

2012-01-09T22:40:00.001+01:00

2011 is voorbij: goodbye and good riddens! Behalve de heer en mevrouw Weir uit Falkirk, Schotland en mevrouw Kim Clijsters uit Bree, Limburg, beiden met veel prijzengeld toebedeeld dat hoegenaamd niet in verhouding stond tot hun persoonlijke inspanningen, kan ik niet onmiddellijk veel mensen bedenken die 2011 een heuglijk jaar vonden. Ten persoonlijken titel is definitief en onomkeerbaar gebleken dat de hoeveelheid personen onder ons dak zal beperkt blijven tot twee, en mocht ik gaandeweg bovendien aan den lijve ondervinden dat ook op de arbeidsmarkt de leeftijd van 40 jaar onherroepelijk als “oud” wordt beschouwd, net nu de nieuwe regering nochtans maatregelen aankondigde om onze professionele carrière vlot te laten overvloeien in die beginnende seniliteit. Maar wie zal het onderscheid merken, als de ene helft van het kantoor toch niet meer kan horen of zien dat de andere helft Alzheimer heeft?

Of 2012 beter zal worden – waarvoor ik u overigens allen het beste toewens; de klap-, smak- of plakzoenen mag u er zelf bijdenken – is nog maar de vraag. We hebben minstens de tijd tot 21 december om dat uit te vogelen, en worden in ieder geval al weken om de oren geslagen met een aandrang tot optimisme, terwijl er terzelfdertijd met meer dan één hand in onze beurs wordt getast. Zelf mocht ik, noch om vijf voor 12, noch om vijf over 12, enig verschil merken; waar de hoeveelheid werk zich voor de kerst al opstapelde alsof de Maya-deadline zich nu alvast aandiende en mijn baas zich alvast nog onsterfelijk wou maken in ’s werelds persoonlijke kalenders, werden op de eerste dagen van januari in werkkring pro forma wat binnensmondse wensen gemompeld – en niet noodzakelijk de beste – om vervolgens meteen tot de orde van de dag over te gaan. Niks geen smikkelend gesmak, gezellige handdrukken, knellende knuffels of uit de hand lopende bureauborrels met dubieuze dansen in de buurt van de Wetstraat: mijn Europese medewerkers hebben duidelijk niets begrepen van of op de Belgische kantoorfeestcultuur (of feestkantoorcultuur). Meteen weer de zweep erop; de hele pre-kerstsfeer die de gemoederen verzachtte in pure David Hamilton-stijl en sommige mensen zalvende ontboezemingen en verzoenende balsemingen ontlokte, was weer even snel verdwenen als een Thaïs strandhuis in een tsunami, alsof de tijdelijke temperende taal een smet van zwakheid wierp op hun strijdblazoen.

En dus is het al lang weer business as usual, al zijn er verschillende aanwijzingen dat 2012 wel eens “anders” zou kunnen zijn...

O kom er eens kijken…

2011-12-13T23:17:00.002+01:00

Sinterklaas had zijn geschenken nog niet uitgepakt, of hij voelde de hete adem van de kerstman alweer in zijn nek, daarin zwaar onder druk gezet door de Germanen en Scandinaven op kantoor, die zich al verlustigden in sneeuwlandschappen en allerhande pre-kerstgebak dat in de iets koudere landen in de aanloop van het katholiek-heidense feest al wordt bereid. Gelukkig waren er nog enkele Belgen op kantoor die de eer van de Spaanse Turk verdedigden, en niet van kerstaangelegenheden wilden horen, alvorens iedereen was voorzien van speculoos en appeltjes van oranje.
Ondertussen was ook de zwarte piet bij de Belgische politici volledig uitgeschoven, en werd er in no time een regeringsformatie afgehaspeld, nadat er de zekerheid was dat het wereldrecord regeringsvormen definitief binnen was. Dat, zowaar, al bedreigd wordt door Bosnië, waar het ook niet zo gezellig gaat. Als ze er niet uitkomen, halen zij daar op 26 maart het wereldrecord binnen. We mogen hopen dat het record toch maar bij ons blijft, want we weten allemaal waar het kan eindigen als ze er daar niet uitkomen... Dan loopt het bij ons de afgelopen 180 jaar al bij al nog tamelijk vlotjes.
Onze nieuwe premier di Rupo is momenteel de kop van jut bij zowel de linker- als de rechterzijde van het politieke spectrum en dat is – toegegeven – toch wel vrij eigenaardig vanuit zuiver ideologisch standpunt gezien. De realiteit is dat een regering die besparingen en lasten moet opleggen omdat niet alleen het land, maar heel Europa in een diepe crisis zit ten gevolge van de uitlopers van de bankencrisis met haar ongeoorloofd gesmos van centen, altijd de roede zal krijgen. En ook wat dat betreft loopt het bij ons – de Grieken indachtig bij wie zonder boe of ba zomaar plots twee maand loon wordt geschrapt op een onaangekondigd ogenblik, en die gedoemd zijn om 2000 jaar terug te keren in de tijd om in hun behoeften te voorzien – al bij al nog tamelijk vlotjes, als de train-de-vie van heel wat mensen onder de loep wordt genomen, al dan niet met eigen geld bekostigd.
Dat kon bibi nog voor het vertrek van Sinterklaas zelf vaststellen in O Restaurant in Brussel, plaats van een zowat tweemaandelijkse afspraak met vriendinnen. De zaak zat eivol, en dat op een doordeweekse, voorkerstelijke dinsdagavond. Het voordelige “Yeux Fermés”-menu zal daar zeker voor iets tussengezeten hebben, waarin wij ons met de ogen dicht lieten leiden door de chef. We zagen dat het goed was, en hadden op geen enkel moment het gevoel dat we in de zak waren gezet. (Ondanks de ééntalige website, verliep de bediening overigens ook in vlekkeloos Nederlands, nadat de gastvrouw had opgevangen dat we de enige Nederlandstaligen in de zaak waren, en wij toch af en toe onze bestellingen in het Frans doorvoerden.) Maar een diepe crisis? Daar hebben we in ieder geval niets van gemerkt; voor sommige mensen blijft Sinterklaas blijkbaar altijd rijden...

It don’t mean a thing, if it ain’t got that swing

2011-12-02T18:21:00.001+01:00

Gisteren zat ik haast ongeduldig met mijn ticketje in de hand te wachten om eindelijk naar Pieter Embrechts & the New Radio Kings te kunnen, die langs de Puurse Kollebloem fladderden. Ze zijn al een tijdje op tournee, en al ruim aan bod gekomen in de media, maar meer dan wat flarden van hun optredens, of hier en daar eens een streepje van hun muziek op Radio 1 was me nog niet ter ore gekomen.

Dat het enorm zou swingen, was al wel duidelijk, en ik begreep dan ook niet waarom de Puurse cultuurdienst de mensen op rijtjes plaatste in de theaterzaal, waar de bewegingsvrijheid tussen de stoelen nogal krap is. Aan het begin van dit jaar hadden de Bornemnaars al hetzelfde gelapt met de Motown Tour in Ter Dilft, en nu was het dus weer van dattem. Misschien hebben de Klein-Brabantse cultuurmensen niet zo’n hoge pet op van swingende muziek of mensen…

Maar swingen deed het in ieder geval. Het enige wat erop zat was dan maar te zitten meewiegen op de zetels. Nu is Pieter Embrechts op zichzelf al wel een bijzonder smakelijke jongen en zeer vriendelijk voor het oog – getuige het grote percentage kirrende vrouwmensen in de zaal, al dan niet voorzien van een onvrijwillig meegesleurde wederhelft – die niet alleen de boel met Witzen en andere spitsvondige oneliners aan elkaar praatte; hij was dan ook nog eens vergezeld van een legertje hoogstaande muzikanten, die alleen in lengte voor hem moesten onderdoen. Ze putten uit een reeks hits die soms relatief recent waren, tot zo oud als verschillende leden uit het publiek samen – een variatie die je overigens ook in het publiek zelf terugzag – en maten die een vrolijk jaren ‘50 big band-jasje aan, waar sommige andere in het publiek aanwezige muzikanten welhaast jaloers op waren.

Ergens 3/4 in het optreden vond de band het welletjes geweest, en werd er aangedrongen op een stand-up publiek voor het vervolg, een verzoek waar de aanwezigen gretig op ingingen. En aldus werd er eindelijk een beetje meegeklapt, –gezongen en –gedanst, zij het dan binnen de lijntjes van de zetelrijen. Een bijzonder leuke avond, met alweer een aanbeveling voor mijn blogvolgers – en in het bijzonder de vrouwelijke – om met onmiddellijke ingang op zoek te gaan naar kaarten voor een volgende optreden. Zorg wel dat u in een dansfähige zaal terechtkomt, want dit is toch geen optreden om erbij te staan of zitten en ernaar te kijken.

Paul Anka heeft alvast het goede voorbeeld gegeven en aangetoond dat de bron voor liedjes om in dit genre te brengen schier onuitputtelijk is…

Oudere bloglezers, vergeet Francis Bay en Freddy Sunder: nu is er Thomas De Prins en zijn New Radio Kings!

Where have all the flowers gone

2011-11-28T22:56:00.001+01:00

Heel Europa houdt niet gewoon telkens de adem in bij elke kik die Merkel of Sarko geven, maar begint nu stilaan op een astmatische patiënt te lijken, en op kantoor swingt het werk de pan uit, want iedereen wil nog maar eens een mening van deze of gene economist, ook al hebben de afgelopen drie jaar nu toch al wel duidelijk gemaakt dat die meningen er schijnbaar weinig of niks toe doen. Dat in België schoorvoetend naar een regeerakkoord wordt toegewerkt kan nog maar op weinig aandacht van de bevolking rekenen, en het feit dat zowel de liberalen en de werkgevers, als de socialistische vakbond het begrotingsvoorstel van Di Rupo al bij voorbaat afschoten, deed al evenzeer vragen rijzen over de dossierkennis en de verborgen agenda van de schieters van beide zijden, als over het begrotingsvoorstel zelf. Volgt er eigenlijk nog iemand? Ondertussen wordt met veel bravoure elk stapje en elke vordering in het regeringsvormingsproces van de daken geschreeuwd alsof er weer een gunst werd bekomen – zou het eens geen tijd worden? – maar wordt het ook stilaan steeds duidelijker dat wij allemaal de rekening gepresenteerd zullen krijgen, op alle mogelijke vlakken.

Want wat ook schrijnend duidelijk wordt, is dat ondanks de natuurrampen, de (in welke zin dan ook) exotische temperaturen, de droogtes of net heel waterige wantoestanden, er geen enkele, maar dan ook nog geen halve zin, aan de vermindering van de broeikasgassen of milieuvriendelijke maatregelen zal worden besteed. Wel integendeel, nadat op het Vlaamse niveau ons Freya iedereen al had laten verstaan dat het maar om te lachen was met die centen voor de zonnepanelen en alleen diegenen die onmiddellijk mee waren met de grap ervan konden genieten, blijken ook nu op het federale vlak de centen voor groene wagens terug te worden ingetrokken. De meer kapitaalkrachtigen en/of bezitters van een bedrijfswagen zullen dus bij elke pedaaltrap gewoon verder de benzine aan 20 liter en de CO²-uitstoot aan 300 g/km de lucht in kunnen spuien, terwijl de minder kapitaalkrachtigen verder zullen moeten blijven puffen met hun oude aftandse diesel, in afwachting van de volgende vervuilende tweedehandswagen... “Het milieu” zal in België voortaan opnieuw als enige betekenis de respectievelijk Italiaanse, Russische, Bulgaarse of Armeense maffia hebben; “de familie” (u weet wel, die kleine mensjes voor wie de ouders van nu de aarde moeten bewaren) eveneens. In diezelfde trend van ongeneerd doodnegeren nam overigens – zo bleek uit een voetnoot tijdens het radiojournaal vanmorgen tussen de intresten en de ratings door – vandaag ook de klimaattop van de Verenigde Naties een aanvang, die zelfs bij de vermelding in de marge ook al slechte punten kreeg toebedeeld en onder een slecht gesternte achter de dunne ozonlaag van start ging, kwestie van al bij voorbaat de zaken te minimaliseren en te laten uitschijnen dat het er toch allemaal niet zo erg toe doet. Laat die centen en die bankreetings nu toch maar eens het belangrijkste op aarde zijn. De opwarming van de aarde, het smelten van de ijskappen, de bodemerosie, wateroverlast, enz. zijn voor de heersende politieke klasse schijnbaar zo relevant als een fleecedekentje voor een cactus in de woestijn. Als de kinderen van nu later willen zien hoe de aarde er ooit uitzag, moeten ze maar een DVD’tje van de BBC insteken. Hebben ze meteen ook iets te doen, als ze moeten binnenblijven omdat het water tot aan de keukendeur staat.

Nowhere near my heart

2011-11-21T23:09:00.000+01:00

Het voordeel van een cultuurabonnement dat je in juni aankoopt voor de volgende herfst en winter, is dat je goed op voorhand weet waarmee je vrije tijd op bepaalde avonden zal ingevuld zijn. Het nadeel is dan weer dat er gewoonlijk nog heel wat dingen bijkomen achteraf, zodat er wel al eens een opstopping kan ontstaan in je weekuiteinde, en je eerder moe dan uitgerust aan het weekend, dan wel aan de volgende week begint.

Donderdagavond mochten we zo weer op appel bij Braakland/Zhebilding, die ons het voorbije cultuurseizoen al betoverden met hun bijzonder muzikale versie van Dwaallicht, met Warre Borgmans. Dit keer was het de beurt aan “Adem” met Kris Cuppens, een door de acteur ook eigenhandig geschreven tekst over ziek worden, vergankelijkheid en met name de situering van dat alles in de grootsheid van het heelal. Of hoe je als terminaal zieke meteen ook wordt geconfronteerd met je eigen nietigheid in de orde der dingen, met alleen je familie en vrienden om die teniet te doen. De naam van Kris Cuppens deed aanvankelijk niet onmiddellijk een belletje rinkelen, maar zijn gezicht kwam wel bekend voor van één of ander sporadisch optreden in een Vlaamse TV-reeks. De BV-spotters in de rij achter ons maakten de rest van de zaal – uiteraard als het stuk al een eindje bezig was en iedereen er zijn aandacht trachtte bij te houden – kond van dat het ging om een voormalig rolletje in “Heterdaad”, wat een korte “aha-Erlebnis” opleverde bij de herinnering aan de nogal brutale journalist die hij daarin neerzette. Ik neem aan dat de heer Cuppens wellicht liever wordt gezien als een begenadigd film- en theateracteur, en –schrijver, dan als een bijrolletje in een niet zo denderende Vlaamse TV-reeks die wellicht diende voor het tijdelijke zout over de patatten.

Welaan dan, afgezien van het feit dat de zaal niet tot barstens toe was gevuld – het stuk is tevens nogal zwaar op de hand en pakte de toeschouwers meer dan eens op de ‘adem’ – kan ik alleen maar ontzag hebben voor iemand die een dergelijk stuk uit zijn pen kan schudden, met alle actuele elementen die erin vervat waren, en die kan verweven in het familiale aspect. Veel van de sfeerschepping gebeurt, zoals altijd bij de Braakland Boys, door de muziek die à la carte bij het stuk wordt geserveerd, ditmaal, naast de lekkere Ephraïm Cielen, o.a. voor rekening van de Laïs girls, die daarbij beter uit de hoek kwamen dan bij hun laatste eigen optreden. Een pakkende voorstelling, voor wie ook van ander theater houdt, waarbij de pap niet in de mond wordt gegeven.

And now for something completely different… Vrijdagavond was het uitkijken naar “Proefstuk”, wat aanvankelijk werd aangekondigd als een ‘ludieke kookkwis’, wat mijn zus en mijzelf zo deed watertanden dat we ons onmiddellijk inschreven. Er werd ons een kwis beloofd met proevertjes, praktische proeven en nog meer van dat fraais, rond ‘streekgerechten en ingrediënten eigen aan onze streek’. Het kookboek van de Boerinnenbond werd al klaargelegd als potentiële leerstof, want ik vermoedde dat het dit keer wel wat verder zou gaan dan het gebruikelijke onderscheid tussen ‘larderen’ en ‘barderen’, of de ingrediënten van een Hollandaisesausje in andere kwissen. Zowat 4 dagen voor de kwis werden we er nog eens aan herinnerd, en werd er aangekondigd dat het vooral zou gaan over de ‘brede toeristische regio’ Scheldeland en zijn specialiteiten. Die ‘brede’ regio zou echter ook de Bloemenstreek, de Faluintjesstreek, het Meetjesland enz. bestrijken; streken waarvan sommige mij niet alleen onbekend in de oren klonken, maar bovendien werd het culinaire aspect al danig naar de achtergrond verdrongen, met uitzondering van de kookwedstrijd voor de twee finalisten van de kwis. Uiteindelijk bleek dat de organisatoren met ‘de brede toeristische regio Scheldeland’ doelden op zowat heel Oost-Vlaanderen en Klein-Brabant, van het Willebroekse tot het Gentse Zeekanaal, waardoor de vooropgestelde eigen streek toch wel een zeer rekbaar begrip bleek. Maar geen nood; alle toeristische websites van hier tot in Gent maken maar al te graag melding van alle culinaire exploten uit hun streek, zodat ik toch de kans schoon zag om mij een paar uur voor de kwis gauw enkele benamingen eigen te maken, nog steeds in de veronderstelling dat de rest van de ‘ludieke’ ervaring (zoals aangekondigd) zou draaien rond de praktijkdemonstraties ter plaatse.

Edoch, niets van dat alles. Toen de kwis al ruim 2 reeksen ver was, begon het ons te dagen dat het culinaire beperkt zou blijven tot de hapjes die bij hoge regelmaat werden gevoederd aan alle deelnemers, door de leerlingen van het Opleidingscentrum Merchtem, en dat het dus veeleer een demonstratie was van hun kunnen en ons proeven. Nadat we er al waren achter gekomen hoe het stadhuis van Wetteren eruitzag, wie deze of gene sluis in de Gentse Kanaalzone had gebouwd, hoeveel veren er zich op de Schelde tussen Hamme en Baasrode bevinden, wat de benamingen ervan waren, hoe de veermannen heetten, hun kinderen, vrouwen, boten, enz., bleek steeds meer dat de ‘eigen streek’ in deze kwis al even ver van ons bed was dan het culinaire aspect, dat zich haast beperkte tot het lievelingsgerecht van Luc van Jeanneke van Louis van Suske de veerman. Niks geen vragen over Blaasveldse Broekventjes, voorbeelden van palingbereidingen, cuissontechnieken of andere dingen van wat we tot nu toe geleerd hadden. Behalve de hapjes die uiteindelijk tot in den treure werden rondgeleurd (omdat iedereen welhaast voldaan was), had dit niets te maken met enigerlei culinaire kwis, en al zeker niet uit eigen streek. In feite kan het optreden van de folkband Axent nog tot één van de hoogtepunten gerekend worden. Enkel de apotheose, waarbij de 2 finalisten een keuze mochten maken uit in de achterkeuken aanwezige ingrediënten, die ons bij aanvang allemaal waren gedicteerd, en zo tegen de klok van elven nog moesten beginnen met het bereiden van een varkenshaasje of een stukje vis, vermoedelijk om achteraf tegen elkaar op te worden beoordeeld, droeg het enige culinaire aspect in zich.

Maar tegen die tijd hadden wij onze kar al lang gekeerd in de richting van onze schromelijk vergeten eigen regio Klein-Brabant. Voor ons voorlopig geen twijfelachtige cuisson meer.

Looking East

2011-11-15T23:05:00.001+01:00

Voor hardwerkende bedienden is Wapenstilstand eveneens de laatste dag vrijaf voor de kerst, en al bij het begin van elk jaar, als alle feestdagen in de agenda’s worden genoteerd om reikhalzend naar uit te kijken in professionele komkommertijden en lange verlofloze periodes, wordt gehoopt dat hij ook weer aan een weekend kan geplakt worden, al dan niet mits een brugdag, om zo de laatste rechte lijn naar de kerst goed uitgerust aan te vatten. In sommige sectoren is het aantal verlofdagen nu eenmaal iets schaarser dan in andere, en de inspanningen die we ons moeten getroosten in de kerstperiode zijn niet te onderschatten.

Van het westelijk front geen nieuws, dus trokken wij oostwaarts, en daar bleek het tamelijk druk te zijn; we waren niet de enigen die eens veenhoogte kwamen nemen in de baraque. De baraque van deze gelegenheid was de Jeugdherberg van Malmédy, bezuiden de weidse vlakten die het dak van België vormen. De aandachtige lezer zal zich wellicht nog herinneren dat wij ons elk jaar een lidkaart aanschaffen van de Vlaamse JeugdHerbergen, “voor-het-geval-dat”, om onverwacht en ongedwongen nieuwe oorden op redelijke rijafstand te kunnen bezoeken zonder dat onze koopkracht daarbij inboet. En wat wil het geval nu: bij elke jaarlijkse lidkaart krijg je een kortingkaart voor een verblijf in eigen land, waardoor met één verblijf binnen ’s lands grenzen één lidkaart al zo goed als helemaal is terugverdiend. Bovendien hadden we het plan opgevat om eens een stevige wandeling (of twee) te maken om de toestand van ven en bos te gaan waarnemen, en laat de Hoge Venen daarin nu net een signaalfunctie bekleden. Dat we daarnaast gastronomisch eens wild tekeer wilden gaan, is daaraan uiteraard totaal ondergeschikt.

De jeugdherberg, die letterlijk op de Hoge Venen is gelegen, herbergde bij aankomst een groep kirrende 60-ers, die al vrij diep in de Malmédy Brune en de Bellevaux hadden gekeken; het gedeelte “jeugd” werd door ons ingevuld, ook al sliepen wij, in tegenstelling tot de meerderheid, dan wel op onze eigen tweepersoonskamer. Malmédy liep over van het volk, en zo ook alle etablissementen, waar voornamelijk Kempisch, Limburgs en West-Vlaams werd gesproken; iets vinden om te eten zonder reservering bleek dus nog niet zo eenvoudig. Uiteindelijk werd onze honger Italiaans gestild aan het allerlaatste tafeltje van restaurant Pocco Pazzo.

Op zaterdagochtend hadden we afspraak op het Kasteel Reinhardstein, waar je het grootste gedeelte van de tijd voor een gesloten poort staat, zoals bibi al zo’n keer of drie in dit leven mocht ervaren. Via voorafgaandelijke afstemming had ik mij echter vergewist van de exacte openingsuren, zodat we eindelijk ook eens de keerzijde van de toegangspoort konden zien. Reinhardstein, dat bij nader inzien eerder een nogal megalomaan project uit 1969 bleek te zijn van ene Professor Van Overloop die iets te hard zijn best deed om de frustraties dat hij niet tot de adel behoorde te compenseren met de opbouw van deze tot dan vervallen burcht, om aldus voor de rest van zijn dagen kasteelheer te kunnen spelen, bleek langs de buitenzijde overigens veel meer de moeite dan aan de binnenkant, waar de nogal kleine ruimten waren volgestouwd met enkele geschiedkundige artefacten, maar grotendeels retrokitsch, waaraan door de gids historisch incorrecte verhalen werden verbonden die hardnekkig de eeuwen der tijden overleven, doorgaans tot vermaak van de min 12-jarigen. Dat de heer Van Overloop bij alles zijn “rechterhand” betrok – die bovendien nog steeds de ticketjes verkocht aan de ingang en woonachtig was in het bijhorende baljuwhuis – aldus nog de gids tot in den treure, dat hij toestemming had gekregen om onder zijn burcht te worden begraven in een soort van grafkeldergrotto, en zijn rechterhand na diens leven graag naast zich in de grotto zag terechtkomen, in combinatie met het feit dat hij bij leven een vrij arrogante en autoritaire persoonlijkheid scheen te zijn en dat het kasteel een aantal potentiële folterartefacten bevatte, deed ons een wenkbrauw optrekken en onze fantasie op hol slaan in verband met ’s heers ware aard, alsook die van zijn rechterhand. (Vermits de gids overal “zijn rechterhand” ter sprake bracht, leidde dat overigens nog meer tot hilarische bedenkingen, zoals bv. in haar uiteenzetting ter hoogte van de eetkamer “hier nam Professor Van Overloop zijn maaltijden...” [en...]). Maar alle gekheid op een stokje, voor liefhebbers van middeleeuwse kastelen die het niet al te nauw nemen met historische correctheid: een aanrader. Al was het maar voor de buitenfoto's.

De namiddag bracht ons op de Hoge Venen, waar we van prachtig weer konden genieten, en via een iets uitgebreidere tocht vanop Mont Rigi over de Baraque Michel, langs het Croix des Fiancés en terug langs het bos, de verschillende biotopen van de Hoge Venen konden ervaren, waar zoveel volk was, dat het wel leek of er een wandelrally aan de gang was.

’s Avonds hadden we voor alle zekerheid een tafel gereserveerd voor onze wildexploten, en gelukkig maar, want de meeste etablissementen zaten door het lange weekend overvol. In Plein Vent werden we goed ontvangen en mochten we aanschuiven voor wat de Grand Veneur op tafel bracht na het voorgerecht: een succulent stukje reerug dat smolt op de tong, mit Beilagen, zoals ze dat in dat andere stukje Oostkantons wel eens plegen te zeggen.

Op de terugweg van de Hoge Venen, en de hele zondagmorgen – tijdens onze volgende wandeling in de heuvels en bossen rond Malmédy zelf – waren we trouwens voor de allereerste keer getuige van de grootscheepse trek naar het zuiden, en we kunnen garanderen dat die benaming geen onderschatting was: zolang het licht bleef op zaterdagavond, en van bij het ochtendgloren de volgende dag werd de lucht doorkliefd met letterlijk duizenden ganzen die in wisselende V-formatie van enkele tientallen tot verschillende honderden, onder het luid kwekken van instructies aan elkaar, in een rechte lijn richting zuiden trokken. Een bijzondere ervaring, en niemand die ze ongelijk kan geven...

Ons laatste Oostkantonees exploot was een ritje langs de Brouwerij van Bellevaux, waar het drukbezochte terras verleidelijk in de volle namiddagzon lag, en we niet konden wachten tot het georkestreerd bezoek van 16 uur om het gezelschap van een blonde, een brune en zelfs een black op te zoeken, tot de zon weer achter het brouwershuis verdwenen was. Met de kelen voldoende gesmeerd kuisten we onze schup af om de terugweg aan te vatten. De laatste stop – meer uit nieuwsgierigheid en vooral om de tijd tot het definitieve afsluiten nog wat te rekken – in het centrum van vergane glorie Spa, was het vermelden niet waard. De Oostkantons staan er kilometers boven.

Overigens herhaalde Karl-Heinz Lambertz vanmorgen op Radio 1 zijn pleidooi voor een volwaardig vierde Duitstalig gewest. Mocht het niet lukken, dan mag wat mij betreft altijd een eventuele Anschluss met Vlaanderen worden besproken. Dan zouden de Hoge Venen alvast toch ook een klein beetje van ons zijn.

Walking with a ghost

2011-11-02T23:11:00.002+01:00

Voor wie eind oktober al stilaan begint uit te kijken naar de aanstormende kerst, en daarbij Sint Maarten en Sinterklaas spijkerhard uit de weg duwt, is er tegenwoordig nog een ander heidens feest, tot menig volksvermaak. Enkele jaren geleden nog beperkt tot de sporadische pompoen aan één of andere voordeur, lijkt “All Hallows Eve” nu ook volledig uitgegroeid tot een najaarsalternatief voor vastenavond, met alle Keltische en heidense rituelen die daarbij horen, zoals zich verkleden en het huis optuigen met allerlei prullaria. Of hoe mensen toch altijd manieren zoeken om de dood uit hun leven te verjagen (en daarvoor handenvol geld uit te geven waardoor de Chinese economie nog beter gaat draaien).

In de aanloop naar 1 november leken de activiteiten van de voorbije week in dezelfde sfeer van voornamelijk dode mensen te verlopen. Op woensdagavond hadden we de zowat laatste tickets bemachtigd om Tom Lanoye in de Stadsschouwburg van Leuven zijn persoonlijke versie te zien geven van “Sprakeloos”, maar dan wel op de planken. Het boek was op zich al een pageturner – toch voor wie voorbij de eerste 200 bladzijden over zijn persoonlijke writer’s block geraakte – maar de vertolking van het verhaal als monoloog op de planken door de auteur zelf is al evenzeer de moeite, en maakte het publiek bijzonder stil. Op die ene dame na dan, die haar hoestbuien niet onder controle kreeg, wat Lanoye – die zei wat wij allemaal dachten – uiteindelijk toch de opmerking ontlokte dat ze van geluk mocht spreken dat hij Jan Decleir niet was. Lanoye probeert als een volleerd acteur de grote lijnen van het verhaal over de aftakeling van zijn moeder over te brengen, inclusief grappige wendingen en personages, zodat het toch niet te zwaar op de hand is, en ook voor de toeschouwers die het boek vooraf niet hadden gelezen, goed te volgen. De hele zaal zat stilletjes te luisteren, en het verhaal vloog aan ons voorbij. Dat we net gingen kijken op een moment waarop er veel verkoudheden heersten, en de zaal dus door veel gekuch werd geplaagd, en daarenboven de laatste stoeltjes in de engelenbak van de schouwburg hadden, die bij de minste beweging vervaarlijk gingen kraken zodat alle hoofden in je richting werden gedraaid (zeg, en dat kuchende mens dan?), en Tom Lanoye nog petieteriger leek dan hij in werkelijkheid al is, werd dan weer een beetje goedgemaakt door de sponsoring van De Koninck (of liever, sinds vorig jaar onze plaatselijke brouwerij Moortgat), van een gratis bolleke Koninck voor elke toeschouwer tijdens de pauze. Het gebrek aan logistieke coördinatie zorgde er echter voor dat de ware toeloop op de bollekes begrijpelijkerwijze ongecontroleerd en chaotisch was, waardoor iedereen het bemachtigde vocht in sneltempo door z’n keelgat diende te persen toen we werden gesommeerd voor het vervolg van het stuk, maar daar kon Tom Lanoye natuurlijk niks aan doen...

Zaterdag ging het theatrale feest verder; in de eigen Kollebloem speelde de langverwachte voorstelling van “Achter de wolken”, met de éminences grises van het Vlaamse theater en de televisie Chris Lomme en Jo De Meyere. Beide acteurs, die niet zo lang geleden persoonlijk ook afscheid hadden moeten nemen van hun levenspartner, waren perfect op elkaar ingespeeld in dit stuk over verlangen, afscheid nemen, en missen. Hoewel de eerste perscommentaren deden uitschijnen dat het een ernstig stuk was, waarin de twee acteurs bovendien naast elkaar speelden en elk hun eigen ding deden, bleek het in werkelijkheid een al even boeiend verhaal als dat van Tom Lanoye, dat de zaal eveneens deed verstommen. Het samenspel van de twee theatergrootheden liep integendeel perfect gesmeerd, had verschillende grappige aspecten, en deed het publiek zodanig verstommen dat het amper durfde ademhalen en na afloop niet goed wist of het wel mocht applaudisseren om de stilte niet te doorbreken. De hoofdpersonages kregen alsnog een lang en deugddoend applaus. Wie het zelf wil meemaken zal zich al naar ergens in West-Vlaanderen of het verre Limburg moeten reppen. (Of naar Leuven, maar vergeet dan geen smeerolie voor de stoeltjes in de engelenbak.)

De laatste maandag van oktober is traditioneel de dag van de Willebroekse jaarmarkt, en laat dat nu toevallig dit jaar samenvallen met Halloween: overdag was het al erg, maar tegen de tijd dat we ’s avonds naar het jaarlijkse vuurwerk gingen, waren sommige figuren al voorzien van het allerlelijkste mombakkes, al dan niet mits zelf de brouwerij Moortgat te sponsoren in menig plaatselijk herberg. Gelukkig was het door de tijdsverandering vroeger donker, en werd onze aandacht volledig opgeslorpt door het prachtige, halfuur durende vuurwerk. (De Willebroekse belastingbetaler weet in ieder geval wél waar zijn belastingen naartoe gaan.)

Voor wie overigens niet genoeg kan krijgen van feesten met doden en spelen met lucifers, is er nu zaterdag, zoals elk jaar op 5 november, Guy Fawkes Day en Bonfire Night, dat totnogtoe vooral in Groot-Brittannië wordt gevierd. Maar de Chinezen zitten ongetwijfeld al te broeden op nieuwe prullaria om ons onze laatste euro's afhandig te maken...

Killing me softly

2011-10-25T16:22:00.001+02:00

De herfst is nog maar goed begonnen, of het is al van dattum: sinds vorige week zitten neus en oren om de beurt dicht. Je snuit je neus, die aanvoelt alsof je een hele dag lijm hebt gesnoven, ook al komt er niks tevoorschijn dan een vaag straaltje water en schuurt het papieren zakdoekje zo vaak langs je neusgaten, dat je er begint uit te zien als een half-verzopen Roodneuszalm. Op het moment dat je blaast, bedenk je dat je dat niet had moeten doen, want het snot verplaatst zich op dat ogenblik trompetgewijs richting oren, of het voelt althans toch zo aan, waarop je beurtelings geeuw- en blaasbewegingen moet maken met toegeknepen neus, waardoor je eruitziet als een wanhopige vis op het droge. Of gewoon als een idioot met een tic nerveux. Na enkele dagen blijkt het hele zootje zich dan neerwaarts te verplaatsen, waardoor er ’s ochtends niet veel meer uit je stembanden tevoorschijn komt dan het gekweel van een gekeeld varken, dat na enkele koppen warme thee-met-honing-citroen-rum-enweetikwatnogallemaal (de raadgevingen van omstaanders zijn legio, maar je krijgt er gewoonlijk alleen een overladen maag van) enigszins “verbetert” en vervangen wordt door het gekrijs van een heks die over haar toeren is. (Tegen dan ben ik gewoonlijk ook al over mijn toeren.) Uiteraard komt er een hele batterij chemicaliën aan te pas, al was het maar om de toestand enigszins te verlichten, want voor volledige genezing moet je toch alle ongemakken uitzitten en uitzweten.

Gelukkig is dit euvel een natuurlijk verschijnsel en bovendien van voorbijgaande aard, wat de mensen met longvliesontsteking die in en om Kapelle-op-den-Bos zijn opgegroeid niet kunnen zeggen. Gisteren is voor onze regio één van de ongetwijfeld meest spraakmakende processen van start gegaan dat werd aangespannen tegen een bedrijf. Vooral spraakmakend in eigen regio, omdat het bewuste Eternitstort waarvan sprake in de rechtszaak bij de generatie van onze ouders onmiddellijk herkenning oproept. Heel wat mensen van die generatie die in de gemeenten langs het kanaal wonen of hebben gewoond, hebben op één of ander ogenblik hun weg wel eens gevonden naar de Eternitgronden, en heel wat van het afval werd weggesleept in deze of gene richting, waarbij de asbesthoudende producten hun weg vonden naar heel wat voor-, achter-, zij-, volkstuintjes, bloembedden, perkjes en veranda’s. Over de esthetische waarden van de producten zijn de meningen verdeeld – een ge- (of stiekem ver)kregen paard kan men moeilijk in de bek kijken – maar de gevolgen kunnen blijkbaar desastreus zijn voor de mensen die aan het asbeststof blootgesteld werden, ongeacht of dat nu heel hun werkend leven lang was, of slechts toevallig en kortstondig. Mensen die 30 jaar geleden bij Eternit werkten, zijn nu in veel gevallen al overleden, en verwacht wordt dat de piek pas de komende 20 jaar zichtbaar zal zijn, als ook de ziekteverschijnselen van alle omwonenden zullen uitbreken, van (toenmalige) kinderen die in en om het stort hebben gespeeld, asbest in hun handen hebben gehad, of misschien zelfs kortstondig vakantiewerk in het bedrijf hebben gedaan.

Maar de politiek-economische kracht van het bedrijf (omwille van werkgelegenheid in de regio) was blijkbaar zo groot, dat er een heuse omerta heerste, tot Eric Jonckheere met zijn verhaal naar het gerecht stapte. En wat bijzonder schrijnend is, zo bleek uit het nieuws van vanmiddag, is dat de burgemeesters van Kapelle en Willebroek, aan de rand van wiens grondgebied zich tot op vandaag nog steeds een beek bevindt die boordevol asbest zit en blijkbaar voor iedereen (dus ook spelende kinderen) vrij toegankelijk is, via de media proberen aan te tonen dat het “niet zeker is dat de beek zich op het grondgebied van de eigen gemeente bevindt”, en het met andere woorden “niet hun probleem is”. Of hoe een bedrijf politici in haar macht kan hebben; uiteraard komt dit hele verhaal ook bijzonder ongelegen met de aankomende gemeenteraadsverkiezingen, en de connecties met het bedrijf zouden wel eens in het gedrang kunnen komen als er kant moet gekozen worden, met de nodige politieke gevolgen.

Hopelijk kent het proces een voor de slachtoffers goede afloop (al is dat uiteraard relatief onder de gegeven omstandigheden). Wellicht iets om rekening mee te houden alvorens er wordt bespaard op de kosten voor de ziekteverzekering in de nieuwe begrotingsronde op federaal niveau.

Wie de nieuwsreportage op TV gemist heeft, kan de reportage van Humo deze week er eens op nalezen. En voor wie twijfelt aan het huidig financieel en economisch belang van asbest (dat volgens diezelfde bronnen "niet meer wordt gebruikt"), kan het artikel van i Watch News eens raadplegen. Toch maar opletten met die droge hoest, daar in de buurt van Kapelle, of Willebroek. De thee met rum zal niet volstaan.

The answer to everything

2011-10-16T17:57:00.000+02:00

Kwissen is een aparte bezigheid, en kwisploegen vormen meestal een vaste kliek waar je maar moeilijk tussenkomt, met hun eigen geplogenheden en gewoontes, specialisaties en kennis. Zo apart en vast dat Bart De Pauw er inspiratie in zag voor een nieuwe soap. Zelf was ik ooit een niet onverdienstelijk kwisser in een semi-vaste kwiskliek die doorgaans de gelegenheidskwissen in het Klein-Brabantse aandeed, soms zelfs met uitzwervingen tot ’s Gravenwezel, Lier of Leuven om deze of gene organisator te plezieren, en met deelnames in de plaatselijke kwiscompetitie – al vergt dit laatste al ettelijke uren studie, op in de verste verte nog niet voor de hand liggende onderwerpen, in de stijl van “Welke wijn dronk Stradivarius om de verkoop van zijn eerste viool te beklinken?”, wetenswaardigheden die je op een zaterdagavond niet zo onmiddellijk uit je mouw weet te schudden.

Als bij toeval kwam ik afgelopen vrijdag nog eens in zo’n kwisploeg terecht, bestaande uit enkele vriendinnen en voormalige kwisgenoten, die nog een man, of beter vrouw, tekort kwamen om deel te nemen aan de jaarlijkse Dameskwis van Zoektochtenclub Veertienbunders in Blaasveld. Als altijd bij kwisploegen werden de nodige contacten gelegd, e-mails verstuurd, goedkeuringen aangevraagd, alvorens er werd beslist dat bibi per uitzondering mocht aantreden bij “De Dwalende Lichtjes”. Niet dat deze kwisploeg bijzonder hoog scoort – doorgaans eindigen ze op kwissen ergens in de middenmoot, zo werd mij gezegd – maar deze gang van zaken is nu eenmaal typerend voor de ondoorgankelijkheid van het kwisweefsel, zelfs als het meer om de gezelligheid dan de kennis gaat. Ik was blij dat ik nog eens kon gaan kwissen; ettelijke jaren geleden was het bijna tot een indigestie uitgegroeid, met ploeggenoten die de vrijdagen én zaterdagen van één weekend wilden vullen met kwissen, en dat van september tot juni, wat het nog zwaarder en langdradiger maakte dan een doorsnee basketbalseizoen, om dan uiteindelijk regelmatig weer dezelfde antwoorden op dezelfde vragen te moeten geven, en achteraf met een fles wijn, een set keukenhanddoeken of een koffiekop-met-spreuk onder de arm nog verschillende uren na te kaarten en te discussiëren over de (wijze van) antwoorden op de voorbije kwis, niet zelden met vingerwijzingen naar wie bij zijn standpunt was gebleven waar het een verkeerd antwoord betrof, of een verkeerde voornaam had ingevuld waar alleen de achternaam was gevraagd. Juryleden werden op het matje geroepen waar er discussie was over het correcte antwoord; vragen en antwoorden werden minutieus bijgehouden; namen van concurrenten op een zwarte lijst geschreven; de snoodaard door wiens schuld je net op de tweede in plaats van de eerste plaats was terechtgekomen, en dus het artikel met foto in de plaatselijke Passe-partout misliep, werd een week lang scheef bekeken en als het kon op de reservebank geplaatst.

Deze dameskwis bleek een “ladies only” aangelegenheid te zijn, wellicht niet alleen om bovenstaande redenen; de exemplaren van de andere kunne werden enkel ingezet aan de kassa, de toog en de ophaling der antwoordbladen. De kwis verliep goed; onze antwoorden volgden snel op de vraagstelling, of werden, als ze niet snel volgden, toch regelmatig op de valreep nog gevonden door middel van brainstorming in de ploeg (dat overigens beter werkt dan bij een mannenploeg, waar het competitief individueel element van “ik-moet-scoren”, veel meer aanwezig is dan bij vrouwen, en sommigen nog liever hun tong afbijten dan te zeggen dat de andere – zeker indien van het andere geslacht – een goeie prestatie heeft geleverd). De hele omkadering van de kwis was ook erg vrouwelijk; niet alleen thee en frisdranken gingen goed van de hand (de Duvel aan onze tafel buiten beschouwing gelaten), maar ook allerhande snacks vonden hun weg in de zaal om de vrouwelijke kennishormonen op een hoger toerental te laten draaien. Dat de speciaal voorziene flessen cava gretig afname vonden, bleek uit het groeiende aantal decibels en bijhorende giechelstondes, dat steeds meer in crescendo begon te gaan naarmate de avond vorderde, waarbij het gekakel in de laatste reeksen meer dan eens de vraagstelling overstemde. Dat enkele van de vragen hun oorsprong vonden in de Kamasutra of menig artikel uit Flair, Feeling of Libelle, en er bij wijze van demonstratie een “drildo” onder onze neus werd gehouden, droeg daar uiteraard alleen maar toe bij.

Onze gelegenheidsploeg bleek – in tegenstelling tot het gros van de andere ploegen, waar de cava zonder twijfel zijn tol begon te eisen – steeds meer warm te lopen voor de eindspurt. Bij de laatste paar reeksen lieten we een vijftal ploegen achter ons die ons bij aanvang nog de weg versperden, om uiteindelijk op een respectabele derde plaats te stranden op een totaal van zo’n 36 ploegen. Gewoontes sterven uiteraard nooit uit, en er werd nog een vervolg gebreid aan de avond in een café aan het Willebroekse “pleintje”, doch zonder vingerwijzingen of oeverloze herhalingen van de vragen uit de reeks. Het bleek uiteindelijk voor iedereen een win-win-situatie: de ploeg was blij met mijn inbreng, en ik was blij dat ik nog eens had kunnen kwissen. De banden waren weer aangehaald, de contacten gelegd, de plannen gesmeed, en als het goed meezit zal mij in de nabije toekomst nog wel eens een keer om antwoorden worden gevraagd door De Dwalende Lichtjes, of een andere kwisploeg.

Big hat, no cattle

2011-10-12T22:04:00.004+02:00

Aaah...de herfst! Jaargetijde waarop de bladeren van de bomen in de tuin vallen met een even grote achteloosheid als die waarmee jonge (en oude) HR-snaken mij tot in den treure afwijzen voor jobs waarvoor ik naarstig en tijdverslindend gesolliciteerd heb, om ook in mijn loopbaan een nieuw seizoen aan te snijden. Het zou nochtans zacht kunnen, zoals bijvoorbeeld de omgevingstemperatuur die ons dezer dagen omarmt, maar neen, mijn 18 jaar professionele ervaring en – ondertussen schijnbaar belegen – masteropleiding worden snoeihard afgewezen en even achteloos platgetrapt als de gevallen bladeren op straat. Een mens zou haast gaan denken dat het leven niet begint bij 40, maar zonder tussenseizoen ook direct in die herfst is terechtgekomen.

Solliciteren en niet eens worden gevraagd naar een motivatie, achtergrond of persoonlijke uitleg van het hoe, wie, wat, waar, waarom, maar botweg genegeerd worden als een bedelaar of zigeunervrouw met een bosje bloemen, heeft namelijk een even onfrisse geur als de verschaalde pis die de stationsgangen vult. Vooral omdat er – althans volgens de media – een onverbiddelijke “war for talent” heerst, maar veel meer dan wat schijngevechten in de marge heb ik nog niet mogen ervaren. Advertenties waarop je reageert en waarvoor je vervolgens tot compost wordt gereduceerd (“we plaatsen u in onze wervingsreserve en zullen u contacteren als een nieuwe opportuniteit zich voordoet” – [NOT!]), verschijnen na enkele weken, soms maanden, gewoon opnieuw, alsof jouw vluchtige passage niet meer was dan een lastige najaarsmug die even een kortstondige ergernis vormde. Onverwijld verwijzen deze pseudo-psychologen hoogdravend naar de voorgestelde functie als een “opportuniteit”. Maar een functie waarvoor men het onderste uit de kan wil halen en het maximum aan vaardigheden wil invullen met een minimum aan kosten noem ik niet bepaald een opportuniteit. (Ik ben toch niet gek!)

Nog volgens de mediamarkt zou mijn status als kandidaat er zienderogen op vooruit gaan als ik mijn kandidatuur voor jobs zou stellen via Twitter. Daar kan ik alleen het volgende op antwoorden: mijn marktwaarde laat zich niet beschrijven in 140 tekens. Heus niet. Evenmin zal ik mijn rating verlagen om de markt ter wille te zijn, in de hoop als dusdanig opnieuw een afzetgebied te vinden. In dezelfde functie blijven, maar elders? Een break-even is toch geen winst !?

Voorlopig blijf ik nog even aanmodderen, hopend dat de herfst gauw weer voorbij is, of dat er toch af en toe minstens een straaltje zon doorbreekt. (Afgelopen zaterdag gebeurde dat overigens even in De Kollebloem in Puurs, waar An Nelissen van jetje gaf met de voorstelling “Zus (Heden geen porno)”; een hartverwarmende aanrader.) Aan de recruteerders die het zogenaamd lastig hebben om kandidaten te vinden kan ik alleen maar opmerken: you only get what you give. [Applaus. Gordijn. See you at the afterparty.]

The Worker

2011-10-05T22:56:00.014+02:00

8u02, Puurs* (voorziene vertrektijd): “De trein naar Leuven heeft enkele ogenblikken vertraging.”

8u10, Puurs*: “De trein naar Leuven van 8u02 komt zodadelijk aan op spoor 2.”

8u30, Mechelen*: “De trein naar Brussel-Zuid heeft enkele ogenblikken vertraging.”

8u42, Mechelen*: “De trein naar Brussel-Zuid van 8u02 komt zodadelijk aan op spoor 10.”

*Naar keuze te vervangen door willekeurige NMBS-stations en tijden.

Afgezien van het feit dat de NMBS de termen “ogenblikken” en “zodadelijk” als uiterst rekbare begrippen hanteert (van soms minstens 10 tot 15 minuten), blijken de vertragingen dezer dagen ook weer schering en inslag. Sinds ik na mijn deugddoende vakantie het publieke vervoer weer dagelijks mag bezigen, ben ik nog geen ogenblik op tijd op kantoor aangekomen. Niet dat dat altijd een ramp is, met die flexibele en glijdende werkuren tegenwoordig, maar toch zijn vermoedelijk niet alle werkgevers even inschikkelijk voor wat betreft de rekbaarheid van de door de NMBS gebezigde begrippen, bedenk ik mij dan. Geen hond die het waagt om zo rond 9u15 tegen zijn overste aan de telefoon te zeggen “Ik heb enkele ogenblikken vertraging, maar ben zodadelijk op kantoor”, als hij verondersteld wordt op dat eigenste ogenblik en al sinds 8u45 stipt in de vergaderzaal te staan met de geüpdatete charts voor de vergadering van de raad van bestuur. (Overigens bedenk ik mij eveneens of het personeel van de NMBS ook “glijdende werkuren” kent, en of die bij aanwerving al na enkele ogenblikken, dan niet zodadelijk worden toegepast, doch dit terzijde.)

Daarenboven dient het openbaar vervoer per spoor met zo massaal veel (en steeds meer) volk te worden gedeeld, terwijl het rollend materieel nooit wordt aangepast, dat je niet alleen van geluk mag spreken als je nog een zitplaats bemachtigt – ik reis uiteraard in 2de klasse, unlike de vele ambtenaren die nochtans worden betaald met het belastinggeld van 3/4 van de rollende pendelaars; of zoals Fischer-Z het al zong: “second class and second best” – maar heden ten dage ook al blij mag zijn dat je je, met je billen tegen de ruit van de deur geperst, op één been aan de scharnierpaal van diezelfde deur zwaaiend, nog recht kan houden en in elke bocht net niet wordt platgewalst door de meute die het kleine halletje bevolkt en zich evengoed tracht staande te houden, of op het perron wordt gekatapulteerd als de deuren zich openen bij de volgende halte.

Soms – correctie: élke dag – vraag ik me af hoe de mensen zouden reageren als pakweg de bakker zijn klanten op die manier zou behandelen. “Het volkorenbrood zal vandaag uitzonderlijk niet worden gebakken. Er zal morgen rond 10u een vervangingsbrood voorhanden zijn in de bakkerij van het volgende dorp. Mensen die vandaag toch nog een volkorenbrood wensen te consumeren, wordt aangeraden zich te wenden tot de Delhaize, alwaar men volkorenbloem kan kopen, om zich vervolgens te begeven naar Vandenborre, en daar een broodmachine te bemachtigen, zodat u alsnog zelf een volkorenbrood kan bekomen als u dat echt nodig acht en niet tot morgen kan wachten. Mensen die vandaag niet bij hoogdringendheid een volkorenbrood nodig hebben, wordt aangeraden om het morgen opnieuw te proberen.”

Edoch, de reizigers van de NMBS, die op jaarbasis tot bijna 2000 euro veil hebben voor een abonnement (en in veel gevallen thuis nog een wagen hebben staan die hen zelfs met files in een nog kortere tijdsspanne op de werkplek kan brengen), ondergaan dit alles als makke lammetjes terwijl de toestand steeds erger wordt, en terwijl de verschillende CEO’s van de NMBS en aanverwante entiteiten de financiële koek onder elkaar verdelen onder de vorm van bonussen, in plaats van - ik zeg maar iets - ze vrijwillig te investeren in de verbetering van de diensten. Er wordt wel gemord – nee, moord en brand geschreeuwd – over de toestanden bij privé-banken, maar over het gezamenlijk gesponsord gerij/gerei wordt er met geen woord gerept. Geen witte marsen; geen volksstakingen; geen halve alinea in eender welke federale nota van di Rupo & co; zelfs geen enkel bezwaar van het NV-A-orakel uit Deurne (vermoedelijk stopt de trein niet bij het Draakske) dat anders wel op alle andere federale fratsen foetert.

En morgen wachten we weer op de trein, overmorgen betalen we weer een belachelijke som geld om als beesten vervoerd te mogen worden; en we drinken een glas, en... alles blijft zoals het was. Rare jongens, die Belgen!

C'est en septembre

2011-09-27T23:41:00.000+02:00

Tussen deze en de vorige blogpost prijkt een gapende wonde van bijna een maand. Aanvankelijk bekeek ik de 31 augustus van de vorige post met argusogen en een stijgend gevoel van ongemak, omdat het onderhouden van een blog toch een soort van verplichting in het leven roept (al was het maar voor de drie lezers die er in een bui van verveling maar even een lodderoog op gooien bij gebrek aan betere dingen omhanden), maar gaandeweg maakte de schaamteloosheid zich van mij meester, omdat de orde van de dag – of liever: van de afgelopen weken – al mijn aandacht opslorpte, tot in de late uurtjes, en ik er absoluut niet meer toe kwam om hier enige ongein te posten. Of als ik er dan tijdsgewijs toe kwam, ik simpelweg geen fut meer had om ook thuis nog eens achter het scherm te kruipen.

Inderdaad, er diende een 2-daagse conferentie te worden georganiseerd in opdracht van een zusterdenktank uit de VS, die dan weer handelde in opdracht van twee grote hedge funds en investeerders, om een simulatie van de economische crisis in het leven te roepen en aldus de diverse gevolgen voor de wereld te kunnen bestuderen. Vrij belangrijk dus, en omdat men het niet wou overlaten aan de minder ervaren collega’s op kantoor, en nog veel minder aan het toeval, werd bibi opgevist als Chinese vrijwilliger om het hele geval integraal, eigenhandig en in haar dooie eentje te organiseren. Omdat niemand echt goed wist wat ze van plan waren, het deelnemersveld in enkele dagen tijd van 40 naar 70 toenam, en ze in die ongeplande chaos dan nog tot de laatste dag voor het begin van de conferentie wijzigingen aan het programma aanbrachten, zat het venijn niet alleen in de staart, en droeg de duivel in dit geval niet alleen Prada, maar ook Hugo Boss of Pal Zileri.

Het opperhoofd van Tudor had geen zin om te blijven overnachten tussen het plebs, maar wou liever elke morgen Chantilly (waar het uiteindelijk plaatshad) per helicopter aandoen vanuit zijn luxehotel in hartje Parijs, en stuurde bovendien een legertje personeel voor zich uit om de laptops in zijn diverse hotels voor hem open te klappen zodat hij de beurskoersen kon volgen, deuren voor hem open te houden, zijn stoel voor te verwarmen, op de grond te gaan liggen zodat hij zijn schoenen kon afvegen, en weet ik wat nog allemaal. (Zijn tanden leken me tamelijk echt; ik vermoed dat hij die wel zelf poetste.) Een andere wereldberoemde 81-jarige financier bracht naast zijn nieuwe “companion” (waarvoor hij zijn vorige 28-jarige vriendinnetje dumpte) ook nog een hele rits volk mee, zoals o.a. een – ook al vrouwelijke – “personal security officer”, die ook een aansluitende kamer moest hebben, terwijl hij zijn companionnetje ook al bij zich op de kamer had. Daarnaast was er nog een vrouwmens dat zichzelf zo onmisbaar achtte en het conferentiecentrum op stelten zette omdat ze absoluut naar de conferentie wou komen met haar baby, die tegen de tijd van de conferentie nog geen 3 weken oud zou zijn en borstvoeding moest krijgen (terwijl het een conferentiecentrum betrof met activiteiten van maandag tot vrijdag, en geen hotel, en ze dus in de verste verte nog nooit een baby op bezoek hadden gekregen, laat staan één die net de baarmoeder verlaten had). Gelukkig werd ze wel slaafs gevolgd door haar man om de baby te surveilleren, want daar trok het personeel van het conferentiecentrum toch wel de lijn. Ik hoef er geen tekening bij te maken dat ik niet echt warm liep voor dit Bonfire of the vanities...

Gelukkig – het dient gezegd – was het personeel van Les Fontaines uitermate professioneel, en had ik alleen al voor onze conferentie – uiteraard ook nadat ze hadden gemerkt wie er allemaal op de deelnemerslijst stond – wel 3 mensen die met mij meedachten over wat er mogelijk allemaal zou kunnen ontbreken en dat binnen luttele minuten werd voorzien of opgelost. (Gelukkig ook – en dat dient ook gezegd – moeten wij de uiteindelijke rekening van deze grap niet zelf betalen.) Maar aan mensen die ooit een vergadering of conferentie in Chantilly moeten organiseren (en die over de nodige financiers beschikken), kan ik de plaats van harte aanbevelen. Komt daar nog bij dat het kasteel een vroeger hoofdkwartier van Generaal Foch (14-18) en van de Duitse Luftwaffe (40-45) was, en dat de Nazi’s een gigantische joekel van een bunker met 3 verdiepingen op het domein hebben achtergelaten die het toch wel een beetje speciaal maken (en voor sommige oorlogsfanatici zowaar een bijzonder trekpleister, dermate dat ze er proberen binnen te geraken om de bunker te gaan bezichtigen).

Maar goed, het geheel is dus zeer goed verlopen; de deelnemers en de geldschieters waren tevreden, en een lichte vorm van momentane ingehouden bewieroking mocht kortstondig mijn deel zijn (in zoverre de betrokken ego’s dit toelieten, weliswaar), al was het dan niet in overeenstemming tot het bloed, het zweet, de tranen en de overuren die mij dit hadden gekost. Voor de geblokkeerde schouder ben ik nog naar de kinesist aan het gaan...

En dan was het tijd voor de (tegen dan welverdiende) uit- en vooropgestelde rustweek in de Midi: een weekje dolce far niente in Fréjus, waar we een vakantiehuisje hadden gehuurd op de Camping La Baume-La Palmeraie, onder de parasoldennen. Uitslapen tot ver in de voormiddag, of tot we uitgeslapen zouden zijn; ongewassen en ongekamd, maar vooral ongestoord onze croissants verkruimelen boven de verse koffie, om vervolgens richting douche te sletsen en ongehoord lang water te verbruiken. Dat was het plan en daar zouden we ons ook de volle week aan houden.

Omdat onze stek-voor-een-week pas op zondag vrij zou zijn, hadden we alle tijd om vanaf vrijdag de zowat 1200 km erdoor te malen. De eerste stop ongeveer halfweg was dan ook Beaune, dat behalve het Hotel Dieu ook nog een waanzinnige hoeveelheid wijn in de aanbieding heeft, waar wij jammer genoeg geen tijd voor hadden (of althans toch niet voor de hele hoeveelheid). Wij stelden ons tevreden met een eenvoudige boeuf bourguignon met bijhorende verfrissing in een centrale brasserie met terras, om te kunnen profiteren van de eerste warme zomeravond buiten sinds ettelijke weken (ook al liep de zomer dan al op haar laatste benen); voor mij was het hier al in orde geweest om te beginnen met de dolce far niente. Edoch, Fréjus wachtte op ons, en dus sloegen we maar een hoekje om in het boek om op dit punt in het verhaal zeker nog eens terug te komen. Tenslotte is het niet zo ver rijden...

Na een overnachting in de Novotel, en met nog wat tijd om te rekken tot zondagmiddag, gingen we na Lyon voor de old school transfer, en we ruilden de A7 voor de Route Nationale 7; iets trager dan de autosnelweg, maar met nog maar een paar uur rijden was het ook niet echt nodig om ons te haasten, en er was onderweg veel meer te bekijken (zoals bijvoorbeeld een zon, die we sinds juni nauwelijks nog gezien hadden). Er zat zelfs ruimschoots de tijd in om een terras te doen in Montélimar, waar we de (andere) hippe youngsters vervoegden aan de zonovergoten tafeltjes van Le Cuba Café, waarvan de patron iedereen begroette alsof je er al jaren kwam. We tuften gezapig verder – met een speciale vermelding voor mijn oude Saab, die zich met zijn 11 jaar en 250.000 km op de teller zonder de minste kik kweet van zijn taak – en de zaterdagavond bracht ons in Salon de Provence voor onze laatste overnachting voor ons eindpunt, waar we de Provençaalse keuken nog even uitstelden voor een etentje in Le Kohinoor, waarvan de patron onverwacht stress kreeg van de plotse toeloop op zijn terras en bestellingen verkeerd of helemaal niet begon af te leveren op de verschillende tafels; het eten was echter de moeite waard.

Een bijna-avontuur met een gesloten parkeergarage die tot maandag dicht zou zijn, maar na ingeroepen hulp van plaatselijke passanten toch nog open bleek voor uitgaand verkeer, joeg ons even de stuipen op het lijf, en we sliepen van alle commotie als een roos in de plaatselijke Campanile. Op zondagochtend kozen we terug voor de snelweg, omdat we het (fysieke en mentale) einddoel nu toch zeer dicht naderden. Na een laatste koffiepauze in Aix-en-Provence tussen de m’as-tu-vu-crowd op de Cours Mirabeau met overzicht op een plaatselijke oldtimerbeurs, landden we dan uiteindelijk in Fréjus, waar we letterlijk haast niets hebben gedaan: een marktje en wat shopping; een bezoek aan Grasse en de fabriek van Fragonard (uiteraard in combinatie met de shopping); een kortstondig bezoek aan Cannes (waar de gefaceliftte en iets duurdere m’as-tu-vu-bende en de kopie van de Avenue Louise ons veel minder konden bekoren) dat werd goedgemaakt met de heen- en terugrit door de Estérel; twee dagen strand; twee dagen zwembad, waarbij de Palmeraie-zijde onder de palmen onze voorkeur genoot, aangezien het (niet-verwarmde) zwembad er haast verlaten bijlag en het dus bijna voor privé-gebruik diende... Hoewel het zalig nietsdoen niet echt in mijn aard ligt, was het deze keer meer dan welkom. Ik denk dat mijn “companion” het ook wel leuk vond.

See me Feel me Touch me Heal me

2011-08-31T13:39:00.001+02:00

Het gaat steeds sneller, en aan wat een rotvaart! Als je daarbij met je klikken en je klakken in de coulissen van autostrades terechtkomt, wordt er straks zelfs niet meer gewacht tot alle stukjes onderbeen, voorarm en andere –huid van je verhakkelde carrosserie zijn geschraapt en terug aan elkaar gepuzzeld om pii-poo-gewijs door enkele toegesnelde medics naar het herstelatelier te brengen. No sirree! Als het van Touring afhangt, moet je zo snel mogelijk het veld ruimen zodat de mensen naar hun werk kunnen, en hun tijd niet moeten verdoen aan de gevolgen van jouw onachtzaamheid, die wééral bijdraagt tot hun miserie op de weg. T.t.z., hun tijd, dat is dan volgens berekeningen van Touring de volle 6% van die tijd; u kan zelf berekenen wat dat voorstelt op een autorit van pakweg een uur. Dat uur is de tijd die bibi erover doet om per wagen van thuis tot op mijn bestemming in het centrum van Brussel te rijden, tegenover een uur en een kwart per trein, en dat dan zonder ernstige vertragingen. Maar uiteraard heeft Touring niet hetzelfde cliënteel als het nationaal rollend spoormaterieel. (Hoewel dat dan in mijn geval zelfs nog wel zo is, al verwacht ik niet dat voor de prijs van mijn reisbijstandsverzekering de families nu moeten gaan afscheid nemen van hun verongelukte zoon bij een autowrak op één of ander depannageterrein, zodat ik sneller op mijn werk kan geraken.)

Bovendien wordt compleet voorbij gegaan aan het feit dat het merendeel van de wachtenden die 6% sowieso toch vol maakt met respectievelijk de krant lezen, telefoneren – gewoonlijk niet handsfree – met de vrouw des huizes of de secretaresse, het aanbrengen van mascara, een elektrische scheerbeurt, of simpelweg – en het meest van al – uit z’n neus eten. Om nog maar te zwijgen van het feit dat de file die zich als een slak aan het ongeval voorbij trekt, maar wat graag op de rem gaat staan, zelfs als ze er al voorbij zijn, om toch maar goed te kunnen zien wat er gebeurd is, en vervolgens wat later op het werk alle juicy details tegen de collega’s te gaan vertellen in de nabijheid van het koffieapparaat, waarbij zonder twijfel meer dan 6% van hun werktijd weer vervliedt.

Het lijkt mij erop dat Touring, nu het Kadhafi-regime in Libië voorbij is, er op het vlak van de Belgische regeringsvorming nog niet veel gebeurt, het wachten is op de eerste schooldag voor weer maar eens dezelfde berichtgeving, en we dus als het ware even een nieuws-luwe periode beleven, een uitgelezen moment heeft gekozen om dit controversiële bericht de wereld in te sturen, en zo de aandacht van heel België maar weer eens heeft gekregen, en met meer succes dan de voorbije maanden. Wie daaraan twijfelt, gooit best “Touring” maar eens in de zoekmachine om te kijken naar de frequentie van hun media-interventies van de voorbije maanden. De communicatiemanager van Touring weet heel goed wat hij doet; negatieve aandacht is ook aandacht, en zelfs meer en beter. De leerkrachten die morgen aan de slag gaan, zijn gewaarschuwd.

Let's go on a trip

2011-08-27T00:17:00.001+02:00

Na een korte zomer-werkvakantie van enkele dagen – voor schilderwerken die vorig jaar onafgewerkt bleven omwille van, inderdaad, de voortdurende regen in augustus – was het terug even acclimatiseren in de sleur van alledag. Terug wennen aan de trein, die ook leeg en in volle zomer niet alleen te laat komt, maar op respectievelijk 10 en 5 kilometer van Brussel-Noord om onduidelijke redenen twee keer 5 minuten stilstaat zonder enige aanwijsbare reden, en uiteraard zonder enige verklaring aan de reizigers; aan de grootogige blikken van ongeloof bij je collega’s omdat ze je ironische opmerkingen nog steeds niet snappen en naar verklaringen zoeken; de ingehouden neiging om je baas eens een goeie slap on the back te geven en hem voor te stellen samen eens een stevige pint te gaan drinken. Al moet ik toegeven dat dit laatste, al of niet ingehouden, bijzonder weinig voorkomt.

Maar de tijdelijke improvisatorische werkonderbreking zat dan ook tot de nok gevuld. Vooreerst waren er de onvermijdelijke schilderwerken, voor ons zo prioritair als de splitsing van BHV voor Vlaamse politici: er zijn belangrijker dingen, maar op dit ogenblik is ons kleine universum het centrum van het heelal, waarvoor alles moet wijken. En ook nu was het weer kantje-boordje; de laatste borstelstreek was net gegeven, of de hemelsluizen zetten zich alweer open. Het was op bepaalde ogenblikken een beetje kunst- en vliegwerk, maar het kon toch tot een goed einde worden gebracht, zodat ook nu de ramen en deuren achteraan het huis terug representabel zijn.

Uit puur contentement trakteerden we onszelf op een bezoek aan de Koekestad en het veelgeprezen MAS. De verkeers- en parkeerproblemen indachtig, leek het mij geen slecht idee om maar meteen één van de fameuze B-dagtrips aan te kopen van ons vaderlands rollend materieel; dat zou ons meer tijd kosten, maar de prijs en de inspanning van de hele rij- en parkeeractie zou uiteindelijk hetzelfde zijn. En de trein is tenslotte altijd een beetje reizen! De Puurse spoorbeambte krabde zich aanvankelijk in het schaarse haar, maar kon uiteindelijk de map met procedurele instructies opdissen om ons computermatig van de gevraagde tickets te voorzien, toch mits enig wenkbrauwgefrons, al was het ons niet duidelijk dat dat was omwille van de moeilijkheidsgraad van de instructies, dan wel de verwondering om de aankoop van een B-dagtrip in Puurs op de middag op een dikke 20 kilometer van ’t Stad.

De treinrit verliep overigens zonder noemenswaardig oponthoud, wat met de Maatschappij niet altijd het geval is. De daaropvolgende bus dat aan het ticket verbonden was lieten we links liggen, en we trokken te voet door de oude stad, die nu voor het eerst in de week lag te blinken in de zon. Een snelle broodjeslunch in één van de etablissementen die rond het MAS als paddestoelen uit de grond rijzen, daar waar je vroeger alleen maar terechtkon voor namaak-Lacostepolo’s of andere dingen die van één of andere boot waren gevallen, was qua kwaliteit het vermelden echt niet waard, en daarna staken we over naar ’t Eilandje.

Het MAS doet menig Antwerpse borst zwellen van trots – iets wat in ’t Stad nu wel vaker gebeurt, en ook wel voor ’t minste geringste – maar het is dan ook een prachtig gebouw. De zichten van achter het gegolfde glas worden beter bij elke verdieping, vooral bij mooi weer, en vanop het dak kan je dan tot aan de Sint-Romboutstoren in Mechelen kijken. De museumcollectie zelf is vatbaar voor discussie. Vooreerst is ze enorm, en als je 2 uur voor sluitingstijd binnengaat zoals wij, en denkt dat je daarmee ruim de tijd hebt om alles rustig te bekijken, dan krijg je aan de ticketbalie een zorgelijke blik met het advies om zo vlug mogelijk aan de tentoonstelling te beginnen, en het panoramadak pas daarna te bekijken, omdat dat – overigens gratis – tot middernacht openblijft. Daarnaast is de samenstelling van de verschillende collecties, of de reden daarvoor, niet altijd duidelijk. Zonder gids lijkt het alleen maar wat het ook daadwerkelijk is: een groepering van artefacten uit verschillende musea. Al bij al vond ik dat het “depot”, dat als doorkijkmuseum is ingericht, nog één van de leukste delen is. Uiteraard naast de vroegere maritieme collectie van het Steen, maar dan omdat daar één van mijn vroegste herinneringen aan verbonden is: in het Steen heb ik, gezeten op de knie van een oude suppoost tussen alle scheepsmodellen, voor de eerste keer door de goede man het verhaal van Antigoon en Brabo verteld gekregen.

Wat vooral een gemiste kans is, is dat, na alle grootse aankondigingen, het MAS evenzeer ten prooi valt aan de Vlaamse bureaucratie en enkel maar open is tijdens de “kantooruren” van 10 tot 17 uur, terwijl dergelijke musea in steden als bijvoorbeeld New York langere openingstijden en soms zelfs wekelijkse nocturnes aanbieden aan de bezoekers. Maar ja, New York, dat is natuurlijk ’t Stad niet...

Drop Drop Drop (Let the rain fall down)

2011-08-08T22:56:00.002+02:00

De zomermaanden thuis doorbrengen is geen ramp; in plaats van tijd te verknoeien met op de trein te wachten, kan je bijvoorbeeld eens op een normale manier met de auto naar het werk rijden, en na een uitgebreid en relax ontbijt sta je ’s morgens op een half uurtje in Brussel. Normaliter gaan die zomermaanden dan ook gepaard met gezellige avonden op zonovergoten terrasjes, bloedhete nachten met zonnige spijs en drank, feestelijke evenementen op pleintjes, begeleid door het onverdroten gezang van de cri-cri en een sporadisch bezoek van een ritselende egel.

Puurs doet al een paar jaar moeite om voor de thuisblijvers de zomer in haar deelgemeenten te brengen met de gratis optredens van “’t Zomert in Puurs”. De enige “flaw” in het plan is dat het dit jaar helemaal niet zomert in Puurs. Zaterdag ondernam ik een poging om mee te gaan zomeren in het centrum van Breendonk, ofte Breendonk-dorp, alleen al omdat Sofie & So Four er zouden optreden. Sofie, de Aretha Franklin van de Lage Landen, die om redenen die mij totaal ontgaan na haar vroege solo-carrière en het Trinity-tijdperk nooit echt meer bij het grote publiek is doorgebroken, is altijd een omweg waard, en dus al zeker als ze gratis in mijn achtertuin komt zingen.

In een zeldzame poging om nog eens de elementen te trotseren, trok ik op mijn Hollandse omafiets richting Breendonk, ook al omdat ik vermoedde dat de massa in grote drommen zou komen opdagen en er wellicht geen parkeerplaats te vinden zou zijn; Breendonk was tenslotte maar een kwartiertje verwijderd. Zowat vijf minuten daarvoor had het nog een enorme drache gedaan die nog niet helemaal uitgedruppeld was. Omdat ik wel beschik over een donkere cape, maar dat iets is waar ik al sinds mijn jeugd een hekel aan heb – u weet wel: de kap die om de haverklap over je neus zakt omdat ze te groot is, waardoor het water over je neus loopt en je gezicht begint te jeuken; het zweet dat geen weg op kan en heel je bovenplunje doornat maakt en voorziet van een muffe geur, terwijl je jeans helemaal doorweekt geraakt van de regen die in straaltjes over je dijen loopt, omdat dat soort capes om één of andere reden nooit lang genoeg is om het water af te leiden naar lagere regionen, maar onvermijdelijk altijd tot boven je knieën kruipt, zodat je aan het eind van de rit toch zo helemaal doornat bent dat de hele oefening van het aantrekken van de cape en de bijhorende imagoschade compleet nutteloos was – besloot ik om, geheel in overtreding met het huidige verkeersreglement (althans toch volgens de Leuvense politie) mij naar Breendonk te begeven met één hand aan het stuur en één hand aan een paraplu die mij wel droog moest houden.

Gevaar voor mijzelf of andere weggebruikers was er niet, want het fietspad was breed genoeg en duidelijk alleen in gebruik door mijzelf, die naast de elementen ook de meelevende blikken vanuit de passerende auto’s moest trotseren. De paraplu hield mij enigszins droog, al was het niet zonder enige moeite, want in de windvlagen die me om de oren vlogen deed hij eveneens ongewenst dienst als zeil, waardoor ik over het fietspad zwalpte als een zatte Zwitser. En dan moest ik nog aan de eerste pint beginnen.

De straat in Breendonk die gewoonlijk volloopt met auto’s als er in de brouwerij een scheet wordt gelaten die het vermelden waard is, was nu onwaarschijnlijk leeg. Geen dichte drommen, grote massa’s of volkstoelopen. Waar normaal de unie van het stalen ros samentroept, was nu één grote leegte, zodat ik mijn fiets alleen moest stallen; de vriendin waarmee ik afgesproken had, kwam daarop in pure Once upon a Time in the West-stijl door de lege straten toegestapt. Het podium was nog leeg; de omliggende kraampjes – zonder twijfel bedoeld om het gratis concert te bekostigen – waren bemand met bibberende medemensen die mistroostig door het regengordijn stonden te staren. Wij gingen ons even opwarmen op het enige terras dat het dorp op dat moment telde – gelukkig helemaal overdekt – dat van “De Vetten Os”. Toen de eerste tonen van Sofie zich aankondigden, kwamen her en der wat levende wezens het voorplein van de kerk opgestrompeld, als een uitgeregende versie van de Night of the Living Dead.

Sofie & So Four gaven ondanks de aanhoudende regen het beste van zichzelf, en even leek het of die toegaf aan de sirenezang van Sofie. Uiteraard "I Love You", wat Bacharach-nummers, songs uit de Trinity-periode (Double-o-two, three-four-five, seven-o-nine, that’s my number!), aangevuld met jazznummers, songs van The Supremes en haar eigen recentere werk, kregen het schaarse publiek wel aan de waggel, maar konden de regen niet weghouden. Toen ze uiteindelijk na zowaar drie bisnummers uiteindelijk toch afscheid nam, stond het publiek al terug in een druilerige regen.

Terug op het terras, zaten we de komst van Mojo af te wachten, maar noch de regen, noch de temperatuur werkten mee, en aangezien we langs het terras steeds meer volk zagen afdruipen, besloten we het volgende spektakel maar vanop De Vetten Os te volgen. Mojo zette in met enkele zeer bekende en recente covers (The Noisettes, Black Eyed Peas, Kings of Leon), maar bleken het na een korte act zonder bisnummers voor bekeken te houden, wat er wellicht op wees dat het geheel zo goed als uitgeregend was. Toen nagenoeg heel Breendonk was ingeslapen, trapte ik door nacht en ontij, met nog een stevige tegenwind, terug richting Hof ter Bollen, op een compleet verlaten weg. Mijn zomerse nachtelijke fietstochten hebben er al lichtelijk anders uitgezien.

Junge komm bald wieder

2011-08-03T22:44:00.001+02:00

Voor ons geen chassé croisé des juilletistes et aoutiens tijdens het afgelopen weekend; zelfs voorlopig nog geen vakantie tout court. Omdat bibi haar vierde decennium tot een goed einde bracht, profiteerden we van een speciale aanbieding om er even uit te trekken naar een regio die tamelijk te lijden heeft onder de goedkope reizen naar het zuiden, de low-cost carriers en de globalisering van deze wereld, en konden dus genieten van een rustige rit richting Eifel en Moezel.

We hadden een kamer geboekt in hotel Quellenhof in Bad Bertrich, dat gunstig gelegen is tussen de Vulkaneifel en de Moezel om het beste van twee werelden te bieden. Daar waar deze uitstap voor de generatie van onze ouders nog een volwaardige vakantiebestemming was, vindt iedereen het vandaag vanzelfsprekender om enkele uren op een vlucht te zitten dan een korte autrit te maken voor een weekendje weg. Ze doen er nochtans hun best; Bad Bertrich heeft hypermoderne en poepsjieke thermen aangelegd, die letterlijk achter de hoek van ons hotel waren gelegen, en waartoe de toegang in onze boekingsprijs was begrepen. Het stadje zelf, dat uit 2 delen bestaat (“Ost” en “West”, zonder muur of bijbedoelingen), die verspreid zijn over een keteldal en met de wagen alleen via tunnel bereikbaar zijn, lag er tamelijk verlaten bij, maar daar zat het fantastische zomerweer van de maand juli wellicht voor veel tussen. Er zijn genoeg verblijfsgelegenheden voor verschillende beurzen, waaraan al dan niet verschillende eetgelegenheden gekoppeld zijn, en allemaal bieden ze naast de gemeenschappelijke thermen zelf ook nog één of andere vorm van wellness aan; aan Gemütlichkeit geen gebrek!

Na een ochtendlijke trip in de thermen van respectievelijk 32° en 36° (waar ook allerlei massages en andere -verwennerij verkrijgbaar is), konden we profiteren van een schaars moment op een terras, waar we een basis legden van Reibekuchen met gerookte zalm,

om daarna al wandelend de buurt te verkennen. Het plaatselijke toeristenbureau bleek vreemd genoeg gesloten (op een zaterdag, in de zomervakantie), en hoewel er verschillende wandelingen in de buurt vertrokken, wisten we niet goed waar te beginnen, en trokken we dan maar naar de meest voor de hand liggende: de wandeling nr. 7, die ons even uit de vulkaankrater en verder rond het halve dal bracht.

Van regen bleven we gespaard, maar de wandeling ging sowieso helemaal door de bossen, af en toe in het gezelschap van andere passanten.

Bij sommige zichten zou je zelfs gedacht hebben dat je ergens anders was.

Het weekend stond voor Bad Bertrich zelf in het kader van het jaarlijkse Kurparkfestival. De commentaren van vorig jaar waren veelbelovend; dit jaar speelde het weer parten, en het mooi opgemaakte park bleef verstoken van bezoekers, op enkele moedige en gedetermineerde vakantiegangers na. Ik moet eerlijk toegeven dat ook wij liever in het gezelschap van een rode Dornfelder en enkele Underbergs (voor de intimi: een “Magestimmerke”) in het hotel bleven, en het vuurwerk met een half oog vanop ons balkon bekeken.

Na een stevig ontbijt verlieten we het hotel op zondagochtend richting Moezel, die op slechts een half uurtje rijden lag. Keuze genoeg aan wijnproeverijen en –festivals langs de de oever richting Cochem, maar voor ons iets te vroeg om alweer aan proeven te beginnen, en de dag was ook alweer iets te kil ingezet om constant de bloemetjes buiten te zetten. Dan maar een Moezel-site seeing tour tot we in Cochem waren, waar niet alleen meer bedrijvigheid was, maar bij tussenpozen ook een flauw zonnetje door de wolken kwam piepen. Mijn laatste bezoek aan Cochem dateerde van meer dan 20 jaar geleden, en ik mocht opgelucht vaststellen dat de hoedjes-met-pluim-en-wandelstok ondertussen achterwege werden gelaten, evenals de bij-elkaar-passende-blinkende-trainingspakken van in die tijd. Cochem is geëvolueerd tot een moderne toeristische stad, met meer activiteiten dan alleen maar wijn proeven en toeristische gadgets kopen, en bijzonder populair bij motards. Na een Strammer Max en een hartverwarmend Pfifferlingsoepje gingen we voor de obligate boottocht op de Moezel, schijnbaar toch nog altijd een succesverhaal in de steden langs het water, zowel bij toeristen als autochtonen. (Vreemd genoeg ben ik zelf nog nooit vrijwillig op een Flandria gestapt in Antwerpen, laat staan op een Mozart in Willebroek.)

Ook de Burg kwam aan de beurt, waar je na een stevige tocht naar boven een mooi uitzicht hebt op de omringende buurt en de wijnvelden, om vervolgens een rondleiding te krijgen in het kasteel (dat weliswaar pas in de 19de eeuw weer uit zijn ruïne verrezen is tot de huidige opstelling). Voor de liefhebbers zijn er ook spookrondleidingen voor kinderen, een valkerij naast het kasteel, en de gelegenheid tot middeleeuwse “riddermalen”. (Tijdens het komend weekend – 6 & 7 augustus – zijn het trouwens “Burgfeste”: een tip voor wie iets origineels zoekt om te doen met de kinderen.)

Met de laatste verfrissing achter de rug zat de dag er voor ons op, en begaven we ons terug in de richting van ons stalen ros om op de terugweg niet terecht te komen in de restanten van de chassé croisé op de E40 (al bleek dat nogal mee te vallen), in de wetenschap dat er nog heel wat meer te doen valt in de buurt. We’ll take a raincheck... (Of is dat in de huidige omstandigheden een nogal ongelukkige uitdrukking?)

Ik wil deze nacht in de straten verdwalen

2011-07-25T22:58:00.000+02:00

De Gentse Feesten zitten erop; het kwakkelende herfstweer met sporadische sprankeltjes zon duurt echter onverdroten voort. Wij mochten toch ons graantje meepikken van de stropkeskermis, en vertrokken donderdag naar het westen, terwijl Albert zich opmaakte om zonder twijfel zeer tegen zijn zin die andere stoet te gaan aanschouwen in Brussel. Het frequente geflits op de E17 daar gelaten (dat gelukkig voor een ongeduldige motorfiets bleek te zijn), is parkeren aan Flanders Expo zonder twijfel altijd de gemakkelijkste en voordeligste optie, en ook nu konden we onze oude Saab daar snel kwijt, om vervolgens op een moderne tram richting Korenmarkt te worden gereden, tegen een bedrag waarvoor je nog geen Klokke Roeland achterover kan slaan.

Uiteraard gewapend met een gigantische paraplu, die mijn enigszins morrende eega mocht meeslepen, maar die echter tijdens het verdere verloop van de dag zeker zijn diensten zou bewijzen (zowel de paraplu als de eega), begonnen we aan onze tour of duty. De berichten van eerder in de week waren niet echt bemoedigend; naar verluidt was de opkomst zeer laag omwille van het slechte weer, en waren de inkomsten voor de plaatselijke horeca navenant. Anderzijds was dat voor ons een uitgelezen reden om nog eens naar de Feesten te gaan, kwestie van weer niet in één of andere zweterige bottleneck te komen vast te zitten ter hoogte van de Kortemunt of de Graslei. Het was nog vrij rustig zo vlak voor het middaguur, omdat de stroppen wellicht hun roes nog lagen uit te slapen van de vorige nachtelijke uitspattingen, maar ook omdat bleek dat de meeste attracties pas net na de middag zouden aanvatten. Een wandeltocht langs de voornaamste trekpleisters bood een overzicht van wat er zoal te zien en te doen zou zijn. Uiteraard zijn de Gentse Feesten vooral voor de Gentenaars zelf, en zijn de beste attracties die waar je niet direct inkijk of overzicht op hebt, omdat ze zich vooral in de plaatselijke wijken afspelen, maar met wat geluk bots je af en toe ook wel eens op een toevalstreffer die wat leuks te bieden heeft. Zoals bijvoorbeeld de Portugese Marionetas, die in een straatje van het Patershol een proevertje weergaf in afwachting van het Internationale Puppetbuskerfestival dat er in de namiddag zou plaatsvinden,

of het ad hoc jazzoptreden waarop we bij Het Waterhuis aan de Bierkant werden getrakteerd bij pot en pint, of de verschillende straattheaters die her en der het weer trotseerden. Om nog maar te zwijgen van de bruin(grap)jassen van Voorpost, die met wat plof- en rookattracties en mits een minuscule pamfletconfetti vanop het Gravensteen België nog eens lieten barsten, iets waar, zoals u kan zien op bijgaande foto, verder geen (Waalse) haan naar kraaide, en ook de Gentenaar zijn Feesten niet voor liet staan.

Tot dusver was er nog geen vuiltje aan de lucht, en de zon bood zelfs nog wat warmte ook, toch lieten we het Romantic Paddling op de Leie maar liever aan anderen over, en misschien maar best ook, gezien de getuigenis van Luc Perceval dit weekend in De Standaard. Marokkaanse thee met bijhorend gebak ging er dan weer wel in op de plaatselijke internationale markt nabij Sint-Michiels, al werden we wel een beetje uit de markt gedrukt door de tamelijk jonge potentiële waterpijprokers die het terras overspoelden voor wat eigenlijk de hoofdbezigheid van het kraam bleek te zijn.

Om de innerlijke mens te versterken is er anders meer dan genoeg keuze op de Gentse Feesten; af en toe lijkt het of de randanimatie enkel maar schransondersteunend is. Smoutebollen op de kermis van de Vrijdagmarkt; een sappige “Spitburger” met vers gegrilde beenham, of tal van exotisch getinte schotels her en der. Maar terwijl het normaal op de Feesten aan al deze kramen drummen en aanschuiven is, was het nu voor de tentloze voedselkramen maar een koud kieken; sommige terrassen hadden zowaar warmtestralers nodig om de klandizie staande of zittende te houden.

Toen onze eerste toer rond Gent erop zat – waarbij we de apotheose van die in Frankrijk even hadden kunnen volgen van onder een paraplu bij een Telenetstand – kregen we een volwaardige drache nationale in de nabijheid van de Polé Polé-bars aan de Graslei, waar we konden gaan schuilen terwijl een daiquiri voor het zomerse gevoel zorgde, en tussen de druppels door ook de sound van Campina Reggae aan de overkant van het water.

De hemelsluizen waren dan toch definitief opengezet, en daar leek in eerste instantie geen verandering in te komen. Op zoek dan maar naar een plaats die warm en droog was, en die niet overspoeld was door halfverzopen drenkelingen; die vonden we bij het Japans restaurant Amatsu aan de Hoogpoort. Zomaar bij een onbekend Japans restaurant binnengaan zonder verdere referenties doen we in principe nooit, maar verschillende stickers van Guide du Routard en Michelin 2011 op de ruiten waren op zich toch ook al een goede referentie. Wij gingen voor het sushimenu, dat naast een stevige portie sushi nog verschillende andere proevers bood, en zelfs werd voorafgegaan door een wachtbordje wegens de plotse toeloop van drenkelingen. Het ergste gedeelte van de avond – van achter de ramen gezien – bleef op die manier voor ons droog en warm, en terug op Sint-Jacobs konden we nog een stukje Yevgueni meepikken. Het podium van Sint-Baafs kon ons minder bekoren, daarom bleven we in de buurt van Sint-Jacobs, met een uitstapje naar het Baudelopark, waar de Spiegeltent begrijpelijkerwijze vol bleef lopen tussen twee optredens door, terwijl de (open) dansvloer van het Boombal maar half gevuld bleef, al was de muziek van Les Boîtes & Combo zeker zomers genoeg.

Terug op Sint-Jacobs, wat uiteindelijk altijd het epicentrum van de Feesten zal blijven, vonden we de Balkanmuziek van Lodos iets te etnisch, en besloten het dan ook voor bekeken te houden; het was uiteindelijk wel een goedgevulde dag geweest. Binnensmonds gevloek toen bleek dat tram 1 door een technisch defect niet kon rijden, en we door het Lijnpersoneel te voet naar het Zuid werden gestuurd, om aan de bibliotheek een vervangende bus naar Flanders Expo te nemen. Maar de teleurstelling was van korte duur, toen bleek dat onderweg op het François Laurentplein Hubert Damen ondertussen het beste van zichzelf gaf in zijn liedjestoernee “Als de dood voor het leven”, terwijl mensen al een half jaar geld geven om hem bezig te zien in culturele centra, en hij op het Laurentplein niet alleen gratis optrad, maar het door de koelte van de avond dan ook nog niet eens een probleem vormde om een zitplaats te vinden aan de lange tafels, terwijl Damen hielp om het plein te laten wegdromen naar een willekeurig Parijs terras. Na een laatste nachtmutsje moesten we helaas naar onze vervangbus, kwestie van niet tot twee uur vast te zitten in de Gentse straten, “moe maar voldaan”, zoals dat dan heet. Regen op de Gentse feesten? Het heeft zo zijn voordelen...

Always take the weather with you

2011-07-18T14:41:00.001+02:00

Wellicht herinnert iedereen zich nog de fantastische prognoses van Positive Weather Solutions (What’s in a name?) van eind maart 2010, waarbij de “heetste zomer ooit” werd vooropgesteld. Alle warmterecords zouden sneuvelen; de long hot summer van 1976 zou in ieders herinnering vervangen worden door die van 2010, en aldus bij mogelijke toekomstige Alzheimer ons enige heldere beeld worden voor de rest van onze dagen. Helaas pindakaas, al in de laatste week van juli vorige zomer zag het er belabberd uit, en wij waren maar wat blij om het begin van augustus in het zuiden door te brengen, waar het overigens tot dan toe ook niet zo bijster fantastisch was geweest, om twee weken later op terugweg bij onze laatste stop in Orléans alweer in druilerig herfstweer terecht te komen.

Ook dit jaar werden prognoses gedaan door diverse instanties, al werd “heetste” dan wel vervangen door een gewoon “hete” zomer. Er werden alweer overeenkomsten gespot met 1976, en de waterzakjes om de bevolking te bevoorraden werden alvast klaargelegd. De euforie van het bijzonder warme en droge voorjaar zal er wel voor iets tussengezeten hebben. Met 13,5° op de thermometer vanmorgen is vooralsnog echter niet veel te merken van een hete zomer, en de waterzakjes hebben tot dusver alleen in Bierbeek dienst gedaan (“Duif is dood meneer”). Wat wel enigszins verontrustend is, is dat volgens deze prognoses – als er een fractie van waarheid inzit – augustus nóg slechter moet worden dan juli. Laat ons hopen dat ze ook dit jaar de bal ferm misslaan.

Overigens is het met weermannen net als met economisten: iedereen vindt belangrijk en kijkt uit naar wat je te zeggen hebt, en als achteraf blijkt dat het een hele hoop hooha en mumbo-jumbo was, is er geen haan meer die er nog naar kraait. Doch dit terzijde.

Wat doet een mens dan, als er barbecues gepland staan? De barbecue vervangen door iets dat in eerste instantie praktischer lijkt als het regent; wat tapas en een paëlla bijvoorbeeld, die je op een gasvuurtje buiten onder een parasol kan klaarmaken, terwijl het gezelschap lekker warm binnenzit. Ware het niet dat de rukwinden je ertoe nopen tegelijkertijd je vuurtje, de pan én de parasol in ’t oog te houden, binst je erover dient te waken dat het geheel niet overpruttelt óf aanbrandt, of dat de minuscule mosseltjes uit de vorige blog – die als “supermosselen” de horeca worden ingestuurd – niet de pan uitswingen. En af en toe een blik te werpen op de boom naast je, die in dit hondenweer gewoonweg “barst!” zei en de daad bij het woord voegde, waardoor de halve kruin nu vervaarlijk richting keukenraam staat te zwaaien, en een emergency snoeibeurt zich opdringt.

Zal het beter worden? Volgens de verste prognoses van Accuweather alvast niet. Maar gelukkig zijn we noch van weermannen, noch van economisten afhankelijk om het mooie weer te maken; dat doen we zelf wel.

Cockles and mussels, alive, alive, oh!

2011-07-14T15:12:00.001+02:00

Voorlopig geen pruimentijd in de media, want er beweegt nog altijd één en ander op het nieuwsvlak, en de kranten staan er vol van, want de situatie is ernstig: DE MOSSELEN ZIJN TE KLEIN!!

En bovendien nog te duur ook! Gezien het zomerreces, en ook wel omdat er niet echt een volwaardige regering is, kan er geen parlementaire onderzoekscommissie worden samengesteld om dit tot op de schelp uit te spitten, maar de toestand wordt zeker van nabij gevolgd, omdat dit, aangezien sommige partijen grote porties frieten en dito burgers gewend zijn, en al zeker niet te paaien zijn met borrelnootjes, niet anders kan leiden dan tot een bijkomende politieke crisis.

Bovendien is de toestand zeer ernstig, omdat de echte kern van het probleem elders ligt. Denk hier immers maar eens over na, beste lezer...:

Waar komen de mosselen vandaan?
Wie weigert de geratificeerde verdragen met betrekking tot de Hedwigepolder (Hedwizjepolder) ten uitvoer te brengen?
Wie zorgde voor een rel omdat de taal van onze culinaire meesters onverstaanbaar zou zijn, en het kookboek van de grote Jeroen Meeus zou dienen te worden “hertaald” naar het Noord-Nederlands?
Waar hangt de depressie die er momenteel voor zorgt dat ons land onder een nat winters wolkendek hangt waar menige herfstmaand jaloers op zou zijn?

... Inderdaad!

’t Is niet voor ’t één of ’t ander, maar het kan niet anders dan dat dit de laatste weken onopgemerkt blijft. Het komt mij voor dat de politieke dreiging voor Vlaanderen vanuit een heel andere hoek komt, wel met name uit de Hoek van Holland. De prioriteiten op de politieke agenda dienen maar eens dringend te worden bijgesteld! De Stomme van Portici wordt om begrijpelijke redenen al sinds 1830 niet meer opgevoerd boven de Moerdijk, maar nog steeds wordt via allerlei onderhuidse prikacties de rancune voelbaar gemaakt. En nu wordt er dus geprobeerd om de Belgen, midden in de moeilijke periode die het land doormaakt, te raken in het diepste van hun hart: hun maag!

Tijd voor de ware staatsman in elke politieke partij om op te staan, om de neuzen in dezelfde richting te krijgen, de puntjes op de i te zetten en paal en perk te stellen aan deze onaanvaardbare praktijken! Misschien moeten we de Muscles from Brussels maar eens inschakelen. Dat zal nogal een Dash geven...

Still crazy after all these years

2011-07-06T22:06:00.001+02:00

Terwijl de helft van België gisteren vooral mede dankzij de Vlaamse media in de ban was van de purperen hype, was voor ons de hemel op aarde voor die avond Vorst Nationaal, om een Historische Grootheid te gaan aanschouwen: Paul Simon, 70 jaar jong en al actief in de muziek toen er van ons in de verste verte nog geen sprake was, zou langskomen in Brussel naar aanleiding van zijn zoveelste nieuwe CD “So beautiful or so what”.

Nu is Vorst niet bepaald mijn favoriete zaal (slechte zitjes en dito geluid, weinig parkeerplaatsen), en was het eerst weer een gedoe met Sherpa om aan de kaarten te geraken: ruim op voorhand betaald met extra vergoeding om de kaarten thuis te zenden, nu eens zouden de kaarten worden opgestuurd, dan weer zouden de kaarten aan de ingang worden gelegd en je moest zelf maar de nodige moeite doen om te zien hoe je die verzendingskosten weer kan recupereren (waar zijn die politici als je ze nodig hebt om eens iets te doen aan de monopoliepositie van al die ticketing-agentschappen?). Maar dat mocht de pret niet bederven; we waren ruim op tijd vertrokken, hadden vrij vlot een parkeerplaatsje gevonden en er stond niet eens een rij aan de kassa om de kaarten op te halen, terwijl we door de openstaande deuren “onzen Al” al konden horen warmlopen.

Uiteraard werden we eerst nog eens driedubbel in ‘t zak gezet toen we nog moesten eten en de keuzemogelijkheid werd beperkt tot overpriced junkfood en miniatuurdrankjes aan volle prijzen op de terrassen van de stalletjes rond de Vorstelijke zaal; sommige mensen bestelden pizza’s en drankjes die zelfs nooit kwamen, terwijl bij de gelegenheidsobers de stoom stilaan uit de oren kwam. But I guess it comes with the territory.

De hele omgeving kleurde ondertussen lichtgrijs, en onze aanwezigheid scheen, samen met verschillende andere nog snottere neuzen, de gemiddelde leeftijd enigszins omlaag te halen. Eén en ander was anders wel in het voordeel van de orde en de deftigheid waarmee alles verliep; geen gedrum, geen zat gebrul of gelal, maar her en der dametjes die de (huidige) pensioenleeftijd naderden en kirrend uitkeken naar de man met het zoetgevooisde stemgeluid voor wie ze al die jaren stiekem toch een boon hadden gehad, omdat hun eigen bedgenoot nu eenmaal gespeend was van romantische lyriek, en vooral geen gitaar kon spelen.

En dan was het aan de kleine grote man. De liedjes volgden elkaar op aan een ritmisch tempo, liepen in elkaar over en hij was bijzonder karig met bindteksten, maar dat had wellicht te maken met de stemproblemen waarmee hij te kampen had (zo bleek achteraf, want veel hebben we daar niet van gemerkt). Uiteraard kwam er wel wat aan bod uit “Graceland”, wat zonder twijfel één van zijn beste platen is en destijds in ’86 dé hype van het moment was, al werd er ook veel geput uit de nieuwe CD die zeker ook de moeite is, zij het dan niet zo toegankelijk voor een groot publiek. Daarnaast kon hij uiteraard vissen uit een heel grote vijver om het publiek tevreden te houden; een publiek dat overigens heel nederig was en tijdens de (zowel eigen als gecoverde) songs bijzonder stilletjes, op wat neuriën na. Je krijgt dan ook niet elke dag zo’n legende voor je neus. Bij één van de solo-extraatjes zong hij alleen “Sound of Silence” uit zijn duoperiode met Garfunkel, en in plaats van luidkeels mee te brullen (wat her en der op de tribunes wel een beetje gebeurde), bleef het publiek op de centrale parterre eerder ingetogen stil, zodat het even iets had van een kleinschalig concert (wat het eigenlijk ook beter was geweest, om de kwaliteit van het geluid nog meer ten goede te laten komen, want de bassen botsten in Vorst weer alle richtingen uit). In het geheel werden we regelmatig getrakteerd op alle blues-, gospel- en Afrikaanse ritmes die de man voor al zijn verschillende platen in de loop der tijden heeft aangesproken, en werd het dus een bijzonder swingende toestand.

Sound of Silence:

Grote verrassing: cover van "Here comes the sun" van George Harrison:

Spijt was er ook, bij mij uiteraard dan vooral omdat ik zo lang had gewacht, tot na mijn vakantie, om de tickets te bestellen, terwijl ik al maanden van het concert afwist, want uiteraard was er op de eerste rijen van de parterre heel wat meer manoeuvreerruimte om een paar danspasjes te placeren, terwijl wij in de tribunes in een immense hitte geprangd zaten tussen een paar onwelriekende baardapen die zich sinds het verschijnen van Simons vorige plaat (of misschien wel sinds de jaren ’60) blijkbaar in tussentijd niet meer gewassen hadden. Vanzelfsprekend was er ook wel wat afgunst van dat tweetal dames op de eerste rij, van wie de ene de grote Al bedacht met een grote ruiker zonnebloemen, terwijl de andere, in weerwil van de alom aanwezige stoere securitybinken, haar moed bijeenraapte om een handje te schudden met de man, hem bedankend voor het fantastische concert.

Diamonds on the soles of her shoes:

Hoewel het vermoedelijk in de vooropgestelde playlist van die avond zal gezeten hebben, kregen wij het gevoel dat de man, spontaan en ongedwongen, speciaal voor ons, nog drie keer terugkwam voor wat bisjes. Het leek wel of niemand er genoeg van kon krijgen, en voor ons had hij nog wel een paar uur mogen doorgaan om ál zijn nummers te spelen, voor ons part tot zeer Late in the evening! Eigenlijk, eigenlijk hadden we hem gewoon in een glazen potje willen steken om mee naar huis te nemen en bij ons op de kast te zetten, om te bewaren voor het nageslacht. Ach, legendes, ze zijn nu eenmaal indrukwekkend...

Neighbours...

2011-07-04T23:26:00.001+02:00

Zomerse avondwandeling langs de bedrijvige buren...

Het winterlandschap is al in volle voorbereiding...

Liezele sunset

De Koortskapel

Er zitten een paar hazen tussen...

La donna e mobile

2011-07-03T22:11:00.000+02:00

Minister Crevits heeft het licht gezien. Zowat 50 jaar na de rest van West-Europa is bij iemand in haar kabinet een lichtje opgegaan en werd beslist dat het misschien toch niet zo heel erg nodig is om van zeven tot zeven het licht te laten branden op snelwegen waar om middernacht gemiddeld één auto per drie uur passeert. Het zal zeer tegen de zin zijn van de Marsmannetjes, wier microbiologische studie van ons eigenaardig landje nu in het gedrang komt, maar: het Hol van Pluto zal weldra niet meer verlicht zijn ’s nachts! Tenzij het regent, of er een ongeval is, of het toch te donker blijkt, ...

Kortom, de eerste roker die zijn sigaretje opsteekt achter het stuur omdat hij de hele avond in het café niet heeft mogen roken, en daardoor in volle duisternis tegen één van de vele lantaarnpalen rijdt die dan enkel nog als sierstukken langs de weg zullen staan, zal ervoor zorgen dat luttele maanden na het invoeren van deze revolutionaire regel, ons land zo rond middernacht weer zal baden in het licht, en het rookverbod in de café’s wordt opgeheven. Desnoods met de hulp van het Vlaams Belang, want met de principes van de Vlaamse politici weet je maar nooit tegenwoordig.

In tussentijd kan het geld dat wordt uitgespaard aan stroomuitgaven misschien worden aangewend om de Drie CEO’s van de NMBS een hogere bonus te geven, want aan de manier waarop de Spoorwegen worden geleid lijkt het mij dat deze mensen wel een extra financiële motivatie kunnen gebruiken.

Vreemde vogels

2011-06-23T23:17:00.001+02:00

Sinds de strenge winters die we de laatste twee jaar hebben gekend, lijken we in de bossen rondom ons steeds meer vreemde vogels te horen, die met name ’s nachts erg actief zijn. Louter op basis van de geluiden is het voor sommige exemplaren moeilijk uit te maken met welke soort je te maken hebt, maar ook bij een visueel rendez-vous blijkt namen noemen niet zo eenvoudig.

De zwarte bolletjes op hoge poten, die het onbedaarlijk op een lopen zetten en daarbij hun kontje pront in de lucht steken als je er langs de Molenbeek naast rijdt, en die in de volksmond algemeen bekend staan als “waterkiekens”, blijken in behoorlijk Nederlands meerkoeten te zijn, en niet zo dom te zijn als ze eruitzien.

Maar deze week zagen we met een flits ook een vrij grote, speciaal uitziende vogel in de tuin landen, met een grote rode kuif op zijn kop. Een plotse beweging richting fototoestel zorgde er echter voor dat het geval eieren voor zijn geld koos, en weer richting bos vertrok. Het vergde enig opzoekingswerk, maar uiteindelijk kwam ik erachter dat het waarschijnlijk om een “pestvogel” gaat. Of hij zijn collega’s ook aan een boom vastplakt met tape, is mij niet bekend.

Dat er uilen in de buurt zijn, is in de eerste plaats vooral goed te horen, maar je krijgt de rakkers zelden of nooit te zien. Misschien heeft dat ook te maken met het feit dat wij ons gewoonlijk al horizontaal bevinden als de creaturen van de nacht in actie schieten. Daar waar we er tot nu toe wel het raden naar hadden om welke soort het ging, ben ik er via deze website ondertussen achter gekomen dat het duidelijk gaat om twee verschillende exemplaren, nl. de steenuil en de velduil, die elkaar blijkbaar afwisselen. De steenuil was vooral tijdens de koude winter actief, daar waar de velduil dezer dagen meer van zich laat horen. Hoewel ik vooral met spanning zit te wachten tot ik dit exemplaar weer te zien krijg:

Maar wellicht verschijnt die alleen als we al lang onze oogjes dicht en snaveltjes toe hebben...

Burbujas de amor

2011-06-19T19:45:00.002+02:00

Onze laatste vakantie was alweer van augustus geleden, en leek iets dat behoorde tot ver vervlogen verleden. Een tweetal één of twee overnachtingen tellende weekends in eigen land of een nabij buurland in die tijdsspanne van 10 maanden is echt verwaarloosbaar bij werkdagen die tot acht uur kunnen uitlopen en (voor mijn eega) werkweken van 6 dagen – ook al schijnen we dan bij sommige mensen de reputatie te hebben van er een “bohème” train de vie op na te houden en niets anders te doen dan het geld op liederlijke wijze over de balk te gooien voor persoonlijk vertier. Helaas voor ons staat dat vertier op een zeer laag pitje en besloten we dan maar meteen nu alvast, voor de grote meute richting zuiden trekt, voor een volwaardige vakantie te gaan tussen de hemelvaart van onze heer en de uitstorting van de heilige geest (voor de atheïstische werknemers in de privé-sector, lees: 6 verlofdagen opnemen om er 12 te kunnen vanonder muizen).

Spanje was de bestemming van onze keuze, en met name het zuidelijke Andalusië, waar cultuur, temperatuur en voedingsreceptuur zeer hoog staan aangeschreven. En zulks mochten wij zeker ondervinden. Omdat er zoveel te doen en te bekijken was, maar onze vluchten zo vielen dat we pas vrijdag konden vertrekken en op een zondag alweer terug moesten, trokken we met een huurwagen langs de voornaamste steden, waar we genoeg tijd uittrokken om te zien wat er te zien was, te eten wat er te eten was en tussendoor nog om redenen van temperatuur en ontspanning voldoende konden uitpuffen.

De eerste stop na aankomst was een acclimatisatiestop; een hotel rural in the middle of nowhere (Loja) waar niks te zien was behalve het zwembad van het hotel (Hotel Rural Llano Piña) en een uitzichtpunt op de plaatselijke kathedraal. Maar dat was net genoeg om doordrongen te geraken van het verloren gewaande vakantiegevoel, en de tocht aan te vatten naar onze eerste echte stop: Granada. Waar Granada voor staat kunt u lezen in diverse reisgidsen, die dat ongetwijfeld allemaal veel beter en in detail kunnen beschrijven. Wij verdeelden, vanuit onze ideale halte Hostal Verona, dat pal in het centrum gelegen was én over een goedkope parking beschikte, onze beschikbare tijd over de verschillende delen van de stad (o.a. het Albaicín en het centrum met het studentenkwartier), met als apotheose op zondag het Alhambra. We deden net niet mee aan het uitbundige kirren van enkele vrouwelijke toeristen bij het zien van zoveel fraais (zonder twijfel ook bij het zich inbeelden dat ze deel uitmaakten van de harem van de plaatselijke sultan met alle extralegale voordelen die daarbij hoorden), maar we waren wel onder de indruk van de omvang en de uitbundige aankleding van de gebouwen. En dat was nog maar een begin.

Na twee dagen trokken we verder naar Córdoba, waar we alweer een schappelijk hostal (Hotel Maestre) hadden geboekt, mét al even schappelijke eigen parking (altijd handig in Spaanse steden, zo was ons aangekondigd in diverse reisgidsen). Wat niet stond aangekondigd, was dat de beschikbare rijstrook van het straatje – waarvoor zelfs onze gps een paar herberekeningen nodig had alvorens de bestemming was bereikt – ongeveer de breedte van onze wagen had, en de parking van het hotel ook. Na wat gevloek en de instruerende gesticulaties van het hotelpersoneel dat was buitengesneld (aan de receptie had men begrijpelijkerwijze een groot raam laten aanbrengen dat uitkeek op de ingang van de parking) slaagde bibi erin om de auto in één stuk beneden in de parking te brengen, alwaar hetzelfde ritueel zich herhaalde om de wagen nog eens tussen twee andere te plaatsen, met nog kleinere afmetingen ter beschikking. Toen dat eindelijk gelukt was, zagen we een plaatselijke bewoner de garage binnenkomen, zijn hand door het open raam van zijn wagen steken, de handrem losmaken, zijn wagen uit de parkeerplaats te duwen, om dan in te stappen en met een vijftal manoeuvreeracties de parkeergarage te verlaten. Het lag dus toch niet aan ons.

Cordoba leek een aardig en compact stadje, maar deed ons tegelijk ook aan als iets van een tourist trap. Na een bezoek aan de Mezquita, het hoogtepunt van de stad en, voor zover wij konden inschatten, misschien ook wel het enige dat het bezoeken waard was, doolden we door de straten van de joodse wijk die vooral gevuld waren met toeristenrommel. Enkele reisgidsen hadden ons er ook al voor gewaarschuwd: in Cordoba gaan de musea open en dicht naar pure willekeur, en de aangekondigde openingstijden staan voor niets. En inderdaad, nu was een maandag al wel een dag waarop veel musea gesloten waren, maar ook diegene die volgens de gidsen open moesten zijn, waren dat niet. Dan moesten we ons maar behelpen met een stadswandeling uit één van de gidsen, die ons dan toch nog op plaatsen bracht waar de meeste toeristen niet komen. Vermeldenswaard: het restaurant El Rincon de Carmen lijkt op het eerste gezicht een toeristenval, maar heeft wel een aangename binnenplaats met een degelijk dagmenu, waar ook de Spanjaarden zelf op af kwamen. En uiteraard de Mezquita, één van de mooiste kerken die ik ooit had gezien.

De Moren hebben natuurlijk zwaar hun stempel gedrukt op dat onderste deeltje van het Iberische schiereiland. Ondanks het feit dat de Spanjaarden enerzijds verwoede pogingen doen om de moderne Moren buiten te houden ter hoogte van Gibraltar, wordt dat verleden anderzijds met veel plezier gecultiveerd. Zo konden we op weg naar Sevilla stoppen bij Medina Azahara, het Moorse Versailles uit de 10de eeuw, dat enorm uitgebreid moet geweest zijn, maar waar sinds 1923 nog volop opgravingen bezig zijn, om nog maar een fractie bloot te leggen van wat er eigenlijk is geweest. Met dank aan de Europese Unie werd er in 2003 een strak bezoekerscentrum aangelegd, waar meer uitleg wordt gegeven en individuele stukken worden tentoongesteld. En allemaal gratis voor alle burgers van de EU!

Nog op weg naar Sevilla kwamen we er ook achter dat in Spanje zelfs de “nationales” kunstig buiten elk stadscentrum worden gehouden, dus als je denkt dat je door de kleine landelijke wegen te nemen misschien iets van het plaatselijke leven ziet, kom je wel wat bedrogen uit. Die kleine landelijke wegen bleken op sommige plaatsen ferm uit de kluiten gewassen expreswegen, maar voerden vooral langs sinaasappelbomen, olijfbomen en zonnebloemen, met de sporadische finca er tussenin gelegen. Om echt een stadje te bezoeken, moest je de weg verlaten en enkele kilometer verder rijden. Wat we ook even deden om tijdens een lunchpauze een vluchtig bezoek te brengen aan Carmona, met enkele noemenswaardige (echter niet onderhouden) gebouwen, waaronder een (wel onderhouden) sjieke parador die in een oud Moors fort was ondergebracht.

Sevilla zelf is in de eerste plaats een grote stad, waar je, als je echt alles zou willen bekijken en de echte stadssfeer zou willen opsnuiven, wellicht wel twee weken zou kunnen doorbrengen. Wij moesten het doen met drie dagen, dus moesten er keuzes worden gemaakt. Die van de overnachting bleek alweer een hele goeie: Hostal Callejon del Agua lag pal in de historische joodse wijk Santa Cruz, middenin en op wandelafstand van alle voornaamste bezienswaardigheden. Het geretteketet op de kinderkopjes van ochtendlijke vertrekkers met hun rolvaliesjes en de vuilcontainers die zo nodig om één uur ’s nachts aan de hoek van het straatje dienden te worden geplaatst (begrijpelijk, gezien de breedte – de taxi’s moesten hun spiegels inklappen om tot voor de deur te komen), moest je er wel bijnemen; het feit dat de overbuurvrouw, als je in je négligé even ging piepen op het terrasje wat er op straat gebeurde, op minimale afstand recht in je ogen keek, eveneens.

Centraal trekpleister was uiteraard de enorme kathedraal en haar Giralda, die tijdens de week van ons bezoek toevallig ook weer gesloten was voor onderhoudswerkzaamheden. Het Réal Alcazár was de plaatselijke concurrent voor het Alhambra van Cordoba, beschikte over een pak meer tegeltjes, en kon ons in even grote mate bekoren. Maar als eerste trekpleister van ons bezoek hadden we al onmiddellijk de Casa de Pilatos bezocht, een privéwoning die sinds de 15de eeuw gedurende eeuwen wijzigingen en aanpassingen heeft ondergaan, met inbreng van niet alleen Moorse maar ook diverse andere stijlen, waardoor je letterlijk van je sokken wordt geblazen door de schoonheid en de overvloed van decoraties, vooral dan de typische Moorse tegeltjes in alle mogelijke vormen. Wat mij betreft is dit zeker een hoogtepunt van een bezoek aan Sevilla, hoewel het blijkbaar bij veel mensen toch onbekend is. Uiteraard kwamen ook de andere obligate musea aan bod, waarbij de Real Maestranza (de stierenvechtersarena) op een drafje van minder dan een half uur werd doorlopen, omdat de gids die het bezoek aan de arena én het museum leidde, haar ingestudeerde gebrekkig Engelse praatje niet snel genoeg kon afgerammeld krijgen, en bij het verlaten van elke ruimte in het museum, iedereen niet snel genoeg kon buiten krijgen, alsof we allemaal criminele onverlaten waren die erop uit waren een opgezette stierenkop of een stierenvechterskostuum in ons rugzakje te proppen.

Met nog een heel pak ongedane zaken vertrokken we alweer uit Sevilla om onze laatste twee dagen elders te volbrengen, en toch ook nog wat van het groene binnenland te genieten. Via kleine wegen die ons langs verscholen natuurparken brachten waar we zoal op een onverwachte vlucht flamingo’s stootten, hielden we kort halt in Arcos de la Frontera, het eerste van de zogenaamde pueblos blancos, om na een kort bezoek onze weg door de Sierra de Grazalema te vervolgen. Dat dit – althans weer volgens de reisgidsen, de plek was met de meeste neerslag in Spanje, was zeker geloofwaardig, vooral als je de plotse overgang zag in het landschap, van dor en bruin naar massaal veel groen op en rond de bomen. En vooral ook de daling in temperatuur van 32° in Sevilla city naar 20° op het uitkijkpunt in de Sierra.

De pueblos blancos zijn allemaal te bezoeken en hebben uiteraard ook allemaal hun bezienswaardigheden, maar dat zou ons te ver afleiden van onze uiteindelijke bestemming: de Casas de Montejaque, waar we de bedoeling hadden om nog twee dagen uit te puffen en ons alvast op te maken voor alweer het einde van de vakantie en het vervolg van onze professionele werkzaamheden die er onvermijdelijk aan kwamen. Omdat een kamer in een dorpshuisje aan het zwembad – wat gereserveerd was – toch niet voorradig bleek, werden we door de eigenaar een kilometer buiten het dorp gebracht, waar we voor twee dagen en nachten mochten genieten van het uitzicht op het dorp, een huurwoning voor maar liefst 6 personen met 3 slaapkamers, dakterras en een eigen zwembad (dat enkel diende te worden gedeeld met één koppel wonderbaarlijk stille en serene Nederlanders).

Vanuit deze prachtige standplaats deden we nog een uitstapje naar Ronda, de stad op de rotsen die maar een goeie 15 minuten verwijderd was, met het obligate bezoek aan de oude stad en de arena, die wel vrij te bezichtigen was. De warmte, de digestieve werking na de laatste portie rabo de toro, en de weemoed om het snelle einde van de vakantie sloegen daar onverbiddelijk toe. Nog één nacht en het zou weeral afgelopen zijn.

Om de laatste avond wat te rekken zochten we iets te eten in de dorpskern van Montejaque, waar echter niet veel te beleven viel. De aankondiging van de vele immobiliën deden ons vermoeden dat daar een grote toevloed van Angelsaksen was geweest in de voorbije jaren, waar zeker nog geen stop aan was gekomen, en dat is nu eenmaal een volk dat niet bepaald bekend staat voor zijn integratie. Waarvan akte toen we het enige open etablissement in het dorp opzochten dat ook een publiek had, El Elefante Amarillo; het beperkte terras van de tapasbar was bezaaid met roodverbrande en rondborstige Britten die zich laafden aan de obligate sangria. Of althans, wat daar moest voor doorgaan. Toen wij een plaatsje binnen opzochten, waar het “lekker knus” was gemaakt met o.a. een Chesterfieldsofa, en ik ook een Spaanse sàngria bestelde bij wat ik dacht dat de Spaanse barman was, “verbeterde” de man mij met “oh, a sangr-íiiaaaa!”, om vervolgens in het Engels te zeggen dat hij dat niet had en een brouwsel van wijn met limonade voor te stellen. Niet alleen het brouwsel was afschuwelijk, maar het leek wel of we op een zomeravond in Liverpool waren terechtgekomen in plaats van in het hart van een Spaanse sierra. Maar een mens moet eten, en dus bestelden we tapagewijs enkele schotels bij twee Amerikaanse jongedames die, naar we konden begrijpen uit hun verhaal aan de Britse omstaanders, daar waren komen werken om... Spaans te leren. Met spijt in het hart, en al evenveel spijt voor de plaatselijke dorpsbewoners, rondden we onze laatste avond af.

De laatste dag van een reis, als je vlucht ergens in het midden van de namiddag is, is altijd een beetje vervelend, want je moet nog tot aan de luchthaven rijden, en je huurwagen nog afleveren, maar je wil het vakantiegevoel toch ook nog niet helemaal opgeven. En dus wilden we toch ook nog even de Middellandse Zee zien. Net onder en eigenlijk vlakbij de luchthaven van Malaga lag de terminus van het merendeel van onze landgenoten, Torremolinos, waar we nog even naartoe trokken, om even langs de strandesplanade te flaneren, iets te drinken, al het plaatselijke fraais te aanschouwen; kortom, om de boel nog een beetje te rekken. Met de blik op blauwverbrande bleekneuzen uit het noorden, vooral van Britse herkomst, heel veel ongewenst bloot en een pak plaatsvervangende schaamte om zoveel lelijkheid, was de dankbaarheid voor de mooie reis door het binnenland alleen maar groter.

Torremolinos kan nog wel even wachten op een echt bezoek van ons. (Meer bepaald in het jaar één, als de uilen preken.) Maar Andalusië, daar komen we graag nog eens terug.

Everybody's talkin' at me

2011-06-02T23:16:00.000+02:00

Keren we weer eens terug naar de werkplek. Voor eventjes maar, want zo meteen ben ik met vakantie. Het ging er de laatste weken weer in een rotvaart. Met een baas die in dikke anderhalve maand achtereenvolgens in Washington, San Francisco, Boston, Bonn, Parijs, Genève, Zurich, Seoul en weer in Washington zat, met tussenin hier en daar één dagje Brussel, waarbij bibi niet alleen voor de reisarrangementen en desbetreffende subsidies mocht instaan, maar bovendien nog eens de organisatie van alle contacten ter plaatse mocht regelen, ondertussen ook zorgen dat op het thuisfront alles gesmeerd liep, én de nodige voorbereidselen treffen voor onze grootse jaarvergadering in het Egmontpaleis midden juni, waarop we vorig jaar o.a. President Van Rompuy als spreker mochten ontvangen.

Dat zulks ten koste gaat van enig blogwerk, mocht u al merken. Dat zulks ook ten koste gaat van het goed humeur, mochten de vaste Facebookklanten wellicht eveneens vaststellen. Het is namelijk niet gemakkelijk om de patroon met een gigantische en ononderbroken aanhoudende jetlag tevreden te houden, daarnaast er ook nog eens een sociaal leven op na te houden, of zelfs maar, eenvoudigweg, wakker te blijven tot een aanvaardbaar uur vanaf het moment dat het avondmaal (rijkelijk laat) achter de kiezen zit en het achterwerk de zetel raakt. De jetlag des patroons zorgde er namelijk bovendien ook nog eens voor dat het minste dat in één van de werelddelen buiten mijn controle om in de plaatselijke noedelsoep draaide, bij het genoemde heerschap een verschrikkelijke toorn deed ontbranden die onmiddellijk diende te worden gekoeld op ondergetekende, ook al had die er dan totaal geen uitstaans mee, en daarbij de meest onappetijtelijke bewoordingen niet werden geschuwd. De redelijkheid én de beleefdheid was ver te zoeken, daar in het Verre Oosten.

“Trop is te veel en te veel is trop”, zei een groot worstendraaier al, en dat geldt voor zowel de reisexploten en het gebrek aan slaap van mijn patroon, als voor mijn eindeloos incasseringsvermogen. Tijd dus om mijn schup af te kuisen. Straks misschien voor langer, maar nu alvast eventjes voor een korte vakantie. Als ik maar geen jetlag heb straks, daar in Andalusië. Hasta la vista Baby! I'll be back...

What a day for a daydream

2011-05-24T21:40:00.001+02:00

We zijn nu al verschillende maanden verder sinds Julienne voor de eerste keer bij ons binnenkwam en wij zijn nog altijd blij dat we, zoals eerder in een blog aangegeven, de beslissing hebben genomen om wekelijks biologische groentjes te bestellen. Of het is te zeggen, via de Duurzaamheidsgroep Puurs, die dan weer besloten om Julienne te engageren voor de bestellingen. De groep is ondertussen uitgegroeid tot een 35-tal vaste pakketten in Puurs, en terecht, omdat je niet meer moet kiezen tussen appelen en peren, en je je niet meer moet afvragen of het sop de kool wel waard is; het is gemakkelijk dat de keuze voor jou wordt gemaakt, en - hoewel het tijdens de wintermaanden nogal een keertje dikwijls hetzelfde leek (het is dan ook "duurzaam", omdat het vooral inheemse groenten en fruit zijn) - je krijgt een uitgebalanceerd pakket van groenten en fruit, zelfs met af en toe een meer exotisch exemplaar, overgevlogen uit het zuiden of zelfs van de Dominicaanse Republiek, maar uiteraard even biologisch als de rest en enkel omwille van de variatie. Gelukkig is de winter nu voorbij, en de inheemse variatie wordt alweer iets uitgebreider. Uiteraard ben je niet gebonden aan dit pakket en kan je daarnaast nog altijd je eigen "speciallekes" kopen in de winkel, want de "duurdere" groenten kunnen uiteraard niet voor hetzelfde budget geleverd worden.

Afgelopen zaterdag organiseerde de Duurzaamheidsgroep een uitstapje naar de boerderij De Lochting, waar het gros van de groenten uit het Juliennepakket vandaan komt. De keuze voor deze boerderij was blijkbaar vorig jaar (toen ze ermee begonnen) niet enkel gevallen omwille van het biologische, maar evenzeer omwille van het sociale karakter van deze onderneming, die eveneens dienst doet als sociale werkplaats, en voor een groot deel draait op mensen die in het gebruikelijke arbeidscircuit niet aan bod zouden komen. Daarnaast hebben ze nog een heleboel nevenactiviteiten die hun sociale karakter enkel nog meer benadrukken (groendienst, dierenasiel, fruitverdeling op scholen, enz.).

Vreemd genoeg was slechts een handvol mensen geïnteresseerd in de herkomst van de groentjes, al zaten de lente-, communie- en andere feesten rond deze tijd van het jaar daar natuurlijk ook voor iets tussen. We trokken dus met 2 auto's richting Roeselare, waar bedrijfsleider Dirk Lammertyn ons met (bio-)koffie en koekjes liet uitblazen van de lange rit. Na een bijzonder uitgebreide uitleg over de werking van de Lochting, de successen en de moeilijkheden waar ze mee kampen, konden we een kijkje gaan nemen in de verschillende teeltvormen en bij het benodigde materiaal, om met verstomming te worden geslagen over wat er allemaal komt bij kijken: zo hadden de (tegen dan al bijzonder warme) glazen serres met uitgebreide sproei-installaties o.a. ook bijenkasten met noeste werkers die het verhaal van de bloemetjes en de bijtjes vervolmaakten; het machinepark was bijzonder goed voorzien van snufjes die wellicht in onze tuin ook van pas zouden komen, maar thuis wellicht niet zo handig te stockeren waren; de veldteelt diende met ijzerdraad te worden afgeschermd van snoepgrage wilde konijnen en andere ongenode klanten; en de andere (plastic) serres beschikten zowaar over een sproeisysteem waarvan het water steeds opnieuw werd gerecupereerd om te worden afgeleid naar het eigen waterreservoir dat zich achter de hoofdserre bevond. Om nog maar te zwijgen van de gigantische composthoop, die omwille van de hoge temperaturen regelmatig onder handen diende te worden genomen - gelukkig voor de werkmensen met het daartoe voorziene materiaal.

Een bijzonder uitgebreide en leerrijke uitleg, en een mens zou van minder honger krijgen (vooral ook omdat we al van half negen 's morgens weg waren). De eigen biowinkel (Origin'O), was ondertussen jammer genoeg gesloten voor de middagpauze, maar Dirk kon ons wel een adresje in de buurt aanbevelen waar we 'een kleinigheid' konden gaan eten. 't Heerenhuys, dat iets verderop lag in de richting van Roeselare centrum (maar nog net buiten, omdat parkeren in de stad ons ten stelligste werd afgeraden) bleek echter meer dan een kleinigheid te kunnen voorzien.

De eigenaar verwachtte hongerige klanten, en zijn serveuse sprong onmiddellijk in het gelid om ons te bedienen en te begeleiden naar de gedekte tafel die hij had klaarstaan op het terras, aangezien het ondanks het warme weer en het weekend op het ene koppeltje na bijzonder eenzaam was in het restaurant. Twee van de zeven couverts werden met kortstondig gefronste wenkbrauwen terug weggehaald, tot het ons begon te dagen dat die ene versierde tafel wellicht bestemd was voor een andere groep waarvan ze in blijde verwachting waren, en dat het wellicht het beste was om hen even in te lichten van het spontane karakter van ons bezoek (wat, aangezien er geen stormloop was, hen wellicht niet zo ongenegen was).

We kozen enkel voor een hoofdgerecht, omdat de kaart niet echt “kleinigheden” aanbood, maar mochten ons in tussentijd al tegoed doen aan de knabbels die op de bezette tafels werden voorzien; gekonfijte tomaatjes, tapenade, stukjes worst, en gekruide plattekaas en zelfgeroosterde toastjes om het te begeleiden. Daarna koos het hele gezelschap resoluut voor vis; er was gegrilde zwaardvis met venkel en aubergine, en zeebaars met lamsoor, alle met verse pasta. Omdat er ons nog een terugrit wachtte, stelden we ons tevreden met een koffie, maar ook daarnaast werden we nog vergast op bijhorende extra’s onder de vorm van mignardises: een mini-rijstpapje met notencrumble, een mini-chocoladepudding en vers gebakken koekjes. Om snel een “kleinigheid” te gaan eten, hadden we dus zeker wel waar voor ons geld gekregen, en dat alles met een stemmig loungemuziekje op de achtergrond. Het terras van ’t Heerenhuys was zo gezellig dat de namiddag al een heel stuk gevorderd was voor we (noodgedwongen) weer terug richting Puurs vertrokken.

Al bij al een geslaagde dag, en de afwezigen, om welke reden dan ook, hadden ongelijk. Met het fantastische weer waren wij nog tot laat op de avond in de wolken. En wij niet alleen...

’s Anderdaags, op de dag des heeren voor de mensen van de Lochting, was het voor ons dan weer “werkendag”, en konden we eindelijk beginnen om het biologische groen in onze tuin binnen de perken te houden. Met het plan om nog eens een keertje terug te keren naar Roeselare, om zeker eens één van de meergangenmenu's van ’t Heerenhuys uit te proberen. Bij nazicht van hun website thuis bleek zowaar dat het restaurant in 2010 door Knack Weekend tot tweede beste Belgische keuken was verkozen. Niet zomaar een kleinigheid dus.

Alle Menschen werden Brüder

2011-05-20T23:46:00.000+02:00

We liepen er allemaal mee te pronken in de jaren ’80: de 12 gouden sterren op een veld van koningsblauw. Europa werd ons nieuwe vaderland; we zouden allemaal vrij kunnen bewegen van Lapland tot Calabrië, van Galway tot de Zwarte Zee. Onze patatten werden vervangen door spaghetti, de Gouda door Manchego, onze Champagne halen we gauw even zelf en de Duvel zou Ricard stilaan verslaan bij het petanquen. Hoopvol keken we de toekomst tegemoet, het noorden naarstig zwoegend, terwijl het zuiden voor alles zijn tijd nam in de zon. Het werd ze vergeven; tenslotte zorgden zij voor de eerste aardbeien als de winterkou nog niet helemaal uit onze botten was, en bleven zij met de glimlach paraat staan tijdens de zomermaanden, als wij het op en rond hun stranden bruin bakten. Oneffenheden en rimpels in het water werden met de mantel der liefde toegedekt. Alles blonk als de sterren in de vlag.

Tot de laatste economische crisis, waarbij sommige noorderlingen het oeverloos gezwoeg beu waren, vooral nadat was gebleken dat de zuidelijke zwarte kous niet alleen leeg was, maar ook nog eens een ferm gat vertoonde dat bijzonder moeilijk te stoppen viel. Kwam daar nog bij dat de stopper van dienst zich op trans-Atlantische missie zelf niet bepaald op kousenvoeten bewoog en daardoor in nauwe schoentjes kwam te zitten, zodat er nu ook nog grote onenigheid is ontstaan over wie als volgende het spaarvarkentje mag wassen.

Bij een microklimaat als een internationale werkvloer komen in deze omstandigheden de grote oude oerverschillen tussen de verschillende volkeren die de lading vormen, gedekt door eerder genoemde vlag, daardoor weer sterk bovendrijven, en worden clichés in al hun starheid bevestigd.

Zo is het “Et alors?” van Mitterand in de Franse zeden gaandeweg tot norm verheven. Mijn Franse collega’s maken zich uitermate druk over de behandeling van hun would-be toekomstige president aan de overkant van de plas, maar het met een waas van look en uien omgeven protest wordt uiteraard alleen tijdens de werkuren gespuid, want tijdens de lunch worden er belangrijker dingen voorgeschoteld, en om zes uur staat de pastis alweer te wachten.

De Britten, die eigenlijk aan een verdoken vorm van penisnijd lijden over zoveel Franse flamboyantie, halen afkeurend in één keer hun neus met stiff upper lip op, en vinden dat het hele zootje beneden de Kanaaltunnel eigenlijk terug zou moeten naar waar het thuishoort, nl. onder de Britse knoet. Als het even kan met regelmatige beroering van het zweepje door de drager van een paar empire makers, want tenslotte zijn al die luie volkeren die alleen met eten en koken bezig zijn toch niet goed snik. Om nog maar te zwijgen van hun gebrek aan pedigree.

Terwijl de Duitsers al stilaan terug dromen van ein Reich, zij het dan met meer dan één Führer, omdat zij toch als enigen goed bezig zijn, schuifelen de “oosterlingen” van vlakbij en van ver in stilte dichter, om met socialistisch geschoeide vlijt tot de Europese officiële functies door te dringen, waar ze, met de heerlijke smaak naar meer van die Europese munt, zich wentelen in het summum van wat ooit het communistische ideaal was: zich zo hoog mogelijk begeven op de ladder van de ambtenarij.

En de zuiderse medemens? Die werkt aan zijn carrière en zijn economie, heus wel, al is het echt wel moeilijk om het hoofd erbij te houden, zo na de middag, of als die mooie dame gepasseerd is, of als er voetbal op TV is, of rugby, of Berlusconi...

De sterren in de vlag blinken dezer dagen een beetje minder, voornamelijk omdat iedereen vooral bezig is om voor zijn eigen deur te vegen en geen oog meer heeft voor het gemeenschappelijke goed. Als al die zgn. decision makers weer eens met hun voeten op de grond zouden kunnen worden gebracht, – en dat hoeft daarom heus niet zo drastisch te gebeuren als bij een beschuldigde in een Amerikaanse rechtszaak – gewoon weer eens back to basics, stoppen en zich afvragen waar al die welvaart, die uiteindelijk de oorzaak van alle miserie was, ook alweer vandaan kwam, dan komt het misschien allemaal nog wel goed met die unie. Want zonder was het alleen nog maar veel erger geweest.

Voulez-vous coucher avec moi ce soir

2011-05-16T23:18:00.000+02:00

Met een lentefeest, de eerste veelvuldig foutief gespelde barbecues – dus niet de in een steeds groeiende hoeveelheid folders fonetische voorkomende misbaksels “barbeques” (sic), technisch te worden uitgesproken als [barbeks] – en een moederdagetentje achter de rug, hebben we nog niet echt de gebruikelijke culinaire lentematigheid aan de dag kunnen leggen die komt met de luchtigheid van het weer. De slaatjes zullen dus nog even op zich moeten laten wachten, maar dat doen de zomerse temperaturen op dit moment dan ook weer.

Een bezoekje aan Leuven onlangs werd afgesloten onder de vorm van een etentje bij Omaya, een Libanees restaurant aan het Sint-Jacobsplein in Leuven. Een beetje ongelukkig gelegen, daar aan dat Sint-Jacobsplein, want klaarblijkelijk alleen bekend bij buurtbewoners of mensen die de plaatselijke parkeerplaats weer afrijden na hun shoppingstonde. Maar aangezien ons oog en onze neus gemakkelijk blijft hangen aan alles met een culinair reukje, hadden we het al gespot bij aankomst, en dus wilden we het voor onze terugrit naar het Klein-Brabant eens uitproberen. Met de gevel van een gewoon woonhuis zou je er al snel aan voorbijlopen, als er geen suggestiebord op het voetpad voor de deur zou staan, dat in één oogopslag een smakelijk idee geeft van wat er te verkrijgen is, ondersteund door de begeleidende geur die uit het pand stroomt. Nog vrij vroeg op de avond was het wat verlaten, al liep het een uurtje later toch stilaan vol, vooral dan met wat door de patron klaarblijkelijk als habitués werd herkend. Vooral buurtbewoners dus, zoals ik al zei. We startten met enkele lukraak gekozen voorgerechten – een gebruikelijke mezze die je in andere Libanese restaurants kan krijgen, waarbij er al een voorselectie van de Libanese tapa’s werd gekozen voor de gretige eter, stond niet als dusdanig op de menukaart – om vervolgens te kiezen voor één van de “mechwi’s”, wat eigenlijk een grillschotels zijn, voorzien van enkele groenten, rijst en brood. Geen superdeluxe kookkunst, maar het is dan ook vrij redelijk van prijs en lekkerder (lees: gezonder) dan de doorsnee pittaschotel; het interieur is net iets gezelliger gemaakt. De kaart biedt niet zo’n geweldig grote keuze om er regelmatig de deur plat te lopen, al is dat wat habitués gewoonlijk aanspreekt. Ik zou er niet voor omrijden, maar als je toevallig op Sint-Jacobs parkeert, kan je het misschien wel eens proberen.

Nog iemand wie niet bepaald matigheid aan de dag legde afgelopen weekend, was Dominique Strauss-Kahn, "DSK" voor de vrienden, tot voor kort gedroomde presidentskandidaat voor de sossen in Frankrijk, en graag geziene gast bij enkele evenementen van mijn huidige werkgever. Helaas voor dit alles, sloeg de testosteron bij de genaamde DSK zo erg de hoogte in, dat hij er meteen zijn professionele en politieke carrière mee aan gruzelementen knalde. Ook al mag iedereen dan orakelen dat het heerschap het voordeel van de twijfel geniet, het vermoeden van onschuld heeft zolang zijn schuld niet is bewezen, en er wordt getwijfeld aan de echtheid van het gebeurde, wat ik vooral frappant vind is dat schijnbaar niemand er de facto van uitgaat dat hij wel eens gewoon ronduit een verkrachter zou kunnen zijn. Iedereen, vooral de media en zowel zijn politieke mede- als tegenstanders gaan onmiddellijk uit van een complottheorie bedacht om hem van zijn piëdestal te gooien, terwijl mijn onmiddellijke collega’s van Franse nationaliteit op het werk in alle nuchterheid wezen op het feit dat de man gewoon een vrouwenzot is, en zelfs een vrij ongezonde omgang heeft met vrouwen, die hem in het verleden al veel problemen en een zware reputatie op dat vlak hebben opgeleverd, getuige daarvan overigens bijkomende verhalen in die trant die nu weer bovenkomen. Maar, wat in mijn ogen het ergste is, opgezet spel of niet – want zelfs als het op één of andere manier zou kunnen zijn opgezet als een val voor een muis, dan nog heeft de man toch gretig toegehapt in het blokje kaas – is dat er een vrouw is die werd aangevallen en daarvoor klacht heeft ingediend, en toch, nog steeds in deze 21ste eeuw, wordt er onmiddellijk van uitgegaan dat de claims van de kleine vrouwelijke garnaal dienen te worden afgedaan als een onwerkelijke fantasie die aan haar brein is ontsproten om een grootheid wellicht geld af te troggelen, terwijl de grote, invloedrijke kreeft zijn gloed van onaantastbaarheid blijft behouden. Maar ja, het jaar van de vrouw is dan ook alweer een tijdje geleden...

Heal the world

2011-05-05T17:13:00.000+02:00

Op vrijdag 29 april troonde mijn eega mij mee naar de plaatselijke Sint-Pieterskerk van onze woonplaats. Edoch, niet voor wat men daar gewoonlijk zoal pleegt te doen op een vrijdag, maar wel om des avonds een concertje bij te wonen van de heer Liebrecht Vanbeckevoort, u wellicht alleen maar bekend van zijn plaats als finalist in de Koningin Elisabethwedstrijd. (Geen nood, mij ook.)

Blijkbaar heeft de pianovirtuoos (die ook nog andere prijzen en onderscheidingen mocht ontvangen, en van tijd tot tijd een gastrolletje heeft in de Night of the Proms) op een blauwe maandag in een ver verleden nog eens in Puurs gewoond (of althans toch eventueel familie van hem). Het was voor het in verhouding tot zijn reputatie bij het gemeentebestuur tamelijk dunnetjes opgekomen publiek niet echt helemaal duidelijk. Hoedanook, onze burgervader vond dat reden genoeg om zelf in hoogsteigen persoon de inleiding te komen volspreken, waarbij iets werd gemompeld van een eventuele “herinneringsplaque” aan het voorouderlijk huis, om geld te verdienen aan de drommen toeristen die zich daarvoor te Puurs zouden begeven. Je zag hem al dromen van de inkomsten voor de gemeentekas die de bijhorende merchandising aan gesigneerde foto’s, petjes, speelgoedpiano’s, herdenkingstheekoppen, plastieken – of nee, plaasteren! – kopieën van de herinneringsplaque en dies meer zouden opbrengen, maar de boodschap ten gronde aan het publiek ging enigszins verloren in zijn lyriek.

Gelukkig dwaalde hij dienaangaande toch niet al te ver af, want de starre en krakkemikkige kerkstoelen, het langdurig gebruik waarvan mij de laatste 28 jaar bespaard was gebleven, bleken niet verrassend totaal ongeschikt voor dit soort langdurige concerten, en zaten op dat ogenblik al onder mijn kont te branden en te prikken. Het muzikale gezelschap Nuove Musiche werd in de presentatie van het dorpsopperhoofd tamelijk stiefmoederlijk behandeld, ook al bespeelden zij ‘alleen maar’ alle andere instrumenten die eraan te pas kwamen, en verdween Vanbeckevoort na het pianoconcerto nr. 20 van Mozart met de magnumfles Duvel van de cultuurdienst onder zijn arm richting coulissen, om niet meer terug te keren. Daarop mochten de artiesten van Nuove Musiche toch even zelf in voetlicht treden, en – ik weet niet of het aan Mozart, Schubert, Vanbeckevoort of Nuove Musiche lag – dat kon mij iets beter bekoren dan de grote pianopasja zelf, wiens hyperactief smoelwerk tijdens het spelen mij veel meer in de ban hield dan zijn muzikale talenten. Wellicht lag het aan de combinatie van een vrijdagavondvermoeidheid – tenslotte had het koninklijke huwelijk van over de plas die dag al de helft van mijn attentie opgeëist! – met de ongemakkelijke stoelen en de hitte van de spots, die om één of andere reden op het aanwezige publiek waren gericht (misschien bij gebreke van terraswarmers in de kille kerk), maar ondanks dit alles liep ik toch niet echt warm voor het concert. De leden van Nuove Musiche kregen overigens de Duvel niet te zien en moesten met een droge keel de kerk uit. Er kwam zelfs geen zingen aan te pas. Maar zij verdienen dan ook geen plaque in Downtown Puurs... (Ik had eigenlijk wel een beetje met ze te doen.)

Nadat alles geleidelijk aan weer stil werd rond het Verre en het Midden-Oosten, worden de gemoederen dezer dagen weer beroerd in Europa, nu sommige landen terugplooien op de oude krokodillenpolitiek en de grenzen opnieuw willen controleren uit angst voor de verhuis naar een beter leven die vanuit de Noord-Afrikaanse landen op gang zou kunnen komen. Nog even, en er wordt ons weer terug gevraagd of we “Rien à déclarer” hebben op weg naar huis van onze vakantiebestemming (een Tunesiër of een Egyptenaar in de koffer?). Nochtans zag heel de wereld de toekomst weer even rooskleurig in op maandag, toen het opperhoofd van de VS de dag opende met zijn dooddoenertje (excusez le mot): de vangst en liquidatie van Al Qaida-kopman Osama Bin Laden was eindelijk een feit en leidde tot vreugdevuren en dito kreten aan de overkant van de Atlantische Oceaan. U kan nu weer met een gerust hart uw achterdeur los laten staan, uw fiets/auto/schoonmoeder onbewaakt achterlaten, uw portefeuille uit uw achterzak laten hangen, het geld voor de bakker/melkboer aan de klink van de voordeur hangen, of uw bestelde CD’s en boeken bij afwezigheid aan de achterdeur of bij de buren laten afleveren want: “the world is now a safer place”! Nu alleen nog Frankrijk en Italië overtuigen. En enkele (andere) dictators een beetje zuidelijker.

My fairweather friend

2011-04-26T17:11:00.003+02:00

De afgelopen twee weken kregen we een voorproefje van hoe een ideale zomer er zou mogen uitzien: temperaturen die overdag schommelen tussen de 24° en 28°, en ’s nachts toch fris genoeg om zonder problemen te kunnen slapen. Door één of andere eigenaardige speling van de natuur bleek dit land-zonder-regering-en-met-de-oneindige-regeringsvormingsbesprekingen voor één keer niet het middelpunt van spot, maar wel van afgunst door de ons omringende landen, en voornamelijk van die waar ze dit soort temperaturen gewoonlijk twee maanden eerder en ook twee maanden langer krijgen dan bij ons: België was namelijk voor een paar dagen op rij de warmste plek in heel Europa. Het leek wel de wereld op zijn kop: algemene droogte, boeren die om elf uur ’s avonds de velden nog begonnen te besproeien, zowaar zelfs bosbranden die men ter hoogte van Zuid-Frankrijk of Griekenland gewoonlijk pas in augustus ziet voorbijrazen, terwijl vakantiegangers in Spanje en Turkije pruilend in de regen stonden. Dit ommekeerweer volstond echter niet om de vlam in de pan te krijgen bij onze politici, wier siësta nu al een jaar duurt.

Ondanks het feit dat wij thuis niet begenadigd waren met een 2-wekendurende vakantie zoals de onderwijzende medemens, waren er toch verdienstelijke pogingen om te genieten van het zomervoorproefje, ook al was het dan pas na de werkuren. Een etentje in een tapasbar leek ons wel te passen bij het weer; voor een keertje eens niet in een grootstad, maar wel in het landelijke Opdorp (lokaal gekend als “Oepdeurrep”), zowat 8 minuten par auto westwaarts gelegen van onze stulp. Het dorp bezit nog een centraal gelegen, driehoekig “village green”, dat je doorgaans alleen nog maar ziet in Britse detectivereeksen à la Midsomer Murders. Op het ogenblik dat wij Adaí’s bezochten, moest het warmste nog komen, maar het grote terras kon volledig worden afgesloten en eventueel van warmte worden voorzien door de brandertjes aan de gevel. Omdat kiezen bij een eerste bezoek altijd moeilijk is, gingen we maar meteen voor de tapastafel van de maand, waarvan de apotheose al bijna op een volwaardige hoofdschotel leek. Op het terras was het – omwille van het weer – een beetje dringen, maar binnenin was op die donderdagavond nog plaats genoeg, al is dat wellicht niet altijd het geval tijdens een weekend, dus reserveren is altijd de veiligste optie. Vermits het tamelijk druk was, kwamen de tapas aan een gezapig Spaans tempo, maar als avondvullend programma stoorde dat ons hoegenaamd niet. Terwijl we er zaten passeerden er overigens nog heel wat andere heerlijk geurende schotels langs onze tafel, waarvan sommige alleen maar à la carte waren te bestellen, dus er zit niets anders op dan nog maar eens een keertje terug te gaan om die kaart terdege uit te pluizen.

Paaszondag in familiale kring werd opgeleukt door een bezoek aan dierenpark Planckendael; voor bibi al zo’n 34 jaar geleden sinds het laatste bezoek. (For the record: dat klinkt ouder dan ik daadwerkelijk ben, want dat eerste en enige bezoek was dan ook op zéér jonge leeftijd.) Herinneringen waren er niet echt veel, behalve dan de herkenning van enkele van de oudste vogelkooien, en vooral de levendige herinnering aan de onaangename, totaal aan het destijds ook al zo warme weer onaangepaste outfit waarmee ik het zweterige bezoek toen moest doorzwoegen. Ik vermoed dat de huidige vorm van het park zowat het dubbele is van wat het in die tijd voorstelde; het voordeel van dergelijke lange tussenpozen is uiteraard dat alles heel nieuw is, dat zowel de bezoekende als de residerende populatie exotischer lijkt, en enkele van de doe-attracties voor kinderen origineler. Alleen jammer dat de dieren niet meer spreken.

Het aanvankelijke plan om paasmaandag ook op uitstap door te brengen werd weer in de kast gestoken, en in plaats daarvan hielden we maar vakantie in de tuin, bij 30° in de zon (gemeten in het midden van de namiddag, op de nieuwe kikker-raamthermometer van de Planckendael-shop). Uiteindelijk trekken mensen voor dat soort aan gelijkaardige temperaturen gepaarde non-activiteiten in de zomer op zijn minst 1000 kilometer zuidwaarts. En als je de dag kan afronden met verse asperges uit eigen streek, wat wil een mens dan nog meer? (Behalve een hogere frequentie van dat soort temperaturen...)

Mail myself to you

2011-04-14T20:01:00.001+02:00

Mijn blog bleef weer een tijdje leeg, niet alleen om redenen van gebrek aan inspiratie (geen reden denkt u; mensen die de ambitie hebben om te schrijven moeten ook maar dingen bedenken), maar ook om de simpele reden dat ik steeds minder de neiging voel om mijn laptop aan te zetten en mijn persoonlijke mail en/of Facebook te raadplegen.

Op die laatste heb ik overigens een tijdje geleden grote kuis gehouden, zoals reeds gemeld in mijn blogpost van 24 februari. Het was me opgevallen dat mijn vrij grote bestand aan “vrienden” – zowat 150, door psychologen verklaard als het feit dat dit vroeger de gemiddelde grootte was van een doorsnee dorp waarin de mensen elkaar kenden – voor een groot deel bestond uit:

Mensen die nooit ofte nimmer reageren op een post, wat me deed besluiten dat ze waarschijnlijk ook nooit ofte nimmer volgen wat ik post en dus eigenlijk ook niks met mij te maken (willen) hebben;
Mensen die zelf een “vriendenverzoek” hadden gestuurd, maar daarna nooit op iets reageerden en – wat erger is – me zelfs niet eens groetten als ze me op straat of op café tegenkwamen, waardoor ze dus eigenlijk aangeven ook niks met mij te maken te (willen) hebben;
Mensen die je ooit hebt gekend in één of andere omstandigheid of hoedanigheid, maar die je nu nooit ofte nimmer nog tegenkomt, en die dus eigenlijk ook niks met jou te maken hebben;
Mensen die jij misschien wel volgde, en waarbij je af en toe zelfs wel eens iets postte op hun Facebook-pagina, maar die je reactie dan meteen weer wegdeden, waardoor ze dus eigenlijk aangaven dat ze niks met jou te maken (willen) hebben.

In een vlaag van mildheid heb ik sommige exemplaren nog laten staan, in die “vriendengroep” van mij, om ze het voordeel van de twijfel te gunnen, en misschien toch nog eens een reactie of een groet te ontlokken, maar dan eerder omdat er enige sympathie uitgaat van mij naar hen. (Te gelegener tijd zullen echter ook zij voor evaluatie op de rooster komen!) Maar voor het overige blijkt dat Facebook (“a social utility that connects people”; “het sociale medium van de 21ste eeuw”; “je bent niet mee als je niet op Facebook staat”) eigenlijk voornamelijk één groot tijdverlies is. Behalve de nutteloze nieuwsgierigheid die mensen drijft om naar vakantiefoto’s van wildvreemden te zitten doorklikken, op te zoeken wat er geworden is van dat klasgenootje van 30 jaar geleden (om dan met ontzetting vast te stellen dat die NIET op Facebook zit), of sporadisch een wetenswaardigheid of een blog te posten, biedt het medium nauwelijks enige voldoening, en zuigt het doorgaans alleen maar al je vrije tijd weg van alle andere nuttige dingen die je zou kunnen doen. Om nog maar te zwijgen van het beuzelachtige Twitter, waarvan het nut mij al helemaal ontgaat, aangezien ik geen boodschap heb aan politici die populistische quotes op het medium plaatsen terwijl ze pakweg midden in een parlementaire commissie zitten (u wordt met mijn belastinggeld betaald om te luisteren en te werken; niet om op uw smartphone te surfen; hoeveel draagt u trouwens eigenlijk mee van de vergadering waarin u zit als u constant op uw iPhone, iPad of vooral uw iEgo surft?), of Janneke en Mieke, de man en vrouw in de straat, die elkaar “followen” en blijkbaar denken dat hun persoonlijke mening over dit of dat nieuwsfeit het licht gaat brengen in het leven van andere mensen.

Mitsgaders gaat het ook met e-mail van kwaad naar erger; ik heb me lang afgevraagd of ik er alleen last van had, tot deze week een artikel verscheen in De Standaard dat het probleem erkende: er is teveel onnodig e-mailverkeer, waarbij mensen vooral zichzelf in the picture willen zetten, hun zogenaamde management skills (of meestal gebrek daaraan) aan de wereld te tonen of willen bewijzen dat ze op bepaalde uren nog bezig zijn (al weet natuurlijk iedereen dat je e-mails met een tijdsrelais kan laten vertrekken). Zo is er een welbepaalde collega die – hoewel ze twee bureaus verder zit – niet alleen elke vraag aan iedereen via e-mail stelt (om vervolgens voorbij te lopen op weg naar het koffieapparaat), maar bovendien zowat alle stagiairs die zich in haar dienst bevinden, evenals het voltallige management in kopie van elke e-mail zet. Niet alleen om haar eigen “vlijt” tentoon te spreiden, maar bovendien ook altijd om alles “op papier” te hebben, zodat ze je op de minste reactie die haar niet aanstaat of te traag komt “kan pakken” (ze is er overigens ook niet vies van om deze bestaansreden van haar multipelmailgedrag aan de bestemmeling hardop te spuien). De stagiairs, die haar e-mailgedrag naäpen, doen er dan nog een schepje bovenop: nog voor je op de “refresh”-knop van je klavier hebt kunnen drukken en de e-mail hebt zien binnenkomen, staan ze al aan je bureau om te vragen “of je hun e-mail hebt ontvangen” en/of hebt opgevolgd. Kijk, ik mail, dus ik besta. Want eigenlijk heb ik hier voor de rest van de dag geen reet te doen, en moet ik toch bewijzen dat ik iets bijdraag tijdens mijn stage.

Wat e-mail blijkbaar eveneens doet, is de functies op kantoor nivelleren. Zelfs al behoor je de facto niet tot het management, en heb je geen smartphone (waarom zou je ook?), groeit er toch een onderhuidse druk om altijd en overal je professionele e-mails na te kijken én te behandelen. Ben je thuis om medische redenen, mét een briefje van de dokter, dan staat dat voor niets meer, want – zo mocht ik zelf vaststellen, toen ik uit nieuwsgierigheid even inlogde op mijn werkmail (inderdaad, het wordt uiteindelijk sterker dan jezelf) – er worden je blijkbaar e-mails toegestuurd die, ondanks de automatische “reply” die verzenders dooverwijzen naar je back-up-collega, een dag later worden gevolgd door “en, heb je het al gedaan?”. Inderdaad, van die collega die voorbijloopt naar het koffieapparaat en ziet dat mijn bureau leeg blijft. Driewerf helaas echter, zolang mijn loon niet wordt genivelleerd met dat van mijn baas, vrees ik dat ik niet op die draaimolen kan meedraaien!

De tijd terugdraaien is op dit moment natuurlijk niet meer mogelijk, tenzij je op een onbewoond eiland gaat zitten, maar ik heb het ondertussen toch wel een beetje veel gehad met al dit gemail en getwitter en gekwetter en oeverloos nodeloos gekakel. Nog een tip voor de existentiële mailers: denk er nog eens even aan terug hoe lang een goeie oude brief onderweg was, en hoe lang het duurde voor je daarop antwoord kreeg. Als de bestemmeling ondertussen al geen 20 andere brieven ontvangen had die eerst ook nog een antwoord moesten krijgen, als hij al zin had om op je brief te antwoorden.

Een mens zou al bijna gaan terugverlangen naar de postduif. Ik benut mijn vrije tijd alvast om het potentieel in mijn tuin dienaangaande te monsteren.

Give me the food

2011-03-28T21:08:00.002+02:00

Als de zon na een lange koude winter terug komt piepen, zet dat veel mensen aan tot onbezonnen en vooral ongevraagde uitspattingen die in totale discrepantie staan tot de heersende weersomstandigheden. Zoals terrasjes doen, terwijl de heersende temperatuur, zelfs met zon, die van een zonloze oktobermiddag niet overschrijdt. Of het dak van de net aangeschafte cabriolet openleggen om door de binnenstad te cruisen, ook al vriezen je oren eraf, of toch minstens die van de gretige meerijders die in het minuscule achterzitje zijn geklemd en na desbetreffende rit van de achterzetel dienen te worden losgebroken. Of, nog erger, de al zeer dun aangebrachte kledingstukken vrijwillig openleggen om aan de goegemeente een dikke laag wit lillend vlees te laten zien – want de winterse speklaag werd uiteraard nog niet weggewerkt – dat de nietsvermoedende toeschouwer in het oog springt als een duivenscheet op een proper gewassen laken (en door de werkelijke, niet-ingebeelde temperatuur terstond van “koudebloemetjes” wordt voorzien).

Bij ons beperkte de lentewaanzin zich ertoe om de wekelijkse boodschappenstonde te vervangen door een bezoek aan de Mechelse markt. Geen sinecure, want de Mechelse binnenstad is her en der opengebroken en de omleidingen gedragen zich als omleidingen overal in België: niet tijdig aangegeven, als ze al aangegeven zijn, en meestal in raadsels. Na enkele ritten door straten waar we in geen jaren het bestaan van vermoedden, kwamen we – niet dankzij de omleiding – uiteindelijk toch terecht bij de Lamotparking, die – vermoedelijk wel dankzij de omleiding – verrassend leeg was. Gewoonlijk besparen we ons al deze moeite en parkeren we ergens verder om vervolgens de afstand te voet af te leggen, maar mijn 72-jarige moeder was daar niet echt voor te vinden.

Temidden van al het lillend vlees, voor alle zekerheid toch nog ingepakt in een zomers ogende lentejas, die na enkele uren overigens zelfs nog te licht bleek te zijn voor het misleidende weer, begaven we ons met grote verwachtingen op de Mechelse markt. Het was immers al van onze laatste vakantie in Pézénas geleden dat we nog eens een echte markt aandeden (alwaar het ontbloten van het lillend vlees enigszins werd verantwoord door de heersende temperaturen en de gebronsde toestand, die niet in zo’n erge mate een aanslag pleegden op het netvlies). In ons initieel lente-enthousiasme, met de voorbode van zonovergoten aperitiefjes op het terras, deden we ons bij het eerste exotische kraam tegoed aan een diversiteit van olijven, die straks bij de eerste maartse buien of aprilse grillen wellicht van een natuurlijk home-grown kapsel voorzien weer richting vuilnisbak gaan. Verder was het vooral kiezen tussen brood, kaas, gebraden kip en vis, en leken die zichzelf nogal eens te herhalen op het verdere traject. Terwijl de ratjes op het dierenkraam hun neus nog niet eens uit het zagemeel uitstaken vanwege de kou, hingen bij de schaars geklede bruid en dames-in-de-suite op het stadhuis er tegenover de konijnen aan de draad.

Na het inslaan van het ecologisch incorrecte eerste zomerfruit uit Noord-Afrika (de rijpe mango’s en donkerblauwe pruimen waren welgekomen om na zoveel maanden de appelflauwte te verdrijven) en, de vispopulatie indachtig, een koppel politiek al even incorrecte melktongen, bliezen we de aftocht, alweer een ontnuchtering en een bijna-onderkoeling rijker. Echter niet zonder “gauw” de inwendige mens te versterken, waarvoor we ons naar die andere Vismarkt begaven, waar de terrassen al goed gevuld waren, maar wij maar wat graag binnenshuis een tafeltje bevolkten bij Fanterlok. Het schaarse en piepjonge personeel had duidelijk de handen vol met het gigantische terras, dat zich tot aan de Dijleoever uitstrekte en naar ons bescheiden mening in verhouding tot de beschikbare mankracht én het heersende weer iets te optimistisch leek. Van aan ons tafeltje bij de deur hadden we zicht op het 3-man-sterke ploeterende personeel, waarvan het jongste meisje ons bij de bestelling al meteen aankondigde dat het haar eerste dag was, wat volgens haar een reden was om niet op de hoogte te zijn van de paar schotels die op de beperkte suggestiekaart stonden. Er had al een belletje kunnen gaan rinkelen toen bleek dat we ons eerste en enige drankje pas na extra navraag na ruim een half uur kregen, dat de groep Franstalige toeristen aan de overliggende tafel toch al wel erg lang op hun schotel zat te wachten terwijl ze er duidelijk al een tijdje zaten toen wij binnenkwamen, en vooral, dat de twee jongelingen met de regelmaat van de klok buiten- en vervolgens weer binnenwandelden met verschillende schotels, waaruit bleek dat de bestemmelingen het waren beu geworden en hun tafel onverrichter zake weer hadden verlaten. En dus wachtten we, en wachtten we, en wachtten we. Niet dat we iets anders te doen hadden; wat kan je immers ook te doen hebben tijdens het weekend als je een hele week van half acht tot zeven voor je werk van huis bent? Toen de Franstalige bende zowat 50 minuten later eindelijk de bestelde (dag)schotels kreeg, hoopten we dat er schot in de zaak kwam. Edoch, nagenoeg een uur na onze blijde intrede was er nog steeds niets in zicht. Of toch, het jonge poppetje kwam ondertussen nog eens melden dat de bestelde paardenfilet niet meer voorhanden was. Drie kwartier na de bestelling ervan. Of we ondertussen nog iets wilden bestellen om te drinken, werd niet gevraagd.

Bij extra navraag om onze bestelling ging de rookie “eens kijken in de keuken”, waarna we weer zo’n 20 minuten wachttijd dienden te volbrengen, terwijl je toch zou verwachten dat een simpele steak-frites en een stoofpotje van Iberico varkenswang van het suggestiebord tamelijk snel tevoorschijn konden worden getoverd (ook al had het tevoorschijntoveren van de dagschotel voor de toeristen – een eenvoudig bord pasta met chorizo – dan ook al wel 50 minuten geduurd). Velen zouden er ondertussen wellicht al lang het bijltje bij hebben neergelegd en de overeenkomstige biezen hebben gepakt, maar wij waren toch wel nieuwsgierig naar de aangeprezen suggesties. Bij de eerste langverwachte hap van de wangetjes – waarvan de begeleidende puree op een dergelijke vreemde wijze over het bord was uitgeveegd, dat het leek alsof de kok uit pure wanhoop zijn vuist in het midden van de stapel had geplant – bleek dat het geheel ijskoud was. Nu ben ik gewoonlijk geen lastige klant – we hadden ondertussen dan toch al meer dan een uur bij één biertje het spektakel rondom ons zitten aanschouwen, terwijl diverse schotels werden weggebracht én weer teruggebracht – maar daar vond ik het toch mijn taak om eens van een Peterke of een Sergioke te gewagen, en ik riep de bazin om te melden dat het eten koud was. De bazin – die ondertussen schijnbaar ook al de wanhoop nabij was door één of ander schouwspel dat zich buiten het zicht van de bezoekers had afgespeeld en waardoor alles in de keuken letterlijk en figuurlijk in de soep was gedraaid, nam onmiddellijk mijn bord mee, en ook dat van mijn moeder – die nog stilletjes zat verder te eten, gewoon al blij omdat ze eindelijk eten had – met de belofte om ons een nieuw bord te brengen, én een drankje op kosten van het huis. Ons vork had amper het lege bord geraakt nadat we eindelijk hadden gegeten, of we vroegen toch al de rekening, kwestie van het zekere voor het onzekere te nemen en toch nog vóór vier uur thuis te geraken van onze ochtendlijke marktuitstap. Het eten was goed, maar niet uitzonderlijk; de “groene groenten” in onze schotel beperkten zich immers tot twee RAUWE erwtenpeulen. Misschien vindt iemand het het proberen nog eens waard op een regenachtige dag (bij ontstentenis van een terras), maar doe dat dan toch maar alleen als u heel veel tijd hebt.

Wij aten op zondagavond thuis een lekkere tongschar, met zelfgedraaide puree en een courgette-preimengsel. Het stond in een dik halfuur op tafel; er kwamen geen klachten.

When the moon hits your eye like a big pizza pie...

2011-03-22T21:56:00.001+01:00

De lente doet schoorvoetend haar intrede, maar de zon is nog niet doortastend genoeg om de wereldse kilte op te warmen en de alomtegenwoordige snotneuzen uit te vegen. Gelukkig geen motregen meer die de dappersten van de straat veegt, maar voorlopig moeten we de warmte van de zon nog altijd elders gaan zoeken.

Zoals bij een voorstelling met Warre Borgmans, altijd en overal het zonnetje in huis. Hij bracht met Braakland/Zhebilding een eigenzinnige versie van Dwaallicht, de bekende novelle van de heer Elsschot. Eigenlijk niet bepaald een vrolijk verhaal, Dwaallicht, doortrokken van openlijk cynisme en racisme, wellicht geschreven in de tijdsgeest van toen (en overigens tegenwoordig ook weer zeer actueel). De voorstelling wordt door Warre echter bijzonder luchtig gemaakt, doordat hij de negativiteit uit het verhaal haalt, en er met de hulp van de gelegenheidsband Pasmans (genoemd naar één van de personages in het boek) een bijzonder geanimeerd, bijna vrolijk stuk van maakt. Pasmans, die de zelf gecomponeerde begeleidingsmuziek ook op CD klaar hebben (en te koop aanbieden na de voorstelling), zijn eigenlijk een collectie muzikanten die nooit eerder als geheel samen speelden, maar als je de voorstelling hoort lijkt het alsof ze nooit iets anders hebben gedaan. (Ondertussen toeren ze natuurlijk al wel rond sinds de Zomer van Antwerpen, en hebben ze het dus wellicht enigszins in de vingers.) Maar hun muziek is zo intrigerend, dat een groot deel mensen - waaronder wijzelf - de CD onmiddellijk aanschafte. Vooral de stemvariaties die Ephraïm Cielen in de verschillende liedjes uit zijn mouw schudt, doen de toeschouwer soms met open mond zitten luisteren. (De CD werd thuis overigens al een paar keer afgespeeld sinds dan.)

Hoedje af ook voor Warre Borgmans die, zo bleek achteraf bij nazicht van het origineel thuis, het verhaal nagenoeg letterlijk woord voor woord te berde brengt. Bovendien bleef hij het publiek op zijn eigen karakteristieke wijze animeren tot de laatste man of vrouw de zaal had verlaten. Om duimen en vingers af te likken, en Elsschot- of Borgmansliefhebbers kunnen best nog gauw een voorstelling meepikken.

Behalve de blauwe (weliswaar kille) luchten met een stralende zon konden we dezer dagen ook genieten van een "speciale" maan, die schijnbaar een paar duizenden kilometer dichter bij de aarde stond en daardoor zo’n 14% groter oogde dan normaal. Dean Martin had er al één en ander over te vertellen; of er “amore” mee gemoeid was, al dan niet met een extra topping, wil ik in het midden laten, maar sommige instanties vreesden voor natuurlijke repercussies op de aarde, en andere samenzweerders zagen zelfs de hand van het hemellichaam in de Japanse aardbevingen. Wij genoten alleen van het fantastische en bijzondere verschijnsel dat de hele aarde bij nacht en ontij van een beetje licht voorzag. Voor l’amore zorgden we zelf.

Sun on the horizon

2011-03-14T22:14:00.000+01:00

De hele maand februari viel er in eigen gemeente niks te beleven op cultureel vlak dat ons dermate interesseerde om er onze warme zetel voor te laten, maar vrijdag viel er nog eens een stukje uit ons cultuurabonnement te degusteren. De Kollebloem mocht het bezoek ontvangen van Laïs; u kent ze wellicht nog wel, die drie jongedames die midden jaren '90 enorm veel succes kenden met hun fris a capella-geluid van o.a. middeleeuwse gedichten op zang.

Met hun zang van destijds nog fris in het geheugen hoopten we op het beste, al begon het geheel nogal rommelig. De dames kwamen op scène, kondigden nogal timide (een beetje verveeld?) aan dat ze uit hun winterslaap kwamen, want dat ze al lang niet meer hadden opgetreden (wat ook blijkt uit hun website), en zetten onmiddellijk het eerste liedje in. Tussen de liedjes door werden de stemmen af en toe gestemd, was er plaats voor wat privé-grapjes waar het publiek nauwelijks deel in had - of werd er af en toe een opmerking gemaakt over de onderlinge grapjes, maar bij gebrek aan inhoud ontging het publiek de grap - en er waren zo goed als geen bindteksten om het geheel aan mekaar te praten. Tussen het intieme gegrinnik door moest er bovendien aan het publiek kond worden gemaakt van het feit dat de dames ondertussen baby's hadden gekregen, (en desondanks desalniettemin daarbovenop alsnog de moeite deden om te komen optreden, als bijzondere gunst aan het publiek), en verder passeerden de liedjes de revue alsof ze liefst zo vlug mogelijk hun sessie afwerkten en ook weer in hun warme zetel konden verdwijnen. Mijn eega vond het allemaal nog wel oké, maar persoonlijk kon ik een geeuw af en toe niet onderdrukken. De liedjes boden vrij weinig variatie, en ook uit het repertoire van meer bekende zangers hadden ze - op misschien één na - net de minder boeiende liedjes gekozen. Het bisapplaus kwam er vooral uit beleefdheid van het Puurse publiek. Wellicht kwam het doordat ze al lang niet meer hadden opgetreden, maar erg veel schwung zat er niet in, en als mijn ticketje al niet was betaald, had ik zelf mogelijk liever in mijn warme zetel gezeten; bovendien vrees ik dat de dames met hun gezang dat weinig vernieuwends of gevarieerds bood, op weg zijn om een one-trick-pony te worden. Hopelijk voor de mensen die ticketjes hebben voor de optredens die nog moeten komen, zijn ze daartegen uit hun winterslaap geraakt en slagen ze erin om het geheel wat boeiender te maken.

Dat we geen regelmatige bioscoopgangers zijn, had de aandachtige lezer wellicht al wel gemerkt. Niet dat we dat niet willen - geef toe, alleen al de zoete, weeë geur van popcorn en het gevoel dat je op wolkjes loopt in het zachte tapijt, op weg naar een ontmoeting met één of andere hunk van het witte scherm, brengt je al in een andere wereld - maar het is gewoon zo één van die dingen die er gewoonlijk bij inschiet omwille van zoveel andere bezigheden. Ver hoeven we overigens niet te gaan; De Kollebloem biedt zelf af en toe een filmavond aan, en op pakweg 20 minuten staan we aan de Brusselse Kinepolis. Met de ticketmachines hoef je bovendien tegenwoordig zelfs niet meer in de rij te gaan staan, maar kan je met wat Fingerspitzengefühl zelf je zetel voor de avond kiezen.

De kaarten die we hadden gekregen als kerstcadeau en de veelbelovende recensies van The King's Speech, evenals de vaststelling dat er zaterdagavond toch niets op TV was, waren voor ons een incentive om maar eens een filmpje mee te pikken. The King's Speech kan best boeien, uiteraard mede dankzij de puike prestatie van de niet onaardig uitziende Colin Firth en de vrolijke verschijning van kanjer Geoffrey Rush. Misschien moesten we dat toch maar eens meer doen.

Maar de komende dagen kunnen we eindelijk weer naar buiten, om te genieten van de ontluikende lente. Dat aangename weertje maakt de dagelijkse fietstocht naar het station in ieder geval een pak boeiender; er ruist 's morgens één en ander in het struikgewas, en vooral in de frisse avondlucht is het fietsen op zich zeer prettig (de occasionele sjiek die een bejaarde wielertoerist luid rochelend net voor je wiel op het fietspad plaçeert buiten beschouwing gelaten). Laat het nu maar een tijdje duren... (dit weertje, niet de sjiek).

Was ik nog, nog met mijnen hamer, was ik nog met geweld op mijn aambeld...

2011-03-09T17:22:00.000+01:00

Hopelijk zullen we binnenkort weten of de nieuwe regeringsvormingspogingen van het Beekje in iets constructiefs zullen uitmonden: vindt hij het warm water opnieuw uit, wordt het water naar de zee dragen, of zal de kruik zo lang te water zijn gegaan dat ze uiteindelijk toch zal breken? In ieder geval voer genoeg voor dat andere zottekesspel: Aalst carnaval ging uit en bijna naar af omwille van enkele grappen en grollen (waaronder een lied over de beruchte parachutemoord) die mogelijk in het verkeerde keelgat zouden schieten, ware het niet dat die andere zotskappen – enkele ministers-van-de-wie-weet-nog-hoe-lang-lopende-zaken – zich ook achter de originele aard en het karakter van Oilsjt carnaval schaarden.

Meer zelfs, het Schauvliegje, toch niet altijd een culturele hoogvlieger, mocht aan de stad van mijn halve roots aan de vooravond van het carnaval een certificaat toekennen van de Unesco, dat Aalst Carnaval erkent als “Immaterieel Cultureel Erfgoed van de Mensheid”. Van hoeveel meer erkenning van de Vlaamse aard kan Bart De Wever nog dromen?

En, kondigt de culturele minister aan, “Ik wil in mijn langetermijnbeleid kansen geven aan erfgoedgemeenschappen opdat zij ons immaterieel cultureel erfgoed (tradities, gewoonten, kennis…) kunnen koesteren en verder doorgeven.” Ziet u de bui al hangen? Kijkt u maar eens even op de “Intangible Heritage List” van Unesco. Nog even en als alle jaarmarkten, pensenkermissen en processies zijn geregistreerd, wordt België door de Unesco erkend als het land waarvoor het nu toch al geruime tijd bekend staat in the greater world area: het land van frieten, bier en chocolade. Als we nog langer met de regering-van-stilaan-uitlopende-zaken blijven zitten, laat het Schauvliegje straks nog de Vlaamse Opera en het Ballet van Vlaanderen aantreden op Oilsjt Carnaval.

Om maar te zwijgen van de naijver en de kinnesinne die bij de rivaliserende buren gaat ontstaan; net nu Dendermonde met haar Ros Beiaard een stapje voor had op de Ajoinen, werden ze nu weer ingehaald. Hoewel, Dendermonde haalde deze week dan weer Marcel Vanthilts “Villa Vanthilt” binnen voor vijf weken in juni. Nà, dat ze daar maar eens achter komen, die Ajoinen...

Scherp de hellebaarden en zwaai die goedendag! Er staan ons nog spannende tijden te wachten in dit België van de 21ste eeuw!

En zolang als de lepel in de rijstpap staat...

2011-03-04T16:21:00.002+01:00

Aan beide kanten van de taalgrens beweren de leden van de stam der Belgae dat ze al lang niets meer gemeen hebben, maar het dient gezegd dat ze toch verbonden zijn door één gegeven: dat het bijzonder vreemde wezens zijn die tamelijk onverschillig, zelfs flegmatisch blijven bij al wat er in hun gemeenschappelijke land gebeurt. Is het net doordat we al eeuwen onder de voet zijn gelopen door andere gemeenschappen die vonden dat ze hier iets hadden laten liggen, of was het voorgaande ook net de aanleiding daarvoor?

Na het emotieloos ondergaan van het politieke gekibbel en geknibbel, en het voortdurend uitblijven van een regering, dat in het beste geval kan rekenen op wat frieten- of baardenprotest, blijkt dat er nu om de haverklap ook nog andere dingen opduiken die onder normale omstandigheden meer zouden uitlokken dan wat wenkbrauwgefrons, ja zelfs eigenlijk wel redenen zouden geven om in het Warandepark 180 jaar na datum ook eens een “Tahrirke” te doen, vooral als men uiteindelijk alles bij elkaar optelt.

Het hele schandaal rond het grootschalige misbruik in de kerk wordt stilaan naar de nieuwsarchieven verwezen, sterft een stille dood, verdwijnt alsnog onder de mat, en o.a. Roger Vangheluwe gaat klaarblijkelijk een rustige oude dag tegemoet, al dan niet met een persoonlijke delivery vanuit West-Vleteren.

In diverse moord- en andere criminele onderzoeken wordt er dikwerf geblunderd en geknoeid, in dergelijke mate zelfs dat schuldige criminelen nog een paar mensen kunnen omleggen alvorens ze eindelijk worden gepakt, en dat we uiteindelijk niet meer weten of de gepakte criminelen achter slot en grendel dan wel de echte schuldigen zijn, of niet. In het ene geval is er geen parachutetouwtje aan vast te knopen; in het andere geval is het een verroest mes dat aan twee kanten snijdt.

Dat er af en toe wat lijken – of baby’s – uit de koninklijke kast vallen moeten we er dan op de koop toe nog bijnemen. ’s Lands opperhoofd-bij-erfrecht van midden vorige eeuw voelde het onder de broeksriem zo erg kriebelen, dat er meer dan één vrouw in zijn nabije omgeving werd genaaid nadat ze was bedwelmd door zijn helblauwe kijkers. Naar verluidt was hij, naast het rijden van een scheve schaats, bijzonder bedreven in de kruiskessteek.

Maar wat alles slaat (voor deze week althans), is het feit dat de baas van de politie met zijn professionele harem naar Qatar trok, op een vlucht in business class, om te gaan lobbyen voor een job die goed zou staan op zíjn persoonlijk CV, zich daarvoor voorzag van exclusieve Delvaux-bagage op kosten van de staat, en ter plaatse dan nog eens een receptie organiseerde voor Janneke en Mieke, waarbij hij eveneens door de belastingbetaler bekostigde gadgets uitdeelde, dit alles dus voor zijn persoonlijke carrière. En wat zegt de politievakbond? Dat we content mogen zijn dat hij het nog bescheiden heeft gehouden, want hij had nog veel meer kunnen uitgeven, zeker als je vergelijkt met wat de andere kandidaten hebben gespendeerd; hij zou moeten worden geprezen voor zijn ‘spaarzaamheid’! De job kreeg hij uiteraard niet; de valiezen staan nu ongebruikt, maar “ter beschikking van iedereen binnen de politie”, stof te vangen; en wat zijn harem ter plaatse deed, is evenmin duidelijk. Wellicht doodden zij de tijd met de kruiskessteek.

En wat doet den Belg? Die vloekt in koeterwaals of plat Vlaams, haalt zijn schouders op, haast zich naar huis, naar Batibouw (om klinkerkes voor zijnen terras, want de zon is in aantocht!), of op krokusvakantie. En we dronken een glas, en we pisten ne plas, en alles bleef gelijk het was...

Under the sea

2011-03-01T22:47:00.009+01:00

Wat is er beter om er even tussenuit te zijn dan ergens wat te gaan uitwaaien voor een weekend? Wij namen dat tamelijk letterlijk, maar daarover later meer. Omdat de keuze tussen het gebruikelijke bos (Ardennen) en zee (de kust dus) moeilijk was, en we eigenlijk wel wat meer wilden dan over en weer wandelen op een dijk met af en toe een pitstop voor een pannenkoek of een trappist, besloten we om naar ons bovenste beste buurland te trekken. Net over de grens, op amper een dik anderhalf uur rijden – als het verkeer op de Antwerpse ring tenminste mee wil, anders is het een dikke twee uur – ligt namelijk Walcheren, één van de (schier)eilandjes van Zeeland. Als de Belgen het een beetje slim hadden gespeeld had dit België kunnen zijn, en dan hadden ze nu niet zo’n gezever over het al of niet uitdiepen van de Schelde, maar dat is dan weer een ander verhaal.

In de buurt van Domburg en Oostkapelle ligt het natuurgebied de Manteling (het bos), vlak achter de duinen en het strand (de zee), dus voor wie niet kan kiezen is dit de gulden middenweg. Uiteraard geen horecadijken die zee, strand en duin van hun natuurlijke aard ontdoen; hier worden dijken nog echt gebruikt waar ze voor bestemd waren, namelijk het tegenhouden van het water, en daar kunnen ze er ter plaatse duidelijk wat van. De horecagelegenheden bevinden zich hier her en der verspreid in de pittoreske dorpjes die nog grotendeels hun eigenheid hebben bewaard, terwijl op het natuurlijke strand enkel hier en daar wordt herinnerd aan de menselijke aanwezigheid door strandpaviljoenen die in de zomer natjes en droogjes moeten verzorgen (en in het winterseizoen dan wel weer maar sporadisch open zijn, of helemaal niet).

Onderdak vonden we in de al even pittoreske Villa Magnolia, een bed & breakfast / boetiekhotel in het voormalige 100-jaar oude buitenverblijf van een adellijke familie, dat kort na de tweede wereldoorlog ook nog even dienst had gedaan als tuinbouwschool. Dat laatste liet zijn sporen nog na in de prachtige tuin met hoekjes en kantjes waar duidelijk over nagedacht was, en waarin de tuinman met merkelijk meer goesting en kennis van zaken aan het werk ging dan wij bij ons thuis. We kregen de meest prominente kamer met balkon in het midden van het huis die uitzag over de inrit van het hotel, en die je in de zomer de garantie op een voormiddag zon biedt (bij beschikbaarheid van voornoemde, uiteraard). Een bijzonder vriendelijke ontvangst door een aardige jongeman, die ’s morgens ook garant stond voor het goedgevulde ontbijtbuffet in de orangerie in de tuin, en ervoor zorgde dat geen van de gasten wat tekort kwamen.

Na het eerste avondmaal in een meer dan behoorlijk plaatselijk Italiaans restaurant Piccolo Mondo (beperkte kaart en dus alles kraakvers), trokken we er de volgende morgen op uit om te gaan “uitwaaien” op het strand. Het werd niet alleen uitwaaien; “uitregenen” ware een betere term geweest. We waren net op weg door het bos richting strand, toen de matige motregen steeds indringender vormen begon aan te nemen. In ons kinderlijk en recreatief enthousiasme over het wandelen en het uitwaaien hadden we het natuurlijk niet nodig gevonden om ons te voorzien van een paraplu; dat staat niet alleen oncool, maar is bovendien bij hevige wind op het strand niet bepaald praktisch. Waar we echter niet op voorzien waren, was dat onze jassen blijkbaar al een tijdje geen busje “imperméable” hadden gezien, en veeleer bestemd waren voor hevige koude dan voor striemende regen. Bovendien sijpelde één en ander door op de onderliggende jeans, dus korte tijd later waren we gereduceerd tot twee hoopjes ellende die eruitzagen als verzopen kluten. Gelukkig bracht een redelijk droge en warm aanvoelende wind enig soelaas, en konden we toch nog onder gunstige omstandigheden een strandwandeling maken. Terug in de Manteling namen de bewolking en de neerslag echter terug toe, waardoor we toch weer doornat in de Villa Magnolia toekwamen.

Na de droogrust (want extra jassen hadden we uiteraard ook niet bij op zo’n kort weekend) – gelukkig bleef de verwarming de hele dag aanstaan in de kamers, en waren er ook de nodige voorzieningen voor warme dranken – konden we op zoek naar enige versterking van onze innerlijke mens, om ons verzopen temperament terug wat op te krikken. Omwille van de regen en de plaatselijke schoolvakantie (die ongetwijfeld garant stond voor een grote toeloop) lieten we het Terra Maris-bezoekerscentrum voorlopig links liggen, en deden dan maar een toertje in Domburg, dat wat meer horeca bood dan het stille Oostkapelle, waar we ons bij de lunch dan maar verdiepten in onder meer de geschiedenis van Hertog Jan.

Tijd voor het grotere werk dan. Wat de Zeelanders na eeuwen hadden bereikt om het water buiten te houden moest van dichtbij eens worden bekeken, zeker als het op Discovery Channel een aparte topic krijgt onder de noemer “Extreme Engineering”, en het zomaar voor het bekijken ligt op nog geen twee uur rijden van thuis. Jammer dat het voormalige “werkeiland” Neeltje Jans met zijn recreatiepark nu vooral het middelpunt is van deze grote ingenieuze werken, want als we de commentaren van de (vooral buitenlandse) bezoekers moeten geloven is het niet echt de moeite waard, zelfs niet voor kinderen. Wij namen dus vooral eerder uitgebreid de tijd om tussen twee regenvlagen door onze ogen eens goed de kost te geven aan de rand van de stormvloedkering; voor een uitleg zouden we altijd later nog wel eens kunnen terugkomen. Na een korte rondrit voor de verdere verkenning van de kop van Walcheren en nog maar eens een diner in een plaatselijk restaurant was de nachtrust in de kussens van onze Villa zeer welgekomen.

De zondagochtend kondigde zich heel wat veelbelovender aan: de zeewind had de wolken uit de weg geruimd en er stond ons een stralende dag te wachten. We droomden van ontbijt op het balkon, maar kozen voor de veilige warmte van de orangerie en namen daarna afscheid van de Villa Magnolia, met de vage belofte om nog een keertje terug te komen.

Onze eerste zondagsstop was Westkapelle, waar we voor een herkansing van de vorige dag gingen op de immense dijk. Wat weinigen weten, is dat de geallieerden in 1944 ook hier een invasie uitvoerden om Zeeland en bij uitbreiding Nederland te bevrijden van de Duitse bezetter. Daartoe werd echter eerst de bestaande zeedijk gebombardeerd om het eiland onder water te zetten, om zo de bevrijding te bespoedigen. Het oogt tegenwoordig allemaal wat minder spectaculair dan de Normandische stranden, maar de nieuwe grote zeedijk is wel ideaal voor wandelingen dicht bij de branding.

We trokken verder naar Vlissingen om een bezoek te brengen aan het MuZEEum; een klein maar leuk museum over en rond scheepvaart in Zeeland, met momenteel een tijdelijke tentoonstelling rond de Middelburgse kunstenaar Han Reijnhout. Voor de rest bleek Vlissingen niet veel soeps; naast het MuZEEum bleek alleen een wandeling op de Oosterscheldedijk het hoogtepunt van de stad. Sinds de opening van de Westerscheldetunnel in 2003 en het beperken van de vroegere veerdienst uit Breskens tot voetgangers en fietsers, schijnt Vlissingen veel van zijn passage en daarmee ook pluimen verloren te zijn. Hopelijk voor de stad is het in het zomerseizoen anders, maar wij besloten dat we genoeg gezien hadden en begaven ons maar terug in zuid-oostelijke richting.

Echter niet zonder even om te rijden langs het illustere Yerseke, in Vlaanderen vanaf de zomermaanden vooral bekend voor zijn schier onuitputtelijke aanvoer van mosselen in alle formaten. Maar Zeelands Roem is er ook gekomen voor de kweek van oesters en zelfs voor haar Oosterscheldekreeft. Omwille van het late uur beperkte ons kortstondig bezoek zich tot een culinaire afsluiter van het weekend, en we lieten ons helemaal gaan in De Branding. Toch jammer, dat de Belgen hier niet meer moeite voor gedaan hebben...

All around my hat

2011-02-24T17:18:00.003+01:00

Bij iedereen heerst meer en meer een ware obsessie met het internet, en van zelfs-jonger-dan-7 tot ouder-dan-77 jaar lijkt het leven van heel veel mensen om niets anders meer te draaien.

Daar waar een dikke twintig jaar geleden enkel de vooruitstrevende techneuten, de financieel beter bedeelden of diegenen die er één kregen van de baas omdat ze hem voor hun job nodig hadden, de beschikking hadden over een (tegenwoordig als primitief beschouwde) gsm, die naast telefoneren zowaar ook kon gebruikt worden om tekstberichtjes te sturen, moet tegenwoordig iedereen dringend een “smartphone” hebben, de “telefoon die alles kan”. Wat erger is: vooral diegenen die hem helemaal niet nodig hebben, en dan vooral om de grootste onzin over hun non-activiteiten de wereld in te sturen.

De grootste kakelaars twitteren dat het een lieve lust is en schijnen het nodig te vinden om door middel van de Twitterwebsite hun persoonlijke mening weer te geven over een gegeven, onmiddellijk nadat dat gegeven heeft plaatsgehad, en nog voor iemand anders – doorgaans met minder verspilbare tijd en interessantere dingen te doen – daarover iets zou kunnen hebben opgevangen.

Als het niet is via Twitter, dan gebeurt het via Facebook, Netlog, of een andere “netwerksite”. Of ze nu met een espresso in de schaduw van de Duomo in Milaan zitten, een speeltje aan het kiezen zijn in de Disneystore in Londen, een kaas aan het kopen in Edam, of in een bubbelbad zitten in de Champagne; blijkbaar moet dat altijd onmiddellijk kenbaar worden gemaakt aan de hele wereld, t.t.z. het “netwerk”, dat doorgaans voor 4/5de bestaat uit kennissen “van het zevende knoopsgat”.

Om aan te tonen dat dit een totaal onzinnige bezigheid is, volstaat het om de activiteiten die nu per smartphone aan iedereen wereldkundig worden gemaakt te transfereren naar de tijd toen er van smartphone, gsm, laptop, iPad of andere surfplanken nog geen sprake was. Of gewoon: naar diezelfde activiteit zonder genoemde prullaria.

Beeld je in dat je door de centrale dorpsstraat rijdt, en tegen iedereen die je tegenkomt vanop je fiets uitroept “Hé, Marie, kijk, ik rijd met mijn fiets naar het station!”. Of je in je plaatselijke café van aan je tafeltje uitroept naar Jos aan de toog “Jos! Ik drink een geweldige cappuccino met koffiebonen uit de Andes, en gestoomde melk van een Zwitserse koe met Italiaanse tongval!”. Je roept in het restaurant dat overloopt van het volk luidkeels naar iedereen, in het wilde weg: “Dat is mij hier nu toch wel een geweldige steak Rossini, met een dik stuk echte foie gras!”; of op een Provençaalse markt met je nieuwe hoed op je hoofd “IK – HEB – EEN – NIEUWE – LEUKE – GROENE – HOED – GEKOCHT!” Behalve het feit dat je mensen gaat storen in hun eigen bezigheden, dat je zeer zeker opmerkingen gaat krijgen in de trant van “En dan? Rot op man!”, misschien zelfs hier en daar wel een goedverdiende mep op je smoel, zit niemand, maar dan ook NIEMAND op die mededelingen te wachten. Waarom zou je die dan ook per smartphone aan de goegemeente willen laten weten?

Ik kan het dan ook niet laten om mijn eigen opmerkingen op het Smoelenboek met de nodige ironie, sarcasme, en tongue-in-cheek te spijzen. En dan nog zijn er mensen die het blijkbaar allemaal letterlijk nemen, op zichzelf transponeren, of – erger nog – via de reactie op jouw opmerking hun eigen al dan niet ongelukkige situatie op jou trachten over te dragen. Daarom dacht ik “weg met die handel!” (zonder het evenwel te “posten”), en ik begon aan de Grote Opruimactie. Weg wat niet nodig is, en wie niet nodig is; less is more. Voortaan fiets ik naar het station zonder naar iedereen te roepen. En weet je wat? Een opruimactie op Facebook is een opruimactie in je hoofd! Doen. DOEN!

Let's eat (real soon)

2011-02-21T16:40:00.005+01:00

Terwijl de frietrevolutie in volle strijd woedt – getuige de grote toeloop alweer bij het Breugelhof en den Driehoek het afgelopen weekend – moesten wij even verzaken aan onze volksopstand om andere verplichtingen na te komen, zij het even culinair getint.

Op zaterdagavond waren we de genodigden van een tweetalig koppel dat ondanks culturele of andere verschillen toch nog wel een nieuwe alliantie wenste aan te gaan, en dat uitgebreid vierde met vrienden en (ex )collega’s in het Grand Café Lamot. Bij ons reeds eerder gekend als aangename brasserie met vooral een spectaculair zicht op de Mechelse Vismarkt, Dijle en de historisch geklasseerde Haverwerf; nu kan je er dus ook terecht om het af te huren voor feesten en evenementen allerhande.

Na een schijnbaar ononderbroken stroom van cava en zeer uiteenlopende hapjes werd een buffet opgezet met zeebaars en lamsvlees dat ondanks de buffetvorm zeker niet aan kwaliteit moest inboeten. De akoestiek was dan misschien een beetje ongelukkig, zodanig dat de vader van de bruid zijn boodschap niet helemaal tot bij alle aanwezigen kreeg; de meeste van die aanwezigen waren vermoedelijk toch al in een soezende toestand verdronken met zo’n enorme hoeveelheid smakelijk eten, en stonden bovendien al halsreikend uit te kijken naar het dessertenbuffet.

Het dansgedeelte dat na het dessert werd verplaatst naar de vroegere Lamot-brouwzaal met z’n mooie turquoise tegels, was net door die tegels dan weer een kleine aanslag op het gehoor door de ononderbroken stroom van decibels, waardoor verschillende genodigden het dan ook vrij vroeg met rooie oortjes voor bekeken hielden. Al bij al was het huwelijk echter alvast overheerlijk ingezet.

De volgende dag begaven we ons in de eigen heimat om o.a. de politieke verwikkelingen in familieverband te bespreken, maar ook en vooral ter nagedachtenis van “onze pa”, zoals eerder reeds aangegeven. Het gelegenheidsadres voor de zondagnamiddag bevond zich in het naburige Bornem, waar we ons in De Vaeren verscholen om het maandmenu soldaat te maken.

We haalden, mede dankzij onze 72-jarige moeder in het gezelschap, de gemiddelde leeftijd niet echt met een zware ruk naar beneden, en konden uit eerste hand vaststellen waaraan de pensioensolidariteit in Vlaanderen op zondagen wordt besteed. De hoge leeftijd van de andere aanwezigen in het volle huis was echter geen bezwaar om de decibels ook daar de hoogte in te jagen, zodat de dienstdoende sommelier van pure consternatie niet alleen de glazen, maar ook de bestemmelingen meer dan eens ruim met wijn besprenkelde. Edoch, de verhouding prijs-kwaliteit lag erg hoog, inclusief wat betreft de meer dan ruim bemeten wijnen, en we verlieten alweer in licht soezende toestand het etablissement.

Kan het nog een wonder zijn waarom de Belgen niet méér in opstand komen tegen de politieke impasse? Laat de boeren maar dorsen...

Les lacs du Connemara

2011-02-19T14:17:00.003+01:00

Het is weer de tijd van evaluaties, met in sommige gevallen financiële, in andere gevallen inhoudelijke gevolgen. Niet alleen op de werkvloer dezer dagen; in sommige landen moeten zelfs hele regeringen en ’s lands leiders eraan geloven na bijzonder negatieve evaluaties. Er wordt met stenen en traangas over en weer gegooid, mensen geraken gewond of sterven zelfs, omdat ze in het opkomen voor hun rechten worden aangevallen, alleen maar omdat ze het beu zijn om werkloos te zijn en in armoede te leven, zelfs geen recht hebben om hun eigen mening te zeggen, terwijl hun leiders doorgaans het geld dat het land binnenkomt in eigen zakken steken, en totale controle hebben over de meningen die mogen worden verkondigd.

Sissies! Wat hebben ze eigenlijk te klagen? Wij, in Vlaanderen, zijn te beklagen! Al jaren worden wij in Brussel, en soms zelfs ook in ons eigen Vlaanderen, in het Frans aangesproken! De leider van ons land zit ons belastinggeld te verbrassen in zijn villa in Cannes, of op zijn duur zeiljacht, en dat terwijl wij naar de Dominicaanse Republiek moeten gaan, waar onze zuur verdiende vakantie wordt verstoord door de armoede die we daar moeten aanschouwen! En het hoofd van onze Nationale Bank spreekt zowaar over het afschaffen van de indexering; dat ze ons daar in Egypte dan maar eens vertellen hoe wij straks onze derde auto en ons appartement aan zee moeten gaan afbetalen! En dat terwijl wij hier constant in de regen zitten en de wellnessruimte in onze garagekelder om de haverklap onder water staat!

Miserie? Ze weten daar in het Midden-Oosten verdorie niet eens wat miserie is. Wacht maar tot straks onze virtuele camping vol staat; of de prijs van de protestfrieten omhoog gaat; of al onze mannen baarden hebben in vergelijking waarmee die van de Taliban tot korte geitensikjes worden gereduceerd. Want dan gaat het kot te klein zijn; dan zult ge eens iets zien sè!

Wablief? Geen regering, zegt u, en of we ook niet echt op straat moeten komen? Och ja, we zullen wel zien hé. Maar allez, nu moet ik verder, want we hebben nog een heel culinair weekend voor de boeg, met o.a. een trouwfeest en een familiale zondagslunch. Mijn soep moet nog worden doorgedaan en ik moet toch zien dat ik straks op die trouwfeest een beetje treffelijk voor de dag kom, anders denken die naast ons aan tafel nog dat we sukkelaars zijn. Dat ze maar Les Lacs du Connemara van Michel Sardou spelen, want dat is toch altijd keineig als heel de zaal zo met die zakdoekskes zit te zwaaien; dat is nu eens echt typisch de Vlaamse cultuur sè! En dat is toch zo schoon hé, die Franse muziek...

Won't get fooled again

2011-02-14T13:03:00.012+01:00

In de volle hype van de Bongobonnen kregen ook wij er een paar, waarvan de laatste in ons bezit eind deze maand zou vervallen. Het was dus zaak om hem tijdig te verzilveren, om de gulle gevers geen verloren kosten aan te wrijven, of onszelf 10 euro om de vervaldatum van het gekregen kleinood te verlengen. Zowel het nut als de waarde van genaamde bonnen zijn discutabel: enerzijds krijg je de kans om gratis ergens te gaan eten, drinken of iets anders te doen waar je anders misschien nooit toe zou komen; anderzijds zijn sommige van deze plaatsen niet echt de omweg waard, anders zouden ze het ook niet nodig hebben om zich bij de Bongo-beweging aan te sluiten, of bieden ze iets dat je wellicht niet zou kiezen van de kaart als je er vrijwillig zou gaan eten (voor zover het gebodene zich al op de kaart bevindt).

Bij ons betrof het dit keer een “Healthy Lunch”-bongo, waarmee je, althans volgens de gegevens in het bijgaande boekje, in verschillende etablissementen zou kunnen genieten van een gezonde salade, dagschotel, dito soep, al dan niet vergezeld van een smeuïge smoothie om de vitamientjes op te krikken. Het merendeel van de etablissementen in het boekje bevond zich echter in enkele Vlaamse, Brusselse of Waalse metropolen en lag dus niet onmiddellijk op onze weg of zat niet in onze nabije toekomstplanning, en bovendien was er het vrij vervelende gegeven dat je ruim op voorhand moet reserveren om aan te kondigen dat je met een (gekregen) Bongobon langskomt (en dus eigenlijk niet betaalt), dus probeerden we eerst maar iets dichter bij huis. Het lekker uitziende ontbijt- en lunchhuis in Dendermonde bleek echter, ondanks de nog steeds op het net rondzwevende website, reeds lang dood en begraven, en de eigenaar van de nieuwe zaak die het telefoonnummer had geërfd moest na verscheidene maanden nog steeds, met enige spijt in zijn stem, de eindeloze stroom Bongobellers vriendelijk teleurstellen, hoewel zijn etablissement zo te horen de verbindingsbonnetjes klaarblijkelijk niet nodig had.

Dan toch maar richting metropool (aka “’t Stad”); het “Fair Trade Eethuis” Usawa in Antwerpen, zag er op papier wel leuk uit, en zij boden ook maar liefst een soep, dagschotel en dessert aan in ruil voor de genaamde bon. Een blik op hun website gaf aan dat hun menu voornamelijk uit diverse wraps bestond, dus het was begrijpelijk dat er iets meer werd aangeboden voor de bon, in vergelijking met de andere restaurants in het lijstje. Tot ik ruim een halve week op voorhand de bestelling trachtte te maken, en een lunch wou versieren op een zondagmiddag. Wie af en toe op zondag in de buurt van de Kasteelpleinstraat passeert, weet dat je daar zonder problemen ter plaatse in het midden van de straat je broek zou kunnen afstropen, want er is namelijk, inderdaad, geen kat op straat. De eigenares kon ons, bij telefonische raadpleging net na het middaguur in het midden van de week, echter geen Bongolunch aanbieden, want “het was volgeboekt voor de lunch op zondag, en dat was het al geruime tijd!”. Dan maar de week erna, probeerde ik (dus bijna twee weken later), maar ook dat was niet mogelijk voor de lunch, want “ook al lang volgeboekt”. Terwijl ik me op een beleefde manier probeerde verstaanbaar te maken, vond de dame blijkbaar dat haar hysterisch krijsend kind meer aandacht nodig had dan een potentiële klant, en ik vroeg me dan ook af wat de andere lunchgasten van het beweerdelijk druk bezochte etablissement vonden van de openstaande strot van ‘Joséphine’, die in haar concert dan nog eens tegen de hoorn van de telefoon werd aangetrokken. Er bleek als bij wonder “nog slechts één tafeltje voor twee voor het ontbijt beschikbaar” en met enige moeite om herhaaldelijk het gekrijs te overstemmen kon ik bevestiging krijgen dat de bon dan toch ook kon gebruikt worden voor het ontbijt. Dat treft, dacht ik, want er stond toch een zeer uitgebreid ontbijt met een glaasje cava op de menukaart dat wellicht ook wel in de buurt kwam van de door ons geschatte (niet vermeldde) waarde van de bon, al leek het mij toch vooral dat de dame eigenlijk geen zin had om de beloofde uitgebreide lunch te geven in ruil voor de bon, en hem daarom afwimpelde naar een ontbijt.

Toen we de pre-Valentijnzondag het pand binnenkwamen, zat er één (1) bezette tafel met een paar mensen. Er werden in het volgende uur nog wel een paar tafels gevuld, maar de grote toeloop naar een overvolle ontbijtstonde bleef toch wel uit, en we hadden dus duidelijk niet het laatste tafeltje, zoals telefonisch gemeld. Overigens was er ook aan het ontbijt geen echt grote keuzemogelijkheid; nadat ons een glas geperst fruitsap was voorgezet door de dienstdoende hulp die verder wat de Bongobon betreft vooral een houding tentoonspreidde à la Manuel uit Fawlty Towers (“I know nothing!”), was er de keuze tussen gewone koffie of thee, en de vorm van de eieren (omelet of spiegelei). Hoewel de wraps ook al van het ochtenduur beschikbaar bleken, viel er niets te kiezen. Terwijl we hoopvol opkeken naar de thermostaat naast ons op de muur, die op 16,5°C stond, was ik blij het kopje koffie in ontvangst te nemen om aldaar mijn handen aan te kunnen warmen. Naarmate het ontbijt zich ontspon, bleef de thermostaat onbeweeglijk staan, met uitzondering van de tijdelijke halve graad verhoging, die wellicht eerder het gevolg was van onze hartverwarmende gesticulerende gesprekken, die nodig waren om warm te blijven. Misschien droeg het opzet van dit Fair Trade Eethuis, waar je overigens alles (maar dan ook alles) wat in de ruimte aanwezig was kon kopen tot meerdere eer en glorie van de derdewereldlanden, bij tot het persoonlijke ervaringsgegeven van wat mensen uit die landen dagelijks meemaken (niet zo beleefde telefonische ontvangst; geen keuzemogelijkheid in de maaltijden; geen verwarming), was een gedachte die bij me opkwam. Het ontbijt op zich was best wel lekker: vers fruitsapje, de eitjes goed gebakken, een mandje brood en beleg dat zeker voldoende was, stevige koffie. Bij het “afrekenen” bleek dat we naast de Bongobon nog eens 4 euro dienden op te leggen voor het bijkomende kopje koffie dat we hadden besteld. Tsss, tuurlijk: derdewereldlanden – extra geld aftroggelen – de levenservaring; prachtig toch, zo’n levensechte enscenering?

Terwijl we ons – in een nog steeds verlaten Kasteelpleinstraat – terug naar huis begaven, warmden we stilaan terug op, klaar om aan de slag te gaan in de tuin. Maar wat bleek achteraf? Na een blik op de website van Bongo bleek dat de gulle gevers ons een bon hadden geschonken van maar liefst 34,90 euro, terwijl wij het “deluxe”-ontbijt à 9 euro per persoon hadden gekregen. En naast de geconsumeerde waarde van 18 euro hadden we dus nog eens 4 euro mogen opleggen voor een extra koffie, terwijl ze eigenlijk gerust het Usawa-ontbijt met de twee extra koffies incluis hadden kunnen geven in ruil voor de bon! Aangezien mij recent werd gewezen op het bestaan van ombudsmannen, werd Bongo ondertussen al ingelicht, voor zover het iets uithaalt tenminste, want u en ik weten hoe dat gaat met ombudsmannen en gekregen paarden. In ieder geval niet bepaald een toonbeeld van Fair Trade, waarbij we ons toch enigszins gepakt voelen en de gevers vermoedelijk nog veel meer. Ik mag hopen dat Bongo en de Fair Trade organisatie verder gespaard blijven van dit soort praktijken, of het vergaat hen nog als het etablissement in Dendermonde...

En manque

2011-02-11T19:36:00.017+01:00

Een dikke maand na de sneeuwpret werden we onmiskenbaar misleid en geleid in de veronderstelling dat de lente in aantocht zou zijn. Edoch, vrees niet, want het is nog maar net februari en ontelbare waarschuwingen duiden op mindere weersomstandigheden die nog op de loer zouden liggen: “Lichtmis helder en klaar, maakt de boer tot bedelaar”, “Ligt de wind in februari stil, dan komt hij zeker in april” en de omgekeerde interpretatie van “Is februari nat en koel, dan is juli dikwijls heet en zwoel”, om nog maar te zwijgen van de maartse buien, aprilse grillen en ijsheiligen van mei die de revue nog moeten passeren.

De misleidende blauwe door-opkomende-rode-zon-gestreepte lucht verleidde ook mij om de fiets nog eens een paar keer van stal te halen en me naar het station te begeven. Zeer aangenaam, een frisse neus, en uiteindelijk evenveel tijd kwijt als bij het starten, ontvriezen, rijden en parkeren van de wagen, en dan nog een paar minuten te voet naar het station omdat de parking toch overvol staat. Zo kan ik ook tegemoet te komen aan mijn vereiste dagelijkse 30-minuten-beweging die de volksgezondheid voorschrijft. Sinds ik – bijna drie jaar geleden ondertussen – de basketbalschoenen aan de haak hing ben ik er nog steeds niet uit welke bewegingsvorm daarvoor nu in de plaats zou kunnen komen, die me zou kunnen boeien gedurende ook nog maar een fractie van de tijd die ik aan basketbal heb besteed, me bij -10° en +35° celsius uit mijn warme zetel-met-sazie, respectievelijk tuinstoel-met-pastis zou kunnen doen komen, en dan nog het hele jaar door, zonder daarbij de indigestie te bezorgen die ik opliep na 28 jaar basketbal (al dan niet omwille van de sport zelf). De medische tredmolen van het afgelopen jaar heeft niet echt geholpen om een gematigd equivalent te vinden; aan lopen heb ik niet alleen een broertje dood (zoals vele van mijn ex-coaches zonder twijfel kunnen bevestigen), bovendien stijft het laterale collaterale ligament achteraan mijn linkerknie op van zodra ik een dikke 2 kilometer heb gejogd, vermoedelijk ten gevolge van een stevig knietje dat mij ooit op een training werd gezet in een zeldzame coast-to-coast doorbraak toen het allemaal nog wat sneller ging (en dat ik mij nog zeer levendig en pijnlijk herinner, aangezien zowel mijn voet als de tegenstrever bleven staan, terwijl de rest van mijn lichaam aan de wetten van de fysica voldeed). Het resultaat is dat ik dan niet alleen het lopen moet staken, maar eveneens mijn voet niet eens meer vlak op de grond kan zetten en al mankend op de tip van mijn teen de aftocht moet blazen – iets wat mij vreemd genoeg bij het basketten nooit is overkomen, wat mij ertoe doet besluiten dat mijn lichaamsbouw simpelweg niet geschikt is om lange afstanden te lopen aan een feestelijk tempo. O gruwel, elke warme oogstmaand, bij de jaarlijks weerkerende Coopertests en aanverwante waaraan hardvochtige coaches ons steeds weer onderwierpen teneinde het nieuwe seizoen van lange adem op goede voet te beginnen. (Niet dat ik meer stond te springen om de korte suicides of andere spurtoefeningen, doch dit terzijde.) Lopen is niet echt mijn ding, punt.

Bij al te lange en sportieve fietsstonden speelt mijn knieschijf dan weer op, wat te wijten is aan de gevolgen van een diagnose van chondromalacie in mijn late tienerjaren, dat bij het basketten altijd kon verholpen worden met behulp van een zgn. patellaknieband. Op zomerse zondagnamiddagen kan dit eveneens worden verholpen als het tempo laag wordt gehouden en mits een geregelde pitsstop met toediening van trappist of iets gelijkaardigs. Dus voor je het weet val je ten prooi aan het denigrerende "sportelen", en sta je met een flesje bier in de ene, en een drumstick in de andere hand tussen het petanquen door tegen een bierbuik te lallen dat je toch gezond en sportief bezig bent. Met dank aan Bloso.

De vraag is overigens, in hoeverre sport daadwerkelijk gezond is als je het 28 jaar lang, of zelfs nog langer, aan een hoog tempo doet. Morgenavond 12 februari is het namelijk exact 10 jaar geleden dat we afscheid moesten nemen van de man die het ons allemaal voordeed, en bijna 50 jaar aan een stuk onafgebroken sportte in zijn vrije uren: “onze Pa”.

Van atletiek over basketbal, tennis en volleybal tijdens vakanties, tot regelmatige trektochten met de koersfiets in zijn brugpensioen; onze Pa deed alles om zijn gezondheid te onderhouden en actief sportief bezig te blijven. Tot hij op bijna 68-jarige leeftijd werd geveld door darmkanker en hij ons schaamteloos werd ontnomen, terwijl het vandaag vreemd genoeg alleen nog kan worden voortverteld door enkele 70’ers en 80’ers die heel hun leven bij het sportelen het sportgedeelte achterwege hebben gelaten...

Ik denk maar dat ik het sporten voorlopig beperk tot wat huppelen en heupwiegen op deze of gene fijne concertjes, zoals onlangs weer de aanstekelijke Motown Tour bijvoorbeeld. Morgen, en hopelijk nog vele andere dagen die zullen volgen, blijven we klinken op onze Pa, met een trappist of soortgelijke. Ondertussen zal ik af en toe wel eens denken aan een nieuwe sport die ik mogelijk zou kunnen doen.

Da capo

2011-02-03T06:31:00.011+01:00

De aandachtige lezer zal opgemerkt hebben dat de blogpublicatie dd. 1 februari een dag na publicatie werd verwijderd. Voor diegenen die nu pas weer aanpikken: laat ons het erop houden dat met betrekking tot de inhoud ervan na een recente ingreep in het kader van onze lopende IVF-procedure er wat meer was dan de narcose die mij slecht was bevallen en er niet alleen letterlijk, maar ook spreekwoordelijk een hoop gal naar boven was gekomen (met mijn excuses voor de beeldvorming die u zich hierbij mogelijk voor ogen komt).

Het onderwerp van mijn tijdelijke toorn had de boodschap via een omweg opgepikt, sprak mij erover aan, wreef eens over zijn gebeten gat, en deed het nodige om het euvel weer recht te zetten. En mijn toorn bleek algemeen gehoord; er werd één en ander recht gezet, er werden tandjes bij gestoken, puntjes op de i gezet, andere mogelijkheden aangeboord en zowaar nieuwe pistes onderzocht; kortom: de IVF-procedure gaat voorlopig verder. Hoop doet leven, om nog maar eens een cliché te gebruiken.

De meer gematigde instantie onder ons dak – die het hele gebeuren uit eerste hand meemaakte zonder zich van enig kwaad bewust te zijn – vond de blog achteraf nogal kort door de bocht. Mensen die mij kennen weten wel dat ik de bochten bij voorkeur kort heb en niet van enig sarcasme gespeend ben, maar het was iets met lange wetenschappelijke tenen en gevoeligheden waar hij zelf ook niet graag het onderwerp van zou zijn, dus heb ik mijn woorden maar weer ingeslikt en doorgespoeld. Het was dan toch niet zonder gevolg gebleven. “Ge moet u eens goed kwaad maken”, had mijn vriendin Tinne op een avond tussen pot en pint gezegd, “dan zullen ze u wel kennen”, toen ik eens te meer mijn grieven over relatieve onzichtbaarheid en gebrek aan actie ten berde had gebracht. Het bracht mij onwillekeurig ook terug naar een middelbare schoolreünie zowat 15 jaar na datum, waar de helft van de leraars zich mij niet meer herinnerde, omdat ik zo’n “braaf meisje” en vlijtig Liesje was geweest, hoewel dat in mijn herinnering toch lichtelijk anders was. Niet alleen wie schrijft, die blijft, maar het is blijkbaar ook nodig om af en toe, al dan niet virtueel, eens goed het varken uit te hangen, en een dikke steen in de rivier te gooien om een kleine stroomversnelling te bewerkstelligen. Tinne had toch wel gelijk, QED. Case closed dus, en hopelijk wordt het later geen cold case.

Niet dat ik me ondertussen – los van het bovenstaande – kiplekker voel, een week na de ingreep. De nausea komt nog af en toe opzetten om onverklaarbare redenen; ik zal het er maar op houden dat alles zich binnenin nog terug een plaats moet zoeken nadat het zaakje ondersteboven werd gekeerd. Misschien helpt het om eens een CD’tje op te leggen van het Titanic Ensemble, wier swingend optreden onlangs in ons plaatselijk cultuurabonnement zat. Wereldberoemd tot in Zuid-Afrika en Zuid-Amerika, maar blijkbaar geen sant in eigen land, hoewel ze zeker wel hun best doen. Een beetje zoals bepaalde medische instanties, soms.

Knock on wood

2011-01-19T14:20:00.012+01:00

De tuin. Je zou niet verwachten dat er in de vochtige en koude (of soms minder koude) januarimaand iets te beleven valt. Al het groen is, net als de NMBS overigens ook weer dezer dagen, ongegeneerd tot traagheid teruggebracht. Vogels en eekhoorns, zelfs sporadische fazanten of watervogels, lummelen wat rond of prikken verveeld aan de noten en vetbollen, maar blijven vooral liever op hun behaaglijke nest zitten, vooral als er weer eens jagers de buurt onveilig maken. Nochtans is dit een maand waarin het voor ons alle hens aan dek is in de tuin, kwestie van niet voor een voldongen feit en onbegonnen werk te staan als we in maart of april na een abrupt einde van een lange koude weer een plotse explosie van nieuw groen beleven.

De drie knotwilgen in de voortuin waren aan een vestimentaire coupe toe, niet alleen om hun ware aard te behouden, maar ook en vooral omdat ze al dreigend dicht naar de overhangende elektriciteitsdraden begonnen te reiken, en we daar toch liever geen vuurwerk van zien komen. Aldus begonnen we twee weekends terug, gewapend met onze “Alligator”, aan deze zware taak, die bijna dreigde uit te groeien tot een sisyphusarbeid. Sommige ‘twijgjes’ waren al zo uit de kluiten gewassen, dat ze geheel onafhankelijk hadden kunnen postuleren voor knotwilg. En aldus konden we met onze Alligator maar bij mondjesmaat tewerkgaan, en kwam het snoeien en verwerken van het hout tot voor onze stoof hapklare brokken, niet verder dan een gezapig tempo van één wilg per zondagnamiddag. Traagheid alom, zoals ik al zei.

Maar er staat ons nog meer te doen, in deze stille maanden. Aangezien de fruitbomen (ook al) op hun traagst groeien in midwinter, is het aangewezen om die nu alvast te kortwieken, of je zit in de zomer weer met de gebakken peren, omdat hun takken zowel in de hoogte als in de breedte alle richtingen uitgaan. Een notelaar die er vóór de zomer het bijltje bij neerlegde, diende noodgedwongen te worden omgelegd, maar twee scheutjes met ambitie die nog niet aan opgeven dachten werden daarbij wel gevrijwaard, en zullen ons hopelijk binnen een jaar of 15 terug noten op onze zang bezorgen. Er is dus nog werk aan de winkel, en de volgende weekends zullen we nog zeker weten wat doen, al is het nu niet van die aard dat we niet weten van welk hout pijlen maken.

Om geheel in de groene sfeer te blijven, en in afwachting van het ontluiken van onze eigen fruitoogst, doen we tegenwoordig een beroep op de vitaminen die worden aangeleverd via een lokale Fairtrade-organisatie, onder de vorm van biogroenten en -fruit van Julienne. Het principe is eenvoudig: je maakt op de website de keuze van de pakketten die je wenst, mailt je bestelling door, en op maandagavond ga je ze bij je plaatselijke verdeler ophalen, voor een hele week verse biologische groenten en fruit aan een redelijke prijs, met enkele simpele muisklikken. Of hoe de winter die in de rest van Europa diep bruin en zwart kleurt, bij ons toch nog groen wordt...

Keep on rockin' in the free world

2011-01-11T14:20:00.009+01:00

Ondanks de hoopvolle vooruitzichten en wensen die om 12 uur des avonds op den 31sten december door Nonkel Charel en Tante Wis al lallend over menig glas champagne of Gordon X-mas worden ingefluisterd, is het nieuwe jaar is niet echt goed ingezet, me dunkt mij. Hongarije heeft het voorzitterschap van de EU overgenomen, maar de fakkel die België doorgaf (met hier en daar uitgedoofde plekken, smeulende vuurtjes en vlammend vuurwerk) stak ter plekke meteen het vuur aan de lont. De ‘sociaaldemocratische’ premier Orban schijnt de autoritaire trekjes van de vuurrode geschiedenis toch niet helemaal verleerd; het land dat de rest van Europa moet leiden in de komende zes maanden, legde bij middel van een nieuwe mediawet de journalistiek ter plaatse én in het buitenland een pak regels op, die schijnen te ruiken naar censuur. De Europese Commissie dient de wet zelf nog uit te pluizen, en niemand kan vertellen wat er eigenlijk instaat, maar de hele Europese Gemeenschap heeft haar verontwaardiging nu alvast laten blijken.

Tenslotte is een weekje rond de kerst al lang genoeg om vriendelijk te zijn tegen iedereen. Dus werd er ook een aanslag gepleegd op een christelijke kerk in Alexandrië (dat bij ons gewoonlijk op een vrolijkere manier onder de aandacht komt) waarbij 21 doden vielen, ging een razige republikeinse zot met een geweer tekeer in Tucson Arizona (met dank aan Sarah Palin – bij ons vooral bekend als de vrouwelijke versie van Bush jr., maar dan met nog dommere uitspraken), vechten in Ivoorkust twee honden om een been, en zit het er in de bezette Palestijnse gebieden en voor de verandering ook eens in Tunesië en Algerije, bovenarms op. Alsof dat nog niet genoeg is, zitten ze in Australië nu ook al voor een groot deel Down Under Water, terwijl bij ons de uitgelopen Waalse rivieren uit de lessen aardrijkskunde bijna dagelijks in het nieuws worden opgefrist (hoog tijd overigens dat er eens wat meer synoniemen worden gevonden voor het parafraserende “buiten zijn oevers treden” –het is trouwens al lang niet meer duidelijk waar die oevers nu juist beginnen en eindigen; vraag het maar eens aan Tante Jeanne met de caravan aan de Lesse). En terwijl we het dan toch over overlopers hebben: de broer van professionele partyshopper Bert Anciaux heeft besloten om ook eens een Bertje te doen en in good spirits zijn partij te verlaten voor de Bende van Bart De Wever, de professionele regeringsvormingsstopper en volgens sommigen Allerslimste Mens van de provincie Vlaanderen. (Er wordt mitsgaders door de N-VA overwogen om den leeuw op de Vlaamsche vlag te vervangen door enen draack, om onduidelijke redenen, doch dit terzijde.)

Bijzonder jammer maar helaas moesten ons in dit prille jaar ook al een paar grootheden van de populaire cultuur verlaten: de acteur Pete Postlethwaite, de man met de haast onuitspreekbare naam wiens afkomst en achtergrond haast letterlijk te lezen stonden op zijn uit marmer gehouwen gezicht, die een paar pareltjes van films afleverde en desondanks toch niet altijd de eer opstreek die hem daarvoor te beurt had moeten vallen; en de muzikant Gerry Rafferty, componist van onder andere het bekende deuntje Baker Street, dat vanaf NU dus voor de rest van de dag in uw hoofd zal blijven hangen. Ook gemengde gevoelens in de entertainmentsector: De Kampioenen houden ermee op. Of dat een goede of een slechte zaak is, laat ik in het middenveld en aan uw eigen voorkeur over.

Helaas voor ons zijn er ook een paar dingen, en met name in de sector van de taalkundige expressie, die de oversteek naar het nieuwe jaar wel overleefden. Tegenwoordig kan je niet zomaar met iets beginnen, of iets gaan doen; nee, je moet “aan de slag gaan”, met een tekst, een toneelstuk, met een stuk steen of klei, met verse sint-jacobsvruchten of desnoods een boterham en de pot choco, maar vooral: “met je creativiteit” (AAAARRRGHH!!). Je moet ook blijven “Genieten”, want “dat is genieten!”. Vroeger deden we dat van een kop koffie, de zon, een fris pintje, een vakantie; kortom, van alle leuke dingen die aan dit overgankelijk werkwoord dat een aangename beleving weergaf, een betekenis gaven. Tot één of andere nitwit besloot dat het plots een onovergankelijk werkwoord moest worden, met een betekenis op zich, en dat gretig werd overgenomen door BV’s en OV’s. For the record: genieten heeft in onovergangelijke zin enkel de betekenis “hebben, ontvangen, krijgen”. Ik doe hierbij een oproep aan alle tentsletjes om het correcte gebruik van dat woord terug in ere te herstellen. Voor zover ze natuurlijk niet “iets hebben van” dat het te moeilijk is, want dit andere voorbeeld van Pfafferig woordgebruik is nog zo’n wangedrocht dat ondertussen in alle geledingen van de maatschappij is doorgestoten, en waar we blijkbaar niet meer afgeraken. (Wat heb je dan? En waarom heb je er maar een stuk van? Een verstand misschien?)

Andere blijvers, op straat, op het werk en aan de telefoon, maar vooral te onpas, zijn “gaat het?” en “stoor ik?”. Het eerste wordt altijd en overal gebruikt. Niet meer “hoe gaat het met u?”, “hoe voel je je?”, of een werkelijke vraag in die zin naar de toestand van je gesprekspartner; nee, zelfs als je net van je fiets bent gevallen, je knie zo hard openligt dat het bloed door de scheur in je jeans gutst en je elleboog plots naar voren wijst, of je na een halve nacht de ziel uit je lijf kotsen met een geelgroen gezicht en gedroogde korsten in je mondhoeken door twee half toegeknepen en opgezwollen ogen met je bleke gezicht het daglicht tegemoet treedt, zal één of ander autistisch medemens je nog steeds uitbundig vragen “gaat het?”, uiteraard in onovergankelijke, rethorische zin. Eén raad om dit uit de wereld te helpen: met luide stem en in volle overtuiging “NEEN!” antwoorden als die vraag uw richting wordt uitgekaatst. Het meewerkend voorwerp zal zich nog nooit zo snel uit de voeten hebben gemaakt. Idem dito met de totaal overbodige vraag “stoor ik?” die in niet-rethorische zin wordt gelanceerd, en waarop klaarblijkelijk steeds een antwoord wordt verwacht, als deze of gene collega je opbelt (doorgaans diegene die twee bureaus verder maar vanachter de plant hoeft op te kijken om je te zien zitten), of een kennis je op de gsm opbelt. Dude: ten eerste word ik hier betaald om deze telefoon op te nemen; ten tweede zou ik mijn telefoon niet opnemen als ik niet gestoord wens te worden, want die vrijheid bestaat nu eenmaal en heeft altijd bestaan, dat je je telefoon niet kan opnemen, of een gsm zelfs helemaal kan uitzetten. (Ja hoor, ze bestaat! Blijven oefenen.)

Een nieuwkomer, met de komst van de sneeuw net voor de kerst gelanceerd door één of ander mediamens, en tegenwoordig met stip op één, zijn de “vrachtwagens in schaar” op onze autosnelwegen. Een vrachtwagen slipt of kantelt niet meer, staat niet meer dwars over de weg, nee, of het nu om een gewone vrachtwagen gaat, een trekker met aanhangwagen of desnoods een Piaggio Ape: hij staat altijd en overal “in schaar”. Ik hoop dat u in 2011 er niet door ééntje van de weg wordt geknipt. En nu eruitknippen, die onzin.

Moraal van het verhaal: ’t is niet voor de crisis, of ’t één of ’t ander, maar we zijn na 11 dagen 2011 alweer niet echt goed bezig...

Let's hope it's a good one, without any fear

2011-01-04T16:57:00.003+01:00

Mijn goede voornemen voor dit jaar is om geen voornemens meer te maken. Of toch, dat is er al eentje. En misschien ook wel om nog maar eens wat te diëten. En terug wat meer te bewegen, maar dan buiten, of op de hometrainer. De weegschaal lijkt er niet zo content meer mee, met dat bewegen van mij, vooral niet na de afgelopen feestmalen. En ik zou me ook niet meer ergeren aan vanalles en nog wat, al is dat niet zo evident. Om dat te omzeilen heb alvast deze eerste werkweek van het jaar besloten om minimaal gebruik te maken van het openbaar vervoer, en om mijn avonden te besteden aan goeie films of aan boeken. Tot zover gaat dus nog alles goed.

Het was evenwel niet evident die eerste dagen van dit wonderbaarlijke nieuwe jaar. Vooral niet met de jagers in de ons omringende bossen, die niet alleen onze zondag van 8 tot 18 uur, maar ook een (voor ons) doordeweekse ochtend van een werkweek zo vroeg als kwart voor vijf al begonnen te verknallen, waardoor een fazantenfamilie van 3 toevlucht kwam zoeken in onze tuin, en het ondertussen al vertrouwde uilengeroep van de afgelopen vakantienachten (dat bij deze voor de rest van het jaar dus wordt geassocieerd aan “vakantie”) weer verdwenen is. Doch, ik wil niet hypocriet zijn; ik lust ook wel een stukje wild bij tijd en wijle, maar daarom hoeven ze dat nog niet te komen schieten in mijn achtertuin. Edoch, ik zal mij er niet aan ergeren.

Ook ging ik wat meer live contact proberen te houden met sommige mensen, of terug contact proberen op te nemen met andere mensen. Dus bel je iemand op, die niet opneemt, waarbij je een voice mail laat, een voorstelletje doet om eens af te spreken – persoonlijk contact in plaats van de afstandelijke e-versie, weetuwel – en dan wordt er niet teruggebeld. Nooit. Ook weer lekker. Dan stuur je maar een e-mail, die weer onbeantwoord blijft. Zucht. (Ik doe m’n best hoor.)

Op het werk zou ik evenzo wat beter mijn best doen om er het beste van te maken. Het is overduidelijk dat noch de markt, noch mijn persoonlijke medische omstandigheden (blog van 5 oktober 2009 weldra revisited) er momenteel naar zijn om de overstap naar iets anders te maken, dus begon ik deze eerste week met een optimistische inzet aan de werkzaamheden van dit nieuwe jaar... om de tweede dag alweer stil te vallen en mijn bezigheden vooral gevuld te zien met “Prullen” (voor het gemak even met een grote P, kwestie van het toch nog wat cachet te geven).

In verband met dit laatste heb ik bovendien het voornemen om geen grote verwachtingen te koesteren van dit jaar, ondanks de goede wensen en mooie stellingen in de trant van “in 2011 gaat alles vanzelf” (gezien de Belgisch-Nederlandse uitspraak van dit aan de gang zijnde jaar puur gebaseerd op ongelijk jambisch rijm en bovendien jammer genoeg geen empirisch bewijsbare exacte voorspelling van een voorgehouden werkelijkheid).

En voor je het weet heb je zo alweer een lijstje met voornemens bijeengerakeld, die in februari wederom een stille dood zullen sterven in een diepe vergeetput, om pas in januari van een volgend jaar opnieuw te worden gevoed. Maar alsnog een gelukkig nieuwjaar! En wat zijn uw voornemens voor deze maand?

Never look back

2010-12-30T22:41:00.003+01:00

Net zoals dit vakantieweekje is het afgelopen jaar aan sneltreinvaart gepasseerd. And good riddens too! Het afgelopen jaar zal noch in de annalen van de sociale, economische, medische of culturele geschiedenis, noch in diezelfde aspecten wat mijzelf persoonlijk betreft, geboekstaafd staan als een hoogvlieger. Het was een jaar van wikken en wegen, de kat uit de boom kijken, spannend afwachten, de bluts met de buil nemen, de wonden likken, jezelf afstoffen en weer doorgaan; op alle vlakken. Kortom, het cijfer 2010 mag er dan mooi afgerond en sexy uitzien, de nullen staken er overduidelijk uit.

Naar het nieuwe jaar wordt niet zozeer halsreikend, dan wel enigszins argwanend uitgekeken. Is de tijdelijke witte onschuld samen met de sneeuw weggesmolten en is er meer van hetzelfde te verwachten, of is een opgepoetst blazoen aan de orde om het eentje in 2011 hoopvol welkom te heten?

Onze ministers zien het jaar alvast rooskleurig tegemoet: de Vlaamse begrotingskabouter heeft 16,1 miljoen extra uit zijn hoed getoverd, waardoor er geen 500 miljoen, maar ‘slechts’ 483,9 miljoen begrotingstekort is. Als hij tenminste niet ondersteboven of achterstevoren heeft gerekend, want daar kunnen we natuurlijk niet helemaal zeker van zijn. Dat de Vlaamse werkkrachten er voor hun noeste inzet (die tot de betere in Europa behoort) daarvoor hun jobkorting bij inschieten, is daarbij slechts een klein detail. En de Vlaamse mobiliteitsmadam kwam – als naar goede gewoonte – op bijzonder geëxciteerde wijze met overduidelijk licht ingehouden opwindingshysterie aankondigen dat er volgend jaar maar liefst 25% meer zout zal voorzien worden! Edoch, niet over de patatten van de belastingbetaler, maar wel om de Vlaamse wegen bij een nieuwe sneeuwlaag verder naar de verdoemenis te helpen. Evenwel zullen we maar stellen dat het met eindejaarsaankondigingen net zoals met foute cadeaus of met verkiezingsbeloften is: het is het gebaar dat telt!

Toch kan dit jaar nog met een positieve noot worden afgesloten. Bij de zware brand in de abdij van Rochefort kon het vuur tijdig worden ingedijkt; het overgrote deel van de abdij werd vernield, maar desondanks konden de brandweerlieden voorkomen dat 25.000 liter opgeslagen trappist in de vlammen opging. De prioriteiten zijn gesteld. En zo kan het regeringsloze land met een gerust hart het nieuwe jaar in!

White Christmas 3

2010-12-29T18:31:00.000+01:00

De drankvoorziening van deze voorbije kerst.

White Christmas 2

2010-12-28T12:58:00.004+01:00

White Christmas

2010-12-22T16:26:00.013+01:00

Wie elk jaar een Bing Crosby’tje pleegt, hoeft dit jaar niet meer te dromen: we krijgen een witte kerst. De laatste dagen hebben we overigens zonder twijfel ons tegoed van de afgelopen jaren ingehaald, want er leek maar geen eind aan te komen. Niets passender als decor voor een kerstboom en bijhorende –lichtjes dan een hagelwitte tuin (zo’n 30 cm schat ik), vooral als op een mooie zonnige dag een strakke blauwe lucht achter de witte takken staat, ook al staat daar dan tegenover dat je de nodige verkeersellende moet slikken als je op je werk wilt geraken. Maar aangezien de kerststemming al weken geleden in aantocht was, zorgt het witte decor ook bij de medemens voor een gewatteerd solidariteitsgevoel, dus is de flexibiliteit op kantoor iets groter dan wanneer je pakweg in mei of juni drie uur later op je werk zou opdagen.

Waar wel iets over te zeggen valt, zijn de TV-tradities. Dagenlang al schuimde ik vruchteloos de kranten en televisiewebsites af, op zoek naar “White Christmas”, "Shall we dance", “The Sound of Music”, “Sissi” I, II en III, “A Christmas Carol”, “Mary Poppins”, “Oliver Twist”, “The Court Jester”, “Le gendarme de Saint-Tropez”, “La Grande Vadrouille” en andere zoetgevooisde filmklassiekers waarmee wij vroeger de living opwarmden in de kerstperiode, maar niets van dat alles! Blijkbaar heeft iemand bij elke zender beslist dat een slechte talkshow, een zichzelf herhalende ziekenhuisserie of een nietszeggende tutjesfilm stukken beter is dan een oude klassieker, zelfs voor de jongsten onder ons die de kennis van die klassiekers carrément ontzegd wordt. De televisiekijker wordt behandeld als een junk die moet scoren, ook al zijn de drugs dan slecht en goedkoop. Ja, ik weet dat deze klassiekers verkrijgbaar zijn op DVD, maar dat geeft niet hetzelfde effect als de warme gloed en het gevoel van herkenning die door het gezelschap gaat als blijkt dat iedereen een zaterdagavond of zondagmiddag bij een warme thee of trappist de grappen en grollen van Danny Kaye of de glimlach van Julie Andrews heeft aanschouwd onder het luidkeels meekwelen van de bekende filmsongs.

Gelukkig valt er buitenshuis meer te beleven. Na een kortstondig bezoek aan de Brusselse kerstmarkt, meer om onze honger te stillen en de sfeer even op te snuiven dan omdat we die-hard kerstliefhebbers zijn, wandelden we zaterdagavond onder een schitterende sneeuwbui naar de Brusselse KVS, waar Daan zou aantreden voor zijn akoestische toernee om de nieuwe CD “Simple” te promoten. De CD is een amalgaam van songs in akoestische uitvoering, zelfs sommige waarvan je het niet zou verwachten (o.a. het electronische “Housewife”).

De zaal was zo goed als volgelopen met een zeer gevarieerd publiek. Daan was enkel gewapend met een piano en een gitaar, en vergezeld van drumster Isolde Lasoen en cellist Jean-François Assy, die een sobere muzikale omlijsting gaven aan oude en nieuwe songs, ietwat timide en niet altijd even duidelijk aan elkaar gepraat door de hoofdrolspeler. Maar wie net als ik een fan is van ’s mans doorrookte stem, kwam hier volop aan zijn trekken. Isolde Lasoen ontpopte zich tot een heuse duizendpoot; ze toonde dat ze naast drummen en xylofoon spelen nog meer in haar mars heeft, en volbracht met veel brio zowel de backing vocals als de duetten met de overigens zeer getalenteerde Daan. Zijn meest gespeelde liedjes op de radio (“Housewife” dus, of “Victory”) zijn niet altijd een correcte weergave van zijn capaciteiten; de songteksten van sommige andere liedjes blijken toch bijzonder sterk en doordacht, en konden iedereen in het gemengde publiek bekoren, zo erg zelfs dat hij tot twee keer mocht terugkomen voor een bisnummer. Mooi. Daan is goed op weg om mijn kerstklassieker te worden.

Maar toch, bij gebrek aan de andere klassiekers, hierbij toch één van mijn favorieten, de delicieuze Danny Kaye met “the pellet with the poison”...

Bimbo

2010-12-15T14:34:00.012+01:00

Vanmorgen in de De Standaard stond een verontwaardigde lezersbrief, en momenteel is er zowaar op de website een hele polemiek aan de gang over het door Van Dale nieuw gekozen woord van het jaar, “tentsletje”. Even (ongeveer 1 minuut) deelde ik de mening van de briefschrijvende dame, tot enkele jonge meisjes die ik ken en enkele die ik regelmatig op trein en metro terugzie mij weer in gedachten kwamen. En ik even later op de trein richting Mechelen stapte.

Het is altijd spannend om te zien of je in de juiste coupé gaat stappen: het kan er te warm zijn, te luidruchtig (er zijn altijd mensen die de rest van de wereld deelachtig moeten maken aan al het leed dat hen sinds 7 uur vanmorgen al is overkomen), of simpelweg te vol (regelmatig aangeschurkt moeten zitten tegen iemand met een walgelijke lijfgeur of dito adem is geen pretje; je krijgt daarvoor ook geen korting van de NMBS).

Van zodra ik de coupé binnenstapte, wist ik dat ik de verkeerde had gekozen, want daar zag ik ze zitten, allemaal met hun voeten naar de middengang gekeerd, kwestie van hun doel- en zinloos gebabbel vlotter met elkaar te kunnen uitwisselen.
“Ik vin da wel e goe kleurreke!”
“Ik em moan hoar naa es deu de Kevin loate kleure, en dieje doet da wel goe vinnekik!”
In het midden van de bende zat een blond geval zich te schminken, waarbij iedereen die niet tot hun clubje behoorde uitgebreid werd gemonsterd. Beverly Hills 90210 revisited. Ze droeg naadkousen en een roze SHORT, daaronder een paar Uggs (die er ondanks hun belachelijk hoge prijs bij iedereen oerlelijk en compleet idioot uitzien, en zeker onder een short), en zat ondertussen onophoudelijk inhoudsloos te kwekken. [Nvdr: het was op dat ogenblik -2°C en volop aan het sneeuwen, zoals beloofd door Frank, waardoor alle andere mensen op en rond de trein getooid waren met wollen mantels, sjaals en mutsen.] Elke poeder-, oogschaduw- of lipstickverpakking van Dior of YSL die ze bovenhaalde werd door haar collegae steevast op “oh’s” en “ah’s” onthaald.

Uit de gevoerde academische gesprekken kon ik ondertussen opmaken dat het ging om studenten van een kappershogeschool. Diezelfde gesprekken gingen verder nog over de vriendjes van anderen die zich duidelijk niet in het gezelschap bevonden, het al of niet afleggen van examens en het maken van een wereldreis (ttz een reis van het ene strand met cocktailbars naar het andere). De man naast mij kon zijn ogen niet afhouden van de panty- & shortbenen, terwijl het zweet ondertussen al op zijn voorhoofd parelde. En dat om 8 uur ‘s morgens.

Ondertussen moest er nog even een les “gelezen” worden, voor het geval ze “vragen” zouden krijgen bij de aanvang van de les. Het wicht haalde een map boven waarin zowaar een heel pak halve pagina’s waren… euh… volgeschreven, en uitte haar bezorgdheid over de vergaarde kennis: “Allee, naa emmekik persies niks geliejerd, en ik zen gistere nen hiejelen dag bezig gewest!” “Maar waarmee?” was de interne vraag die spontaan bij mij opborrelde.

De man naast mij kreeg het pas goed kwaad toen het gesprek plots, alsof ze pakweg over hun broodbeleg bezig waren, begon te gaan over een aantal etablissementen die de blonde bimbo al dan niet tijdens de weekends bezocht. “Ah ja, dat is een parenclub hé!” riep het kind zonder blikken of blozen voor heel de coupé, “ge moet daar wel voor zijn!”

Tentsletje? Prima woord hoor, wat mij betreft. Trouwens ook bij uitbreiding naar andere behuizingen. Maar ge moet daar wel voor zijn.

Le roi se meurt

2010-12-12T18:29:00.002+01:00

Terwijl de grote meute ongetwijfeld deze Dag des Heeren de winkelzondagstraten of kerstmarkten al afschuimde op zoek naar het ideale kerstcadeau, brachten wij die op vrij rustige wijze door: de vogeltjes en de eekhoorn voederen, de dikke weekendkrant doornemen, een paar wasmachines draaien, en vooral – rijkelijk laat zoals elk jaar – op zoek naar de huiskerstboom voor de komende weken. Politieke correctheid gebood ons te wachten tot na de doortocht van de Heilige Sint, maar ons plan om die op zaterdag te halen werd compleet vergeten. Gelukkig wisten we dat Coni Roos in het naburige Londerzeel op zondag open is, en dat ze doorgaans goed van kerstbomen en aanverwante voorzien zijn.

Onder een flauw winterzonnetje, met een aanstormende dikke grijze lucht, werd uit de resterende oogst de keuze gemaakt voor een Abies Koreana ofte Koreaanse zilverspar. De man van het tuincentrum, die zei dat de grote rush al was gepasseerd omdat de eerste sneeuw het bijhorende kerstgevoel vroegtijdig had aangewakkerd, raadde ons de alom aangeprezen Nordmannspar af, maar wij hadden sowieso al ervaring uit eerste hand dat deze laatste soort na de kerst er onverbiddelijk het bijltje bij neerlegt, en zelfs in een vochtige tuin met een eigen plekje geen aanstalten maakt om terug uit zijn krammen te schieten. Dus de genaamde zilverspar veroverde een plekje in ons hart en wisselde van eigenaar voor 45 harde Europese valuta, maar hopelijk vindt hij tegen die prijs onze tuin wel aangenaam genoeg om zich te settelen binnen een paar weken.

Op zaterdagavond beten we ons weer vast in een stukje cultuurabonnement: in het plaatselijk cultureel centrum De Kollebloem trad 't Arsenaal aan met een stuk absurdistisch theater, de éénakter De Koning sterft (Le roi se meurt) van Eugene Ionesco, met een zeer hoogstaande cast van naast de onvermijdelijke Jaak Van Assche, o.a. ook Mieke De Groote en Marie Vinck. Ondanks dat het stuk bijna 50 jaar oud is, blijft het thema – de dood verrast en men is er nooit op voorbereid, wie men ook is of waar men ook is – in deze moderne tijd waar alles wordt opgevolgd en gecontroleerd door middel van smartphones en andere gadgets, Facebook en Twitter, meer dan ooit actueel. Helaas voor de i-bezitters zal ook voor hen de dood onvermijdelijk onaangekondigd en ongewenst opdagen. (Al kan ze binnenkort misschien wel worden gedownload als app!)

Helaas voor ons werd ook deze voorstelling weer bezocht door enkele mensen die op de naam Jaak Van Assche waren afgekomen en die dachten dat ze in een live-uitzending van De Kampioenen zaten; totaal ongepast en misplaatst schoten ze uit in lachsalvo’s en leverden ze hardop commentaar op bepaalde scènes, alsof het ging om een goedkope voorstelling van plakkaatzangers op een volksfestival. Er zat hier en daar wel soms wel een licht grappige repliek in, maar over het algemeen is het uiteindelijk wel een vrij somber en verdrietig stuk. Gelukkig was Jaak Van Assche ook koning van de beheersing en zette hij een sterke acteerprestatie neer, waarmee weer maar eens duidelijk wordt dat hij en zijn “collega’s” veel beter kunnen dan de flauwe slapstick van De Kampioenen. Het wordt ondertussen een cliché, maar ik kan niet nalaten het ook hier weer te herhalen: een aanrader.

Like a hobo

2010-12-09T22:16:00.006+01:00

Sinterklaas is dit jaar nog onopgemerkter voorbijgegaan dan andere jaren, omdat de kerst tegenwoordig al in de winkels binnensluipt nadat Allerheiligen goed en wel voorbij is. Was het niet voor de geimporteerde Halloween, dan gingen we op 1 september al terug naar school voorzien van kerstversiering. De Goedheilig man is kennelijk geen gewenste consument, want hij bedient alleen een niche van de maatschappij, terwijl kerstconsumptie in alle leeftijdscategorieen plaatsvindt.

De aanloop naar Kerstmis is het uitgekiende moment om in te spelen op de emotie van de mensen, die dan merkelijk wat losser komt te zitten. Onlangs werd in de media zelfs beweerd dat het drinken en vasthouden van warme dranken ook binnenin voor een ‘warm’ gevoel zorgt, met een invloed op het gedrag van mensen. Niet alleen goede doelen spelen daar gretig op in – het aantal enveloppes van Artsen Zonder Grenzen, Handicap International en dies meer neemt toe naarmate de afstand tot de kerstperiode afneemt – maar ook in de stations wordt er een pak meer goodwill verwacht om te doneren aan de rondschuifelende daklozen, al dan niet voorzien van verblijfspapieren.

Nu de winter zijn definitieve intrede heeft gedaan is het door de vestimentaire aanpassingen van sommige mensen wel wat moeilijker om het kaf van het koren te scheiden. Voor je het weet heb je een aalmoes gestopt in de hand van de nietsvermoedende man aan de ingang van het Centraal Station, die nog even een sigaretje staat te roken voor hij weer naar huis pendelt. Of van het gebogen dametje dat met haar tassen en haar sjofele jas op een perron van het metrostation tegen een muurtje staat, te wachten op een trein die haar met de net gescoorde inkopen voor de kerstfeesten twee haltes verder brengt, omdat ze al zoveel geld opdeed dat een taxi er echt niet meer afkon. Je blijft ook wel wat beteuterd achter, als je net met een ronkend zelfgenoegzaam gevoel een euro in de hand van een mankende bedelaar hebt gestopt, die het daarop als een gazelle op een lopen zet, of een smartphone bovenhaalt die zowat de helft van jouw nettoloon vertegenwoordigt. Kortom, het is niet makkelijk om je goedheid gezond te doseren met de kerstdagen in zicht.

Dan maar zoals de dame die vanmorgen de centrale gang van het gelijknamige station passeerde: ze zwalpte van de ene dakloze naar de andere, en overal hield ze halt; bij de ene om een pakje speculoos in zijn hand te stoppen, de andere een pakje Nic Nacs, of nog andere koekjes; de dakloze met de konijntjes kreeg zelfs een handvol wortelen voor zijn gezelschap. De begenadigde ontvangers keken haar stomverbaasd na, één gooide de speculoos achteloos in de zak met zijn bezittingen. Maar de gulle gever was voor de rest van de dag van haar kerstschuldgevoel verlost, zonder zich bekocht te voelen.

Wrong man for the job

2010-12-05T17:42:00.011+01:00

Voor wie zijn professionele marktwaarde wil weten, is het aangewezen om af en toe te gaan solliciteren, ook al ben je niet noodzakelijk effectief geïnteresseerd in de job. Uiteraard kan je daarbij ook al gauw uitmaken of het elders daadwerkelijk beter is, en of de job in kwestie wel iets voor jou zou kunnen zijn, want elk gesprek kan heel anders uitvallen dan wat je je ervan had voorgesteld. In veel gevallen worden de selecties bij bedrijven tegenwoordig door externe bureaus gevoerd, waarbinnen er op een zogenaamde toenemende specialisatie prat wordt gegaan, en in bepaalde gevallen – bij bedrijven die de centen er niet willen aan uitgeven, of die pretenderen dat alles wat ze zelf doen beter wordt gedaan – is het de personeelsdirecteur zelf die de selecties uitvoert.

Ondanks die zelfverklaarde specialisten en professionals is het niveau van de sollicitatiegesprekken, in vergelijking met vroegere sollicitatie-ervaringen, bedroevend laag en wekken zij vaak tenenkrullende ergernissen op. In de media verschenen al eerder berichten over de negatieve ervaringen van sollicitanten, zowel bij ons als bij onze noorderburen – dat bv. negatieve ervaringen van sollicitanten niet alleen een slecht beeld van het bedrijf vormen bij de persoon in kwestie, maar ook een negatief effect hebben op zijn gedrag als consument; in Nederland heeft men zelfs een heus forum over sollicitatieleed.

Uit persoonlijke ervaringen blijkt in eerste instantie het gebrek aan “goede manieren”, dat kennelijk ook uit de verschillende lagen van het bedrijfsleven aan het verdwijnen is. Op een sollicitatiebrief, die ondanks de vorm van een e-mail nog altijd een formele aangelegenheid is, wordt geregeld tutoyerend gereageerd, alsof de interviewer of personeelsverantwoordelijke in kwestie al jaren een goeie vriend is van jou, wat je als sollicitant, ingevolge alle goeie raad die websites als Vacature, Jobat, Monster e.d. je dienaangaande geven, toch wel een beetje in de war brengt, vermits een reciproke aanpak hier ‘volgens de boekskes’ niet aan de orde is.

Vervolgens word je geregeld, ongeacht je leeftijd, ervaring of de functie waarvoor je solliciteert, min of meer te kakken gezet als ze jou, zonder enige verwittiging, ellenlange wachttijden laten uitzitten alvorens het gesprek waarvoor je mocht komen ten uitvoer wordt gebracht. Zelfs als je een afspraak had om 9 uur ’s morgens en alle files en ochtendellende moet trotseren om ter plaatse te geraken voor een ‘kennismakend gesprek’ van een half uurtje, word je bij de receptie geplant, alwaar je zonder blikken of blozen de tijd mag zien voorbijtikken tot er een kwartier, een half uur of in sommige gevallen zelfs een vol uur is gepasseerd, waarna je zonder enige verklaring of excuus wordt opgehaald en sneller wordt buitengewerkt dan de tijd die je hebt doorgebracht met wachten. In enkele gevallen krijg je dan een vage reactie als “ik had het druk”, “mijn baas moest nog iets weten”, enz. alsof het voeren van sollicitatiegesprekken, ondanks hun specialisatie, maar een naar bijverschijnsel is waar ze nu eenmaal niet omheen kunnen, en jij voor die dag het steentje in hun schoen bent.

Als je al dan niet een gesprek hebt gehad, is het wachten op een eerste of verdere reactie op jouw sollicitatie. Vaker wel dan niet krijg je na je brief wekenlang niets meer te horen, of zelfs helemaal nooit meer. Je mag nog eens bellen of e-mailen om te vragen of ze je brief hebben ontvangen, of, hoe de gesprekken evolueren en of je nog een vervolg mag verwachten¬: in veel gevallen volgt een oorverdovende stilte, alle ‘best practices’ uit handelscorrespondentie ten spijt van hoe je een beleefde afwijzende brief moet schrijven. In enkele gevallen, als je alle voorwaarden die aan de sollicitant worden opgelegd, hebt afgecheckt, en er geen twijfel mogelijk is dat jij de geknipte kandidaat voor de job bent, volgt er een tijd lang niets, waarop je na zowat anderhalve maand, of – als je eerder zelf navraag hebt gedaan – een prutserige standaardbrief krijgt die zegt dat je niet voldeed aan de voorwaarden.

Onlangs was ik weer ergens te gast voor een sollicatiegesprek. Het bedrijf, ooit een afgeleide van de Boerenbond met meer dan 300 werknemers, zocht iemand met meer dan 15 ervaring als directieassistente, omwille van het belang en de vereiste maturiteit voor de functie, wat tegenwoordig al een rariteit is in sollicitatieland. Terwijl ik van in het stoeltje aan de receptie alweer de minuten zag voorbijtikken en er al gauw een kwartier van de afgesproken tijd gepasseerd was, viel mijn oog, in de open kelderverdieping waar zich zo te zien de refter bevond, op een groot kruis dat zich aan één van de pilaren in diezelfde refter bevond. U weet wel, zo’n kruis waar onze grootmoeders vroeger het gewijd palmtakje achter staken dat ze op palmzondag van mijnheer pastoor hadden gekregen, in dit geval evenwel zonder takje. De frons van mijn wenkbrauwen deed bij de receptioniste ongeduld vermoeden, want ze vroeg of ik misschien alvast een koffie wou. Ik had evenwel geen dorst en mijn gefrons was eerder te wijten aan de verwondering dat in this day and age, waarin de verzuiling zogezegd achter ons werd gelaten, een zichzelf respecterend bedrijf nog koketteert met een instelling die geen uitstaans heeft met de bedrijfswereld en bovendien de laatste tijd niet zo bijster fantastisch in het nieuws komt. Ik voelde als pluralistisch atheïst de onrust in mijn lijf branden.

Toen ik eindelijk, ruim over tijd, aan de beurt was, kwam de dame in kwestie, de personeelsdirectrice, met een duidelijk verveeld gezicht aanzetten. (Ik had ondertussen geleerd aan de receptie dat de kantooruren slechts tot 16 uur liepen – het ogenblik waarop ik tot nu toe, overal waar ik heb gewerkt, gewoonlijk nog een drankje en/of snackje tevoorschijn haalde om de volgende twee uur door te komen – en aangezien dat tijdstip door de vertraging met rasse schreden naderde, zorgde dat wellicht mee voor het ongenoegen.) De voorwaarden van de functie werden nog eens overlopen, en de reden voor de sollicitatie werd in de verf gezet: de huidige directiesecretaresse zou na 40 jaar dienst op pensioen gaan, wat door de interviewster met een goedkeurende knik en blik werd onderstreept. Ik trok grote ogen, mijn wenkbrauwen gingen nogmaals omhoog en ik kon een flauwe “amai” uitbrengen, aan de overzijde opgevat als teken van bewondering, aangezien dat duidelijk van mij werd verwacht, terwijl alle cellen van mijn brein op dat ogenblik schreeuwden “AAAAAAAARRRRGH! 40 jaar op dezelfde stoel vastgeroest zitten! You have got to be kidding me!” Met uitzondering van bepaalde jobs (onderwijs, zelfstandigen, artsen, bedrijfsleiders...) kan ik me namelijk niet voorstellen dat je, zeker in een uitvoerende functie, 40 jaar op dezelfde stoel zou willen vastgeroest zitten, maar de interviewster vond dat klaarblijkelijk een bewonderenswaardige prestatie die bij voorkeur veel navolging verdiende in de hele bedrijfswereld. [NEWSFLASH: als iedereen zo zou redeneren, zou je werknemers krijgen die sinds hun 20ste nooit meer zijn geëvolueerd, en zou de hele HR-business überhaupt overbodig worden.] Op mijn vraag of het bedrijf, dat alleen actief was in Vlaanderen, ook zinnens was om richting Wallonië uit te breiden, kreeg ik een korte, snerpende en snedige “neen!”, waarbij ze de daarop volgende “Ben je gek!” nog net kon doorslikken, en mijn wenkbrauwen bij deze abrupte reactie nogmaals van dienst waren. Niet alleen was het bedrijf in zijn wereldsheid beperkt tot het grote Vlaanderen, bovendien huisde hier ook nog eens een groot percentage van het kiespubliek van de heer De Wever.

Maar goed, na deze en nog enkele afknappers, waarbij ik onder meer een reprimande te verwerken kreeg omdat ik bv. een bedrijf als McKinsey, waarvoor de dame duidelijk in een ongekende idolatrie stond ‘na slechts acht jaar al’ [sic] had verlaten, en nog enkele – al dan niet door boertigheid ingegeven – aanvallen op mijn persoonlijkheid en karaktertrekken die ze na slechts een half uur gesprek al onmiskenbaar had doorgrond, was bij mij ‘de goesting’ er wel af. Het bedrijf en haar werking had ik ondertussen ook op een half uur doorgrond, en in plaats van bij een respectvol bedrijf leek ik in het Hol van Pluto zijn terechtgekomen. Mijn tegenspeelster vond blijkbaar ook dat het welletjes was geweest, of alleszins dat ze toch niet te veel van haar overuren aan mij wou besteden – het was ondertussen dan ook al ruimschoots 16.15u – en besloot het gesprek te beëindigen, zonder gevolg, aangezien de functie toch niet zou beantwoorden aan wat ik zocht (en ik duidelijk niet de kandidaat was die de volgende 25 jaar zou vol maken).

Toen ik naar buiten liep – waarbij ik letterlijk de deur werd gewezen, want ze had geen zin om me ook nog eens tot bij de receptie te begeleiden – wist ik niet welk gevoel mij nu het hardste overviel: de teleurstelling om de afloop, of de opluchting. Mijn wenkbrauwen, daarentegen, voelden overduidelijk stijf aan.

Gold

2010-12-03T11:49:00.010+01:00

Dat het deze week Restaurantweek is, zal de horeca geweten hebben. Wij schoven gisteravond de verkleumde voetjes onder tafel bij ’t Witte Goud in Leest, waar het menu van de Restaurantweek een complete verrassing zou zijn, vermits er niets was prijsgegeven op de website. De nog jonge zaak (1 jaar oud) van de chef uit de streek, die we eerder al hadden bezocht onder de naam Dorp 5 met een andere chef, zat afgeladen vol, met bekende en minder bekende mensen (aan het tafeltje naast ons zat Dominique Monami-nietmeervanvanroost met haar iets recentere eega, de big boss van Sony Music België). De uitgelaten Nederlandse maitre d’hotel liep constant naar iedereen te lachen en vrolijk te wezen, wat op zich de zaak nog extra verwarmde.

Het aangekondigde driegangenmenu (volgens de afgesproken Restaurantweekprijs van 28 euro) kon mits een toeslag nog uitgebreid worden met een extra gangetje, wat we ons, na een blik op enkele borden rondom, geen twee keer lieten zeggen. De grootte van de schotels leken niet van die aard om goede eters bij drie gangen tevreden te stellen, tenzij dat natuurlijk omwille van de speciale prijs was, maar omdat wij tot die eterscategorie behoren, wilden we liever geen risico lopen, kwestie van ook niet met een verkeerd beeld van het restaurant buiten te stappen.

De excellente aperitieve bubbels van eigen bodem die sommige champagnes wel eens wittekes zouden kunnen doen uitslaan (Chardonnay Meerdael), werden begeleid door een trio hapjes, waarna de schotels aan een zeer gezapig tempo werden opgevoerd, ideaal voor een rustig avondje uit. Van de schelvis in kruidenkorst, over het “extra-schoteltje” Sint-Jacobsvruchten en langoustine met een streepje kreeftensaus, tot de (ruime portie) fazantenborst die we als hoofdgerecht kregen, werd elk gerecht, helemaal in lijn met de naam van het restaurant, begeleid door een “witte” groente uit eigen streek, al dan niet in een mousse- of pureevorm: aardpeer, schorseneren, knolselder, witloof, prei... Soms een beetje bleekjes op het bord, maar allemaal zeer smakelijk (“streling voor het oog, goed afgekruid, perfecte cuisson" om het maar met een paar ondertussen populaire TV-termen van Jan-met-de-pet te zeggen) en met 4 gangen uiteindelijk toch wel voldoende vullend. Aangezien we geen fans zijn van witte wijn, kozen we als begeleidende drank een ons onbekende Duitse Frühburgunder Spätlese 2007 met de toffe naam “Geil” naar het gelijknamig wijndomein, een droge rode wijn die ook perfect bij de vis paste.

Terwijl de maitre d’hotel met zijn brede smile af en toe aan de tafel opdook om bij te schenken of te kijken of het goed was, kwam zijn iets timidere vrouwelijke collega langs als een trippelend muisje om ons te voorzien van piepkleine zelfgebakken pistoletbolletjes, of onze borden af te ruimen. Het dessert, dat met een nog brandende crème brulée en versgedraaid vanilleijs even de tafels in vuur en vlam zette, was volledig conform de witte huislijn en – nu toevallig – ook met de omgeving buiten, en vulde de allerlaatste gaatjes. Als afsluiter een koffie en speciale thee van het huis, die overigens nog werden bijgevuld indien gewenst door de jonge chef zelf, die een beetje verlegen aan de tafels kwam schuifelen op het einde van het diner, maar nog niet de animo van een Peter, de schwung van een Sergio of de radheid van tong van een Piet aan de dag durfde te leggen om zijn credits op te eisen. Drie ontspannen uren later klokte de rekening af op een aanvaardbare prijs, ondanks de begeleidende dranken, dus geen reden voor ons om wit weg te trekken. Deze chef zal stilaan wel wat meer kleur krijgen als hij rijper wordt, dus we gaan zeker de weg nog eens terugvinden naar ’t Witte Goud.

Harp

2010-11-28T21:44:00.008+01:00

Als je door derden, al dan niet onder invloed van uitvoerige beschrijvingen op deze blog, de naam krijgt dat je met een hoge frequentie restaurants afschuimt, terwijl dat in realiteit nogal meevalt, zij het dat dergelijke uitvoerige beschrijving van een eenvoudig schoteltje nu eenmaal gemakkelijk schrijfmateriaal oplevert, dan fluistert een duiveltje in mijn oor dat er niets anders opzit dan aan die reputatie tegemoet te komen. Eerlijk gezegd valt die frequentie echter nogal mee; meer zelfs, ze zou nog hoger kunnen, en het is dus ook al twee weken geleden dat bibi, middels de gebruikelijke afspraak met dezelfde vriendin, terecht kwam bij L’Orchidée Blanche. Dit Vietnamees restaurant stond in het Brusselse goed aangeschreven en kreeg puike commentaren op diverse websites; de eigen website beloofde een aangenaam kader, wat een goed idee leek om weer eens wat bij te praten.

Een blik op de uitvoerige kaart, waarvan je nogal snel geacht wordt een keuze te maken, nog voor je alles kan gelezen hebben, bracht bij mij de bedenking dat ze eigenlijk, behalve de benamingen van de schotels, in niet veel verschilde van de duizenden andere restaurants van Chinese, Thaïse of andere oosterse oorsprong in België. De gekozen dim sum (Ha cau, Xiu Mai, Banh-Xep in het Vietnamees) en de “Marmite du pêcheur de l'Ile du Dragon” (gesauteerde scampi met citroengras en piment) waren dan ook van zeer hoge kwaliteit en smaak, maar verschilden in niets van wat ik in hogergenoemde oosterse etablissementen al had genuttigd. Het restaurant was nogal aan de smalle kant en voor een maandagavond goed gevuld, waardoor het er ook nogal luidruchtig werd, en de vriendelijkheid van het personeel leek me nogal voorgewend, maar ik neem aan dat de andere Euroburgers die het restaurant regelmatig aandoen en voor wiens rekening veel van de positieve commentaren waren, dan ook snel tevreden zijn. Niet slecht, maar niet iets om per se speciaal voor naar Brussel te rijden.

Maar, nu de reputatie toch is gemaakt en er dient aan te worden tegemoed te komen: de komende week volgt er meer van dat, en wel in eigen streek. Vanaf morgen is het namelijk de Restaurantweek in heel België, waarbij een hele rits restaurants, ook toprestaurants, een hele week een 3-gangenmenu aanbieden voor maar 25 euro per persoon. De geïnteresseerden kunnen nog een kans wagen, maar de meest geroemde restaurants, al dan niet Michelingerelateerd, waren enkele weken geleden al ruimschoots volgeboekt voor de hele week. Wij konden nog een tafeltje versieren op een avond in de week bij ’t Witte Goud, een vrij recent geopend restaurant in Leest (onder een andere chef bekend als Dorp 5). Uiteraard zullen de trouwe volgelingen worden beloond op een uitgebreid verslag van deze culinaire uitspatting.

Vanmorgen was het letterlijk tijd voor iets totaal anders. Als deel van ons cultuurabonnement in onze home town hadden we een kaartje voor een aperitiefconcert van harpiste Anneleen Lenaerts. Voor ons een nobele onbekende, evenals de harpmuziek overigens, maar in muzikale kringen met haar 22 jaar blijkbaar al een heel grote harpdame. Letterlijk en figuurlijk, want op het lege podium stond een imposant instrument met prachtige versieringen en houtsnijwerk. Er werden hemelse klanken aangekondigd, en Anneleen Lenaerts loste de verwachtingen in. Haar harpgeluiden bleken heel goed mee te vallen, en brachten de aanwezigen zowaar in een ontspannen sfeer; de ideale manier om een koude luie zondag aan te vatten. Na de apotheose met de Moldau van Smetana (in een bewerking voor harp) kregen we er nog een onverwacht jazzy bisnummer bovenop, en dan was het tijd voor het aperitief. Voor mensen die aan ontstressen toe zijn deze tip: vervang alle crappy lounge-, jungle- en watergeluiden door harpmuziek, en u bent dadelijk in hemelse sferen. En dat zomaar op een zondagmorgen.

Mr. Writer

2010-11-24T22:56:00.003+01:00

De tijd is er aan zo’n rotvaart vandoor gegaan dat het binnen enkele weken alweer kerstmis is, het einde van het jaar voor de deur staat en het matje van 2010 wordt opgerold. Het was om velerlei redenen niet echt een hoogvlieger – niet alleen voor mezelf trouwens – en daarom zal ik er niet om malen om dit ronde jaar met 1 achter mij te laten.

Een hoogtepunt van het najaar was de zopas afgeronde, korte introductiecursus prozaschrijven. Een volledig andere discipline dan bloggen, overigens, en we hebben ons dan ook enkele weken onledig gehouden met het bedenken van fictieve verhalen die toch wel volgens bepaalde regels en wetmatigheden dienden te worden geschreven, om vervolgens door de medecursisten op de rooster te worden gelegd. Niet alle cursisten hadden als onmiddellijk doel om morgen de nieuwe Harry Mülisch of Hugo Claus te worden, maar zoals ikzelf was het bij de meeste mensen vooral nieuwsgierigheid over waar je moet op letten als je een langer verhaal wilt schrijven. Dat bleek toch niet zo eenvoudig, vooral omdat de inhoud volgens bepaalde regels moet worden opgebouwd, er actie in het verhaal moet zitten die de aandacht van de lezer grijpt, maar anderzijds toch ook niet te lang mag blijven duren, en bovendien moet alles dan nog eens kloppen in de werkelijkheid ook, zodat je alleen kan schrijven over dingen die je zelf kent en hebt ervaren, of dat je verhaal toch een minieme vorm van research vereist.

Grosso modo kwamen dezelfde tips aan bod die je her en der al van bekende schrijvers had kunnen lezen en horen, alleen werden hier je schrijfsels natuurlijk onmiddellijk voor het vuurpeleton gebracht. En in het geval van sommige mensen was dat echt wel letterlijk te nemen. De cursus werd vooral besteed aan de bespreking van je pennevruchten, naast het aangeven van nieuwe tips. Voor wie echte schrijfambities had, was er een opwelling van werklust naar elke les toe, om vervolgens, na bespreking en, in eigen hoofd, uitvergroting van de kemels in de krabbels weer de dieperik in te gaan uit pure wanhoop en het besef dat het water heel diep is. Ook, en dat is waarschijnlijk de grootste barrière voor mensen die liever meer zouden willen schrijven, is de boodschap in eerste instantie “schrijven, schrijven, schrijven”, wat uiteraard niet eenvoudig is als je al minstens 8 werkuren per dag op kantoor doorbrengt, en nog eens 2 uur besteedt enkel maar aan de verplaatsing naar en van die werkplek. Om nog maar te zwijgen van de innerlijke mens, want die moet natuurlijk ook regelmatig versterkt worden.

Maar kom, les excuses sont faits pour s’en servir; uiteindelijk is het met schrijven zoals met sporten en diëten: je vindt altijd wel een uitvlucht om er niet aan te beginnen. Hopelijk brengt het nieuwe jaar daar met 1 ook verandering in.

Girls & Boys

2010-11-11T18:40:00.005+01:00

Gisteren was het de jaarlijkse fuif van Discobar Sixth Sense Music: 4 generaties dj’s die al zowat dertig jaar de streek opvrolijken met hun fantastische fuiven, en dat één keer per jaar aan de vooravond van 11 november met z’n allen tegelijk doen, over de generaties heen. Dat ziet zich ook weerspiegeld in het aanwezige publiek, dat gewoonlijk ook over de generaties heen komt opdagen, zodat je de hoofdjes beurtelings ziet opspringen, al naargelang de leeftijd van de gespeelde songs.

En dan waren ze daar weer... Ik had er onlangs in Rotterdam nog één gespot, en dacht tot mijn grote vreugde dat ze aan het uitsterven waren, maar gisteren doken er weer verschillende op, en wel van de diverse aanwezige generaties, ondanks het koude herfstweer: de mannen die zo nodig met ontblote bast een V-hals aan moeten, onder de vorm van een T-shirt, of – wat nog erger is – een trui zonder iets eronder. Wie deze rage heeft uitgevonden is mij een raadsel, en ik dacht dat het na de voorbije zomer, waarbij alle BV’s en BN’en van de lage landen, van Koen Wauters tot Bas Westerweel, de drang voelden om hun schriele kiekenbast, al dan niet voorzien van enkele haren, met de hele televisiekijkende wereld te delen, ook alweer voorbij was. Maar helaas, het mocht niet zijn. “Wat een goorlappen!” las ik ergens als Hollandse commentaar op dit nieuw vestimentair verschijnsel, en gelijk hebben ze. (Het fantastische woord ‘goorlappen’ zal overigens vanaf nu deel gaan uitmaken van mijn vaste vocabulaire aangaande de omschrijving van vieze mannetjes, doch dit terzijde.)

Vooreerst gaat het er bij mij niet in waarom een man de noodzaak voelt om zijn borstkas – tenzij in sportieve of recreatieve omstandigheden met welbepaalde doeleinden, en dan nog als er wat te tonen valt – zo nodig in de openbaarheid moet brengen. Het resultaat is niet alleen onsmakelijk, heren: het is ronduit lachwekkend. Het zijn dan ook vooral de metroseksuelen (alweer zo’n term waarvan je je afvraagt waar hij in godsnaam vandaan komt; doet de metro of de metropool mannen twijfelen aan hun mannelijkheid? En wat dan met de vrouwen in de metropool die mannelijke trekjes hebben, krijgen die ook een nieuw uitgevonden benaming?) die dit soort onzinnige textielstatements moeten maken. Zeg nu zelf, zijn de exemplaren op onderstaande foto’s iets waar u als vrouw instinctief onmiddellijk de neiging bij voelt om zich mee voort te planten, of er, pakweg, bescherming bij te zoeken als het allemaal even niet meezit?

Ten tweede moeten mannen eens één ding heel goed gaan begrijpen: de V-hals werd uitgevonden voor de vrouw. Voor niemand anders! Wij bezitten een paar van iets dat er beter gaat uitzien door genaamde V-hals, ongeacht de grootte. De V-hals was nooit bedoeld om een geklede imitatie van een soepkip weer te geven. De V-hals toont onze betere inborst, en moet u ertoe aanzetten om u meteen als beschermer van dit zwakke schepsel op te werpen (om vervolgens later dan weer door dit schepsel te worden onderworpen, maar dat is dan weer een ander verhaal). Mocht u nog niet overtuigd zijn, dan bezorg ik u hierbij nog enkele voorbeelden ter ondersteuning van deze stelling.

Dus doet u nu vooral maar een hemd met een kraagje onder die V-halstrui aan. Dat staat zo lekker netjes. Het doet uw nek echt wel beter uitkomen, vooral als hij wat dikker is. En laat die V-hals maar aan de dames over...